Ἡ ἐγκληματικὴ παράδοση 14 χωριῶν τῆς Ἠπείρου.

Γράφει ὁ συγγραφέας – λαογράφος  Γιῶργος Λεκάκης.

Πολίτης: «Γι τ 14 χωρι δν ξίζει ν γίνη πόλεμος»!…

  • Ροσσος: «Τὰ 14 χωριὰ δὲν ἦταν ἑλληνικὸ ἔδαφος»!..
  • Ἐὰν ἡ κυβέρνησις συνεννοῆτο μὲ τὴν Σερβία, ἡ Ἑλλὰς δὲν θὰ ἔχανε τὸ ζήτημα.
  • Γιατὶ δὲν ζητήθηκε ἡ συγκατάθεσις τῆς Συνελεύσεως γιὰ τὴν ἐκκένωση;
  • Ἡ συνεδρίασις ἄρχισε στὶς 5 μ.μ. Ἐπικυρώθηκαν τὰ πρακτικά. Πρὶν  ἀρχίση ἡ συζήτησις τοῦ ζητήματος τῆς παραχωρήσεως τῶν 14 χωριῶν τῆς Ἠπείρου στὴν Ἀλβανία, προηγήθηκε ἡ συζήτηση γιά… τὴν ἐξαγωγὴ τυροῦ καὶ ἐλαίου!

Βόρειος Ἤπειρος

«Θὰ ἦταν προτιμότερο, ἡ ἐπερώτησις τῶν 14 χωριῶν νὰ συζητηθῆ μὲ τὴν ἐπερώτησητῶν μειοψηφιῶν. Ἀλλὰ κατόπιν συστάσεως τῆς κυβερνήσεως, δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτό», λέγει ὁ Μόδης.

Καὶ ἐπὶ τέλους ἀρχίζει ἡ συζήτηση περὶ τῶν ἑλληνο-ἀλβανικῶν συνόρων:

Ὁ Μόδης συνεχίζει «Δὲν θὰ ἦταν δέ, ἄσκοπο νὰ συνεχισθῆ ἡ συζήτησις γιὰτὴν τύχη τῶν κατοίκων ἑνὸς τμήματος τοῦ κράτους, τὸ ὁποῖο ἀπεσπάσθη ἤδη.


Τὰ 14 αὐτὰ χωριὰ τὰ εἴχαμε παραλάβει ἔναντι ἄλλης περιοχῆς, στὴνπεριφέρεια Μοναστηρίου, τὴν ὁποία παραχωρήσαμε στοὺς Σέρβους.

Μέχρι τὸ 1921 οἱ κάτοικοι τῶν χωριῶν αὐτῶν ἦσαν Έλληνες πολίτες ὑφιστάμενοι ὅλες τὶς ὑ π ο χ ρ ε ώ σ ε ι ς τους πρὸς τὸ κράτος.  (σ.σ.: Ἐρώτηση τοῦ γράφοντος πρὸς τὸν Μόδη: Τὸ κράτος δὲν εἶχε ὑποχρεώσεις πρὸς αὐτούς;).

Καὶ κατὰ τὸ 1917 οἱ Γάλλοι κατέχοντες τὰ χωριὰ αὐτὰ δὲν ἔπαυαν νὰ τὰ θεωροῦν ἑλληνικὰ καὶ νὰ ἐφαρμόζουν τοὺς ἑλληνικοὺς νόμους.

Βραδύτερον ἀνεσύρθη καὶ ἐτέθη ὑπὸ συζήτηση ἕνα παλαιὸ πρωτόκολλο, τὸ ὁποῖο κατόπιν τῶν μεγάλων γεγονότων τὰ ὁποῖα μεσολάβησαν καὶ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολέμου, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ἰσχύη.

