Ὁ γλωσσικός ἐφησυχασμός καὶ ἡ ἄρνησις ἀποδοχῆς τῆς πραγματικότητος!

Ἀντωνᾶκος ἈντώνηςΤου Αντωνίου Α. Αντωνάκου

Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου
Ιστορικού – Συγγραφέως
Β΄ Αντιπροέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων
Αντιπροέδρου του Συνδέσμου των Απανταχού Λακώνων «Ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ»

Μία πρόσφατη έρευνα του ΟΟΣΑ για τα Ελληνόπουλα, απεκάλυψε πως είναι από τα τελευταία στην Ευρώπη στην δυνατότητα δημιουργίας λόγου και σκέψεως.
Το γεγονός αυτό με συνετάραξε, διεπίστωσα όμως, δυστυχώς, ότι η έρευνα αποτύπωνε την πραγματικότητα, διότι τα ελληνόπουλα της εποχής των υπολογιστών έχουν μάθει να απαντούν μονολεκτικά μ’ ένα «ναι» η μ’ ένα «όχι». Έχουν άγνοια λεξιλογίου και ετυμολογίας. Και επειδή τα παιδιά μας μαθαίνουν απ’ τους μεγάλους, τους πολιτικούς και τους «διασήμους» της τηλοψίας, που είναι «παραδείγματα προς μίμησιν (!)» και «είδωλα» γι’ αυτά, μαθαίνουν, δυστυχώς, μαζί με τις φθηνές αξίες που τους δίνουν και την λανθασμένη χρήση των λέξεων.
Στην σημερινή γλωσσική ανεπάρκεια φθάσαμε μετά  την απομάκρυνσή μας από τις αξίες, που καθόριζαν ο,τιδήποτε το ελληνικό. Και ήταν πολύ φυσικό και εύλογο.Όταν οι επίσημοι φιλόλογοι και ιστορικοί, αντί να παίξουν τον ρόλο του Λεωνίδα, έπαιξαν το ρόλο του Εφιάλτη, ήταν βέβαιο ότι οι Θερμοπύλες θα έπεφταν.
«Στόχος όλων των επικρίσεων», όπως αναφέρει ο διαπρεπής καθηγητής της κλασσικής φιλολογίας του πανεπιστημίου του Αμβούργου Bruno Snell, «υπήρξε η παιδεία από την εποχή του κλασσικού ελληνισμού … Η κλασσική Ελλάδα ήταν εκείνη που δέχθηκε τις περισσότερες επιθέσεις. Στις λέξεις μας, στις μεγάλες λέξεις, γκρεμίστηκε η αίσθηση και η σκέψη πολλών γενεών. Βέβαια αισθανόμαστε το βάρος αυτής της κληρονομιάς. Σωστό γλωσσικό αίσθημα είναι δύσκολο να αποκτήσει αυτός που, όπως λέει ο Γκαίτε, δεν δίνει δεκάρα για 3.000 χρόνια ιστορίας». [Bruno Snell: ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. Εκδόσεις Ίνδικτος.]
Αυτή η οικτρή γλωσσική κατάσταση, λοιπόν, είναι γεγονός ότι ξεκινά από το δημοτικό σχολείο, στο οποίο λόγω των συνεχών παρεμβάσεων στην διδασκαλία της ελληνικής δημιούργησαν προς διδασκαλία και εκμάθηση ένα έκτρωμα ονομαζόμενο κατ’ επίφασιν «δημοτική».Οι πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται το γλωσσικό μας οικοδόμημα έχουν αρχίσει σιγά σιγά να αποδομούνται και να αποκόπτονται. Οι «ανευθυνοϋπεύθυνοι» δήλωναν επί χρόνια ότι ήθελαν να κάνουν την γλώσσα μας τάχα «πιο χρηστική».
Ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό; Σαν να είναι η γλώσσα μία πελώρια αχανής αίθουσα, όπου ακριβώς λόγω τού απέραντου μεγέθους της έχει διάφορους κίονες (πυλώνες), οι οποίοι κρατούν τα επάνω πατώματα. Για να την κάνουμε λοιπόν πιο χρηστική και να μπορούμε να χορεύουμε χωρίς να μας κρύβουν την θέα η να μας ενοχλούν οι κίονες αυτοί αρχίσαμε σιγά σιγά να τους αποκόπτουμε έναν προς ένα. Οι κίονες όμως αυτοί είχαν ονόματα: Ιστορική ορθογραφία, ιστορική γραμματική, πολυτονικό, προθέσεις, κ.λπ. Μόλις λοιπόν κόψαμε αυτούς τους κίονες άρχισαν οι πρώτες ρωγμές και σιγά σιγά με τον πρώτο ελαφρό σεισμό το γλωσσικό μας οικοδόμημα άρχισε να καταρρέει. Είχαμε όμως συχνά από τότε προειδοποιήσει ότι «βγάλαμε τα Αρχαία, θα βγάλουμε τα μάτια μας». Ακριβώς όπως είχε προειδοποιήσει και ο Κοραής: «Όποιος χωρίς την γνώση της αρχαίας προσπαθεί να ερμηνεύσει την νέα η απατάται η απατά»
