Οἱ ἔμποροι τῶν ἐθνῶν!

Καλά μας τα λέει ο κ. Νίκος Κοτζιάς, αλλά χρειάζεται αποκρυπτογράφιση.

 

Για να πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα πρέπει να ξέρουμε ποίοι ελέγχουν τους μεσαίους υπαλλήλους των υπερεθνικών οργανισμών, ποίοι ελέγχουν τα μεγάλα «ελληνικά» δικηγορικά γραφεία που συνδέονται με την διαπλοκή, ποίοι ελέγχουν τις «ελληνικές» Τράπεζες, ποίοι είνα η ομάδα «εμπειρογνωμόνων» στο υπουργείο οικονομικών και οι οποίοι είναι συνδεδεμένοι με με στελέχη παλαιοτέρων κυβερνήσεων – που με την σειρά τους είναι συνδεδεμένα με την καταστροφή της χώρας – και  ποίοι νιώθουν κοινωνική αποστροφή έναντι των εργαζομένων και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών. Κι αυτοί δεν είναι άλλοι από τους εντόπιους Εβραίους που πάντα έχουν διασυνδέσεις στο εσωτερικό και εξωτερικό κι αισθάνονται προαιώνια αποστροφή έναντι όλων των εθνών, που το παίζουν κοσμοπολίτες. Αυτοί, ως αόρατοι κι απυρόβλητοι εκτελεστές αρχαίων εντολών (προφητειών), δημιουργούν την κατάλληλη «πολιτική πίεση» που οδηγεί στον όλεθρο το λαό που τους φιλοξενεί.

 

Η αλήθεια να λέγεται κι ας μην την πιστεύετε.

 

Με εκτίμηση,

Πολύδωρος

265e “There is only one power which really counts. The power of political pressure. We Jews are the most powerful people on earth, because we have this kind of power, and we know how to apply it.” (Vladimir Jabotinsky, Jewish Daily Bulletin, 27  July 1935).

 

Ποιος φτιάχνει τα Μνημόνια; Μύθος, Απάτη, Προδοσία;

Του Νίκου Κοτζιά

Η παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα, συνίσταται στην πραγματικότητα σε καμιά δεκαπενταριά μεσαίους υπάλληλους υπερεθνικών οργανισμών (ΕΕ, ΚΤΕ, ΔΝΤ) και σε πέντε πιο υψηλόβαθμους. Ειδικευμένοι σε κρίσεις υπάλληλοι, αλλά μέχρι πριν 4-5 μήνες παντελώς άσχετοι για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, ποιος είναι τι, που υπάρχουν αντιθέσεις και πεδία σύγκρουσης. Αυτού του τύπου υπάλληλοι δεν θα μπορούσαν να καταστρώσουν από μόνοι τους λεπτομερειακό σχέδιο ως προς τα πόσα επαγγέλματα ανήκουν στα βαριά και ανθιυγεινά και τι κάνει κάθε εφορία. Δεν μπορούσαν από μόνοι τους να συνταγογράφουν ακριβείς δοσολογίες για κάθε μέτρο. Ακόμα και αν οι 20 της Τρόικας ήταν νομπελίστες και οι καλύτεροι πολιτικοί του κόσμου, δεν θα μπορούσαν να κατασκευάζουν εντός λίγων μηνών για μια χώρα που δεν γνώριζαν μέχρι προχθές, δεκάδες νόμους, χιλιάδες σελίδες οδηγιών και απαιτήσεων. Αν σκεφτεί κανείς έστω και για δύο λεπτά ψύχραιμα θα καταλήξει στο απλό συμπέρασμα, ότι η Τρόικα έχει μερικές βασικές ιδέες, διαθέτει τη δυνατότητα ελέγχου των όποιων συμφωνηθέντων, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να κατασκευάσει μόνη της το μνημόνιο.Στην ουσία, το μνημόνιο είναι ένας οδηγός προσανατολισμού που κουβαλά μαζί της από το εξωτερικό η τρόικα. Είναι, όμως, ταυτόχρονα, α) οι πληροφορίες που λαμβάνει από μεγάλα ελληνικά δικηγορικά γραφείο που συνδέονται με τη διαπλοκή και έχουν αναλάβει να την ενημερώνουν για το τι γίνεται στην Ελληνική Πολιτεία και Κοινωνία και να της επισημάνουν τα προβλήματα. Είναι, επίσης, β) προϊόν των συμβουλών και προτροπών που προωθεί η Τράπεζα της Ελλάδας, καθότι ο νυν διοικητής της νιώθει περισσότερο «Ευρωπαίος» παρά διοικητής της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας. Εμπεριέχει δε, Γ) τις προτάσεις μιας ομάδας εμπειρογνωμόνων και συμβούλων, συνδεδεμένων με το υπουργείο οικονομικών. Αυτοί, σε συνδυασμό με στελέχη παλαιότερων κυβερνήσεων που έχουν συνδεθεί με την καταστροφή της χώρας και τον νεοφιλελευθερισμό, πιστεύουν βαθιά στην ανάγκη να εξυπηρετηθούν οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες. Αυτοί νιώθουν κοινωνική αποστροφή απέναντι στους εργαζόμενους και τους μικρούς επιχειρηματίες. Παίρνουν δε, μια άτυπη ρεβάνς ενάντια στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τους μισθωτούς, από τους οποίους είχαν ηττηθεί πριν δέκα χρόνια.Αυτά τα τρία κέντρα διοχετεύουν τη βούληση τραπεζιτών και διαπλοκής προς την τρόικα που τους ακούει με προσοχή. Δίνουν πληροφορίες σε αυτήν με τρόπο ιεραρχημένο και σε αντιστοιχία με τα άνομα και στενά συμφέροντα που υπηρετούν. Μετατρέπουν τις ανάγκες αυτών που υπηρετούν και τις επιθυμίες τους σε «απαιτήσεις» για τη χώρα. Τις εμπεδώνουν στο μνημόνιο, το οποίο εγκρίνεται χωρίς πολλά από του Μαξίμου, χάρη και στις επιμονές του οικονομικού επιτελείου. Κατόπιν, ως ένα αμάλγαμα των δικών τους επιλογών και εκείνων της Τρόικας, το εμφανίζουν ως μια σιδερένια απαίτηση στην οποία όλοι, από το κυβερνών κόμμα μέχρι και το συνδικαλιστικό κίνημα, οφείλουν να υποκλιθούν και να παραδοθούν. Τονίζουν, μάλιστα, την ανάγκη να σεβόμαστε «το μνημόνιο που μας επιβλήθηκε». Οι υποκριτές. Τα δε χειρότερα μέτρα, που υπονομεύουν το μέλλον των Ελλήνων, όπως αυτά για τις εργασιακές σχέσεις, είναι προϊόν της επιμονής των τριών προαναφερθέντων επιτελείων. Το μνημόνιο δεν έρχεται από τα «απέξω» και μόνο. Είναι, στην πραγματικότητα, κοινή κατασκευή της τρόικας και αυτών των επιτελείων.

Νέα ἀπό τήν Ἤπειρο

(Visited 7 times, 1 visits today)




Leave a Reply