Ἐν τούτοις ἡ Πρεσβευτικὴ Διάσκεψις τὸ ἔλαβε ὑπ’ ὄψιν της καὶ ἐξέδωσε τὴν δυσμενῆ γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἀπόφαση. Οἱ κάτοικοι τῶν χωριῶν αὐτῶν εἶναι κατὰ πλειοψηφίαν Ἕλληνες. Παλαιοτέρα ἀπόφασις τῆς Διασκέψεως ἐπεδίκαζε τὴν σερβικὴ μονὴ τοῦ Ἁγ. Σάββα στὴν Ἀλβανία.

Ἐν τούτοις, ἐνῷ ἐμεῖς σπεύσαμε νὰ ἐκκενώσουμε τὰ 14 χωριά, οἱ Σέρβοι ­μολονότι γι’ αὐτοὺς ἡ ἀπόφασις ἐξεδόθη πολὺ προηγουμένως ­ κατέχουν ἀκόμη τὸ μοναστήρι!…

Ἐρωτᾶται ἤδη, γιατὶ ἡ κυβέρνησις προέβη στὴν ἐκκένωση πρὶν ἐρωτηθῆ ἡ Συνέλευσις καὶ πρὶν οἱ Σέρβοι ἐκκενώσουν τὴν μονή. Καὶ τὰ δύο ζητήματα εἶναι σοβαρώτατα. Τὸ γεγονὸς τῆς παραμονῆς τῶν Σέρβων ἐνέχει ὑψίστη σημασία, διότι ἡ Ἑλλὰς ἔδωκε τὴν ἐντύπωση κρατικῆς ἀδυναμίας. Ἡττηθήκαμε διπλωματικῶς, διότι δὲν ἐντείναμε τὶς δυνάμεις μας καὶ δὲν πιστεύσαμε στὴν νίκη».

Οὐδεὶς ἀντέλλεξε!

Τὸν λόγο παίρνει ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, Ροῦσσος, ὁ ὁποῖος εἶπε:

«Ἀπὸ τὸ 1913 ἔχει λυθῆ τὸ ζήτημα τῶν συνόρων μὲ τὴν Ἀλβανία. Ἡ χάραξις ὅμως ἀνεβλήθη, ἕνεκα τοῦ ἠπειρωτικοῦ ἀγῶνος. Ὅταν δέ, κατὰ τὸ 1921 ἡ Ἀλβανία εἰσῆλθε στὴν Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν, ἐζήτησε νὰ λυθῆ αὐτὸ τὸ ζήτημα, γιὰ νὰ παύσουν οἱ προστριβὲς μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν. Ἡ ἑλληνικὴ καὶ σερβικὴ ἀντιπροσωπεῖες ἀντέκρουσαν σθεναρῶς αὐτὴν τὴν αἴτηση τῆς Ἀλβανίας, καὶ ἡ Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν παρέπεμψε τὸ ζήτημα στὴν Διάσκεψη τῶν Πρεσβευτῶν, ἡ ὁποία ἀκολούθησε μέση λύση καὶ ἀπεφάνθη ὑπὲρ τῆς παραχωρήσεως τῶν 14 χωριῶν στὴν Ἀλβανία. Ἡ κυβέρνησις διαμαρτυρήθηκε κατὰ τῆς τελεσιδίκου αὐτῆς ἀποφάσεως, ἀλλὰ τὴν 25η Αὐγούστου τῆς ἀνακοινώθηκε ἡ ἀπόρριψις τῆς αἰτήσεώς της. Καὶ μᾶς ὡρίσθηκε ἀκόμη, ὡς ἡμέρα ἐκκενώσεως τῶν χωριῶν, ἡ 31η Ὀκτωβρίου. Ἡ τότε κυβέρνησις παρεκάλεσε ὅπως ἀναβληθῆ τοὐλάχιστον ἡ ἐκκένωσις, μέχρις ὅτου ἡ Ἐθνοσυνέλευσις – ἡ ὁποία εἶχε τότε διακοπές – ἐπαναλάβη τὶς ἐργασίες της καὶ ἐπικυρώση τὴν ἐκχώρηση. Ἡ Πρεσβευτική, ὅμως, Διάσκεψις ἐζήτησε νὰ ἐκτελεσθῆ ἀμέσως ἡ ἀπόφασίς της, ἀφοῦ ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶχε νὰ παραχωρήση ἑλληνικὸ ἔδαφος, ὥστε νὰ ἀπαιτῆται ἡ ψῆφος τῆς Συνελεύσεως, διότι δὲν θεωροῦσαν ἑλληνικὸ ἔδαφος τὸ παραχωρηθέν. Κατὰ τὴν ἐπίδοση αὐτῆς τῆς διακοινώσεως, μᾶς δηλώθηκε ὅτι θὰ ἀσκηθοῦν καὶ μέτρα πιέσεως κατὰ τῆς Ἑλλάδος ἐὰν δὲν ἐκτελέση αὐτὴ τὴν ἀπόφαση τῶν Δυνάμεων».