Σήμερα όμως, δυστυχώς, ζούμε στην εποχή του χρήματος, του κέρδους και του ανελέητου κυνηγιού του. Όλα συγκλίνουν προς αυτό ξεχνώντας η παραβλέποντας την αξία των κλασσικών σπουδών. Μάλιστα προσφάτως, μεγάλη ελληνική τράπεζα είχε χρηματοδοτήσει διαφήμιση, όπου ένας μαθητής έλεγε στον καθηγητή του. «Κύριε καθηγητά, τι μου χρειάζονται τα αρχαία, εγώ θα γίνω έμπορος». Και του απαντά ο καθηγητής: «Έμπορος θα γίνεις Λαμπρόπουλε αλλά τι έμπορος; Θα πουλάς μαλλί της γρηάς στα πανηγύρια!» Στην συνέχεια δε, η διαφήμιση έδειχνε τον νέο που δεν χρειαζόταν τάχα τα αρχαία, να έχει διαπρέψει, χρηματοδοτούμενος από την εν λόγω τράπεζα! Η άνευ ορίων αναίσχυντη κερδοσκοπία σε όλο της το μεγαλείο!!!
Διάφοροι δημοσιογράφοι, όσοι δεν εθελοτυφλούσαν, κατέγραφαν, κατά το παρελθόν, συνεχώς στις εφημερίδες τους την γλωσσική ένδεια, που υπήρχε στα ελληνόπουλα.Περίπου το ίδιο γινόταν και με πολύ δημοφιλείς τηλεοπτικές εκπομπές λόγου τού σαββατόβραδου, όπου, χωρίς βεβαίως την δική μας συμμετοχή ποτέ σε κάποια τέτοια εκπομπή, ώστε «να θέσουμε τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων», εκλεκτοί προσκεκλημένοι διαπίστωναν «την εκπληκτική ποιότητα και μοναδικότητα της ελληνικής γλώσσης»!
Δυστυχώς, όμως, μόνο κατέγραφαν και μόνο διαπίστωναν. Χωρίς προτάσεις για την λύση του σημερινού προβλήματος. Πολλοί δε από αυτούς μας καθησύχαζαν, έχοντας και έναν παχυδερμικό εφησυχασμό, λέγοντας ότι η γλώσσα δεν θα πάθει τίποτε.
Κι όμως… Παρόμοιους εφησυχασμούς είχαμε και σε άλλες περιπτώσεις… Για παράδειγμα το 1989 ο Kristian Wilson, Πρόεδρος τής εταιρείας «Nintendo Inc», έκανε μία πολύ καθησυχαστική δήλωση, σχετικά με την εισβολή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών στην ζωή των παιδιών. Η δήλωση έλεγε τα εξής:
«Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν επηρεάζουν τα παιδιά.  Αν π.χ. το «πακ-μαν» είχε επηρεάσει την γενιά μας, θα ήμασταν σε μία σκοτεινή αίθουσα και θα  χοροπηδούσαμε  πάνω κάτω δεξιά αριστερά, μασουλώντας μαγικά  χαπάκια και ακούγοντας μία επαναλαμβανόμενη μουσική».
Λίγα χρόνια αργότερα, γεννήθηκαν τα «rave parties», η μουσική «techno» και το «ecstasy».
Γι αυτό οι υπερβολικοί εφησυχασμοί με βάζουν πάντοτε σε σκέψεις. Μας καθησυχάζουν για να επιτύχουν πιο εύκολα κάποιους άλλους στόχους.
Αν, λοιπόν, πρέπει να ρίξουμε κάποιο λίθο αναθέματος σε κάποιους οι αποδέκτες είναι πολλοί. Εκείνοι που έδιωξαν την γλώσσα και την ιστορία μας από τα σχολεία, η εκείνοι που σπιλώνουν αυτό τον πλούτο μέσω της δημοσιογραφίας έντυπής τε και ηλεκτρονικής. Κυρίως όμως ο λίθος του αναθέματος πρέπει να είναι προς εκείνους, οι οποίοι επιμελώς αποκρύπτουν, συγκαλύπτουν φονεύουν δια της σιωπής και θάβουν κάθε βιβλίο ιστορίας, το οποίο δεν κινείται στην γραμμή της παγκοσμιοποιημένης υποτέλειας καθώς και κάθε βιβλίο σχετικό με την γλώσσα, το οποίο αποκαλύπτει τα σχέδια καταστροφής, την παραπλάνηση και την διαστρέβλωση της ελληνικής.

ἐπιτροπή ἐνημερώσεως ἐπί τῶν ἐθνικῶν θεμάτων

 

Βιβλιογραφία : Αντωνίου Α. Αντωνάκου «Γλώσσα ποί πορεύη;», Εκδόσεις ΚΑΔΜΟΣ.

 


(Visited 15 times, 1 visits today)




2 thoughts on “Ὁ γλωσσικός ἐφησυχασμός καὶ ἡ ἄρνησις ἀποδοχῆς τῆς πραγματικότητος!

  1. Ἀγαπητέ κ. Ἀντωνᾶκο,
    τό ἂρθρο εῖναι ἐξαιρετικῶς εὒστοχο.
    Ὃταν διάβασα τήν ἐπικεφαλίδα, χάρηκα διότι ὑπέθεσα πώς καί τό κείμενο θά ἦταν γραμμένο σέ πολυτονικό.
    Δέν ἦταν ἒτσι.
    Νομίζω πώς πρέπει νά τολμήσωμε. Πρέπει νά πείσωμε τούς Ἓλληνες νά γράφουν ἐκ νέου σέ πολυτονικό. Μέ λάθη στήν ἀρχή, τά ὁποῖα ὃλο καί θά λιγοστεύουν. Θά ἀκολουθήσουν πολλοί.
    Ἂν τό κάνωμε «μόδα», μετά ἀπό τίς ἀναμενόμενες ἀντιδράσεις, θά ἐπικρατήση ἡ ὀρθή γραφή.
    Εἶναι θέμα ἀκουσμάτων καί εἰκόνων.
    Τά παιδιά τοῦ σήμερα, δέν εἶναι πιό…«κουτά» ἀπό τά παιδιά τῆς ἐποχῆς τοῦ… Περικλέους (π.χ.)
    Καί ὃως. Ἐκεῖνα τά παδιά μποροῦσαν νά μιλήσουν Ἀρχαῖα Ἑλληνικά ἀπό τά τρία τους χρόνια.
    Οἱ Ἑβραῖοι, γνώριζαν ΟΛΟΙ κάποιες Γλῶσσες. Ὃμως, δέν θέσπισαν τήν «ἐπικρατοῦσα» Ἀγγλική ὃταν ἐδημιούργησαν Κράτος, ἀλλά γύρισαν στίς ρίζες τους καί ΑΝΕΣΤΗΣΑΝ μιά νεκρή Γλῶσσα. ΜΠΡΑΒΟ τους. Ἐμεῖς κάνομε τό ἀντίθετο.
    Ἡ κατάργησις τῶν τόνων, τοῦ ἀπαρεμφάτου, τῆς Μετοχῆς, τῆς δοτι- κῆς καί τῶν Προθέσεων, ἒκανε την γλῶσσα μας ἓνα «μιξοβάρβαρο ἐξάμβλωμα».
    Ποῖος θά μπορῆ νά πείση σέ λίγο τά νέα παιδιά νά λένε καί νά γρά- φουν «ἐφησυχάζομε» καί ὂχι «ἐπησυχάζουμε;»
    Λέξεις χωρίς δυνατότητα ἑτυμολογήσεως καταντοῦν «νεκρές», «ἀπο- λιθωματικές», χωρίς παρελθόν καί μέλλον, ἀλλά μόνο μέ ἓνα ἀπονευρωμένο καί ἀνούσιο παρόν, συμπαρασύροντας καί τήν γλῶσσα στήν ἲδια κατάσταση.
    Μέ φτωχό «ἐργαλεῖο» σκέψεως, εἶναι ΑΔΥΝΑΤΟΣ ἡ πραγματική πνευ-
    ματική δημιουργία καί ἡ κατάκτησις ὑψηλῶν καί μή ἁπτῶν ἐννοιῶν.
    Ἒκανα μία προσπάθεια καί ἐζήτησα ἀπό φίλους καί γνωστούς νά ἐγκαταστήσουν στούς Ὑπολογιστές τους πολυτονιές Γραμματοσειρές καί ἀρκετοί το ἒκαναν.
    Εἶναι εὐκαιρία, στήν Ἰστοσελίδα σας, νά δημιουργήσετε τήν «στήλη τῶν πολυτονιστῶν» τήν ὁποία ἐπεχείρησα νά δημιουργήσω καί ἡ ὁποία εἶχε πολύ ἐνθαρρυντικά ἀποτελέσματα. (μέ προτροπή πρός τούς ἀναγνῶστες σας νά ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ.)
    Θά τό κάνουν ἀρκετοί, οἱ ὁποῖοι, θά γίνουν περισσότεροι μέ τόν χρόνο.
    Ἡ διαδικασία θά εἶναι ἀργή. Ἡ καταστροφή γίνεται γρήγορα. Ἡ ἀποκατάστασις, πάντοτε, εἶναι χρονοβόρος καί ἀπαιτεῖ προσπάθεια. Ὃμως, ἂν δέν κξεκινήση, ΟΥΔΕΝ κατορθώνομε. Θά μένουν ἐρείπα γιά πάντα.

    Φιλικά,

    Δημήτριος Ν. Κοκκινάκης

    Δημήτριος Ν. Κοκκινάκης

Leave a Reply