Τότε σηκώθηκαν πολλοὶ κι ἐρώτησαν τὸ αὐτονόητο:

«Γιατὶ δὲν ἐφαρμόσθηκαν πιεστικὰ μέτρα κατὰ τῆς Σερβίας;».

Κι ὁ Ροῦσσος ἀπάντησε:

«Στὴν Σερβία δὲν ἐτάχθη προθεσμία. Ἡ Σερβία ἐξ ἄλλου κατέφυγε καὶ στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο τῆς Χάγης, στὸ ὁποῖο ἀναφερθήκαμε κι ἐμεῖς, ἀλλὰ στὴν Χάγη ἀπερρίφθη ἡ αἴτησίς μας»

Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Ροῦσσος παραδέχθηκε τὴν ἀδυναμία μας νὰ ἐπιβληθοῦμε ἢ νὰ εἰσακουσθοῦμε στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο ἢ ἔστω στὴν διεθνῆ διπλωματία!

Τότε ὁ Σεχιώτης ἐρώτησε: «Γνωρίζετε ἐὰν ἡ Σερβία προέβη σὲ ἄλλα διαβήματα;».

Κι ὁ Ροῦσσος ἀπάντησε πὼς δὲν τὸ γνωρίζει! Καὶ πολὺ σωστὰ ὁ Σεχιώτης τὸν ἔβαλε στὴν θέση του, λέγοντάς του:

«Ἔπρεπε νὰ τὸ γνωρίζατε! Ἐὰν συνεννοῆσθε μὲ τὴν Σερβίαν ὡς σύμμαχον, θὰ ἀπεφεύγαμε τὴν ἄμεσον ἐκκένωσιν τόσον ἐσπευσμένως»…

Σὲ αὐτὸ ἀπάντησε ὁ πρωθυπουργός: «Ὅταν χάση κανεὶς μίαν  ὑπόθεσιν εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον διεθνῶς, δὲν ὑπάρχει Ἐφετεῖον διὰ νὰ προσφύγη. Δὲν εἴχαμε δὲ καὶ διπλωματικὰς ἐνισχύσεις ἀπὸ ἄλλα κράτη, διὰ νὰ ἐνισχύσωμεν τὸ δίκαιόν μας»…

Τὸν λόγο ἐπῆρε ὁ τ. ὑπ. Συγκοινωνίας, Μπότσαρης:

«Ὁ ὑπ. Ἐξωτερικῶν εἶπε ὅτι τὸ ἔδαφος δὲν εἶχε διεθνῶς ἀναγνωρισθῆ ὡς ἑλληνικόν. Οἱ Δυνάμεις, μὲ ἐπίσημη ἀνακοίνωση, κατὰ τὸ 1915 καὶ 1916, κατέστησαν γνωστὸ στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Σερβία ποιά εἶναι «ντὲ φάκτο» τὰ σύνορα τῶν δύο χωρῶν. Καὶ τὰ σύνορα αὐτὰ σεβάσθηκαν οἱ σύμμαχοι, κατὰ τὴν διαμονὴ τους στὴν Μακεδονία. Ἐὰν οἱ Δυνάμεις ἀντίκρυζαν κατὰ τὴν συζήτηση τοῦ ζητήματος περισσότερο ἐνδιαφέρον καὶ μεγαλυτέρα ἀντίσταση, δὲν θὰ ἐπέμεναν στὴν ἄδικη ἀπόφαση. Παρατήρησα ὅτι ὁσάκις ἐγώ, ὡς μέλος τῆς ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῆς διαχαράξεως τῶν συνόρων ἐπέμενα σὲ κάτι, αὐτοὶ ὑποχωροῦσαν. Ἐφ’ ὅσον ὅλοι ἐμεῖς, δηλαδὴ ὅλες οἱ κυβερνήσεις καὶ ἡ Συνέλευσις δείξαμε ἠττοπάθεια καὶ δὲν φανήκαμε ἰσχυροὶ στὴν ἀντίστασή μας, ἦταν φυσικὸ νὰ χάσουμε τὰ 14 χωριά»…

Ἄλλως εἰπεῖν,ὁ Μπότσαρης χαρακτήρισε τοὺς Ἕλληνες διπλωμάτες ἀδιάφορους καὶ χλιαρούς…

«Ἡ Συνέλευσις οὐδέποτε ἔδωκε τὴν συγκατάθεσή της», εἶπε ὁ Κυ­βέλος. «Ἡ συζήτησις αὐτὴ ἐπέχει θέσιν διαμαρτυρίας κατὰ τῶν ἰσχυρῶν, γιὰ τὶς συνεχεῖς ἀδικίες κατὰ τῆς Ἑλλάδος» καὶ καταχειροκροτήθηκε…

«Ἡ Συνέλευσις ἐξέδωκε ψήφισμα νὰ μὴ παραχωρηθοῦν τὰ χωριά. Καὶ ἡ Γ΄ Συνέλευσις ἔχει ψήφισμα παρόμοιο», εἶπε ὁ Γεωργίτσης.

Ἀλλὰ ὁ Μπότσαρης ἐξακολούθησε: «Ἡ Ἑλλὰς διὰ τῆς ἀπωλείας αὐτῶν τῶν χωριῶν ἔχασε στρατηγικὲς θέσεις στὰ σύνορα, ἀπώλεσε δὲ καὶ ἠθικῶς, διότι ἐφάνη πρόθυμη νὰ δέχεται παραχώρηση ἐδαφῶν της, μετὰ ἀπὸ πίεση τῶν ἰσχυρῶν. Αὐτὸ ὀφείλεται καὶ στὴν 1η Νοεμβρίου, ἀλλὰ ἡ εὐθύνη ἀνήκει σὲ ὅλους. Ἡ ἀπόφασις τῆς ἐκκενώσεως τῶν 14 χωριῶν ἐλήφθη στὸ Συμβούλιο τῶν ἡγετῶν τῶν ἐν τῇ Συνελεύσει κομμάτων, οἱ ὁποῖοι ὅλοι ἐδέχθησαν νὰ γίνη ἐκκένωσις. Καὶ ἐν τούτοις ἡ κυβέρνησις οὐδὲν δικαίωμα εἶχε νὰ παραχωρήση ἑλληνικὸ ἔδαφος, χωρὶς νὰ ἐρωτήση τὴν Συνέλευση. Ἐγώ, ὡς ὑπουργός, ἀπείλησα μὲ παραίτηση στὸ ὑπουργι­κὸ συμβούλιο, ὅταν γινόταν λόγος περὶ παραχωρήσεως καὶ κατόπιν τούτου συνετάχθη ἡ διακοίνωσις πρὸς τὴν Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν, ὅπως ἀναμείνη ἡ κυβέρνησις τὴν σύγκληση τῆς Συνελεύσεως».

Ἀπὸ τὰ ἕδρανα σηκώθηκε ὁ Παπαναστασίου καὶ εἶπε πὼς «ἐγώ, ὡς κυβέρνηση εἶχα προβάλλει ὡς δικαιολογία τῆς ἀρνήσεώς μου τὴν ἔλλειψη τάξεως στὴν Ἀλβανία». Μὰ δὲν ἦταν αὐτὸ τὸ ζήτημα Παπαναστασίου. Δὲν κερδίζεις διπλωματικὰ ἐὰν ἰσχυρισθῆς ἀταξία τοῦ ἀντιπάλου, ἀλλὰ εὐταξία δική σου… Γιὰ μᾶς ἦταν θέμα ἠθικῆς καὶ ἱστορικῆς τάξεως, καὶ ὄχι δικῆς τους ἀταξίας…

Ἐπειδὴ εἶναι καλλίτερο ὅταν ἔχης λερωμένη τὴν φωλιά σου νὰ μὴ μιλᾶς καθόλου, στὴν ἄσχετη αὐτὴ δικαιολογία, ἀπάντησε καὶ πάλι ὁ Μπότσαρης: «Εἴχατε ὅμως δηλώσει ὅτι ἐν ἐσχάτῃ ἀνάγκῃ θὰ τὰ δώσετε τὰ χωριά. Μάλιστα εἴχατε δώσει διαταγὲς στὸν στρατὸ νὰ εἶναι ἕτοιμος πρὸς ὑποχώρηση. Ἐπιμένω: Ἐὰν ὑπῆρχε συνεννόηση μὲ τὴν Σερβία, δὲν θὰ χανόταν τὸ ζήτημα. Ὑπάρχει ἐπίσημη δήλωσις τῆς σερβικῆς κυβερνήσεως, ὅτι αὐτὴ εἶναι διατεθειμένη νὰ διεκδικήση τὰ 14 χωριά, ἐὰν ἐπρόκειτο ν’ ἀφαιρεθοῦν ἀπὸ ἐμᾶς. Αὐτὸ ἀνεπτύχθη κατ’ ἐπανάληψιν ὑπὸ τοῦ Σέρβου ἀντιπροσώπου στὸ χωριὸ Γκορίτσα. Οὐδέποτε βρεθήκαμε σὲ συντονισμὸ ἐνεργείας πρὸς τὴν Σερβία. Οὐδεμία τῶν τελευταίων ἕξι κυβερνήσεων ἐξαιρῶ τοῦ σφάλματος αὐτοῦ. Ἡ Σερβία ζητοῦσε νὰ συνταυτίσουμε τὸ ζήτημά μας, μὲ τὸ ζήτημα τῆς μονῆς τοῦ Ὁσίου Ναούμ»!..

«Ἡ ἀπόφασις γιὰ τὴν μονὴ αὐτὴ ἐξεδόθη τὸ 1922 καὶ γιὰ ἐμᾶς τὸ 1924. Καὶ ἐν τούτοις, ἡ Σερβία ἀκόμη δὲν ἐξετέλεσε τὴν ἀπόφαση τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν», ὑπερθεμάτισε ὁ Μόδης.

«Διότι ἡ Σερβία ἀπάντησε ἀρνητικῶς! – εἶπε ὁ Μπότσαρης. Καὶ συνέχισε λέγοντας γιὰ τὸν περίφημο Γαλλοέλληνα πρέσβυ, Πολίτη, πὼς «ἐμφανίσθηκε στὴν Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν ἄνευ ἠθικοῦ. Ἔχουμε εὐθύνη, διότι ἔχουμε εὐλύγιστη σπονδυλικὴ στήλη καὶ θέλουμε νὰ κάνουμε εὐρεῖα πολιτική, χωρὶς νὰ δυνάμεθα!». Μὲ ἄλλα λόγια εἶπε καὶ ὀσφυοκάμπτες τοὺς Ἕλληνες κυβερνητικοὺς παράγοντες! Καὶ συνέχισε, ὡς ἄλλο μαντεῖο τῆς Δωδώνης: «Παρασυρόμεθα ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τοῦ Βενιζέλου, ἀλλὰ πέρασε ὁ διεθνὴς ἄνεμος, ὁ ἀνυψώνων τότε τὴν Ἑλλάδα. Χρειάζεται τώρα νὰ κάνουμε πολιτικὴ ἑλληνική, διότι θὰ πάθουμε κι ἄλλες συμφορές»…

Στὰ ἔγγραφά της Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν φαίνεται ἀπειλῶν ὁ πρωθυ­πουργὸς τῆς Ἀλβανίας, Φανόλης, πὼς «ἡ διαγωγὴ αὐτὴ τῆς Ἑλλάδος, μὴ ἀποδιδούσης τὰ χωριά, θὰ διαταράξη τὴν εἰρήνη τῶν δύο χωρῶν».

Κατὰ τὸν Μπότσαρη, βάσει τῶν ἰδίων ἐγγράφων,  «ὁ Πολίτης δὲν ὑπεστήριξε καλῶς τὸ ζήτημα, καταγγέλλων τὴν Ἀλβανία ὡς μὴ ἐκτελέσα­σα τὰ πρωτόκολλα Καπεστίτσης καὶ Κερκύρας. Καὶ δὲν ὑπεστήριξε τὸ ζήτημα καλῶς, διότι ἔλεγεν “πρόκειται περὶ ἐδάφους ὀλίγον ἐνδιαφέρον­τος τὴν Ἑλλάδα καὶ κατοικουμένου ὑπὸ ἑκατοντάδων μόνον Ἑλλήνων”. Φταίει, κύριοι, ὁ ἐμπειρισμός, ἡ πνευματικὴ ἀρτηριοσκλήρωση τῆς ἐπι­τελικῆς καὶ διπλωματικῆς μας ὑπηρεσίας».

«Φταίει ὁ Πολίτης, διότι φοβήθηκε καὶ κάμφθηκε!» ὑπερθεμάτισε καὶ ὁ Ρέντης.

Ἐξερευνοῦμε τὸ Ἀργυρόκαστρο καὶ ἀνακαλύ­ πτουμε τὶς φω­ τογενεῖς πλευρές του κι ἔπειτα κατηφορίζουμε στὴν εὔφορη κοιλάδα τῆς Δρόπολης μὲ τὰ πολλὰ ἑλληνικὰ χωριά. Συναν­ τᾶμε Ἕλλη­ νες, Ἀλβανούς, χριστιανούς, μουσουλμάνους. Προσπαθοῦμε νὰ ξεμπλέξουμε τὸ κουβάρι, ὅμως φεύγουμε μὲ πολλὰ ἐρωτηματικά...

Καὶ καταπέλτης ὁ Μπότσαρης πρὸς τὸν «βενιζελικὸ ἀστέρα» συνέ-χισε: «Τὸ σφάλμα εἶναι καὶ ἰδικό σας, διότι ὡς ὑπουργὸς εἴπατε ὅτι δὲν πρόκειται περὶ ἐθνολογικῶν συνθηκῶν, ἀλλὰ ὅτι μόνο οἰκονομικὲς καὶ συγκοινωνιακὲς συνθῆκες μᾶς ἐνδιαφέρουν, κατακρίνοντας τὴν δια­τύπωση τῆς διαμαρτυρίας τῆς κυβερνήσεως, μὲ τὴν ὁποία ζητοῦσε τὴν ἀναστολὴ τῆς ἐκκενώσεως τῶν χωριῶν».

«Καὶ πῶς θέλατε νὰ διατυπωθῆ;» ρώτησε ὁ Ρέντης. «Ὅπως εἶχα εἰπεῖ στὸ ὑπ. Συμβούλιο», ἀπάντησε ὁ Μπότσαρης.

«Καμμία κυβέρνησις δὲν μποροῦσε νὰ κάμη πέραν αὐτοῦ ποὺ ἐγέ-νετο, εἶπε ὁ πρωθυπουργὸς  «ἡ ἀπόφασις ὑπῆρχε ἐκδιδομένη εἰς βάρος μας. Στὴν δὲ Σερβία δὲν ἐτάχθη προθεσμία ἐκκενώσεως, ἐνῷ σὲ ἐμᾶς ἐτάχθη».

Ἕνα ἄλλο στιγμιότυπο εἶναι χαρακτηριστικὸ ἀπ’ αὐτὴν τὴν συν-εδρίαση: Τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Μπότσαρης ἐπιχειροῦσε νὰ μεταφράση τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Φανόλη, στὰ ἑλληνικά, κάποιος ἐφώναξε: «Ἀλβανιστὶ νὰ μᾶς τὴν πῆτε!»… Καὶ ὁ Μπότσαρης ἑτοιμάσθηκε νὰ ὁμιλήση καὶ ἀλβα­νιστὶ ἐνώπιον τῆς Δ΄ Συνελεύσεως τῶν Ἑλλήνων, ἵνα πιστοποιηθῆ, ὅτι μόνο ἑλληνιστὶ εἶναι δύσκολο νὰ συνεννοηθῆ κανεὶς μαζί της…

Ἐὰν ἀλλάξουμε πρόσωπα καὶ τόπους, ἡ ἰδία συζήτηση θὰ ἠδύνατο νὰ εἶχε γίνει στὴν Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, τὸ 2007­2008. Κι ὅμως ἡ περι­γραφεῖσα ἔγινε τὸ 1924…

Ἐγὼ θὰ θυμίσω μόνον τὸν λόγο τῆς Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Βου-λῆς, Ἄ. Μπενάκη, παρουσίᾳ τοῦ «Ἠπειρώτη» προέδρου τῆς Δημοκρατίας K. Παπούλια, τὴν 8η Φεβρουαρίου 2005:

«Ἀναλαμβάνετε, κ. Πρόεδρε, τὴν Προεδρία τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας γιὰ μία πενταετία, ὅπου θὰ σημειωθοῦν σημαντικὰ γεγονότα καὶ ἐξελίξεις: Ἡ Εὐρωπαϊκὴ ἐνοποίηση θὰ προωθηθῆ μὲ τὴν ψήφιση ἐνδεχομένως καὶ τῆς Συνταγματικῆς Συνθήκης, τὰ ἐθνικὰ σύνορα καὶ ἕνα μέρος τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας θὰ περιορισθοῦν χάριν τῆς εἰρήνης, τῆς εὐημερίας καὶ τῆς ἀσφάλειας στὴν διευρυμένη Εὐρώπη, τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτη θὰ ὑποστοῦν μεταβολὲς καθὼς θὰ μποροῦν νὰ προστατεύωνται, ἀλλὰ καὶ νὰ παραβιάζωνται ἀπὸ Ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες πέραν τῶν γνωστῶν καὶ καθιερωμένων καὶ πάντως ἡ Δημοκρατία θὰ συναντήση προκλήσεις καὶ θὰ δοκιμασθῆ ἀπὸ ἐνδεχόμενες νέες μορφὲς διακυβέρνησης»…

Γεώργιος Λεκάκης

ΠΗΓΕΣ:

• Λεκάκης Γ. «Ἤπειρος, ἡ γωνιὰ ποὺ πέτρωσε στὸ 5», ἔκδ. «Πο-λυμέσα Ἐκπαιδευτικὴ Μηχανική», 1998. Τοῦ ἰδίου:  «Ἀπείρου Ἠπείρου περιήγησις» (ἀνέκδοτο).

• «Ἡ ἐγκληματικὴ παράδοσις τῶν 14 χωρίων τῆς Ἠπείρου εἰς τὴν Ἀλβανίαν­Καὶ ἡ ἡττοπάθεια τῆς κυβερνήσεως καὶ τοῦ κ. Πολίτου», ἄρθρο τῆς ἐφημ. «Καθημερινή», ἐπὶ δ/νσεως Γ. Ἄγγ. Βλάχου, τῆς Πέμπτης 27ης Νοεμβρίου 1924.

(Visited 98 times, 1 visits today)




2 thoughts on “Ἡ ἐγκληματικὴ παράδοση 14 χωριῶν τῆς Ἠπείρου.

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Βρὲ τὶ πάθαμε μὲ τοὺς «κληρονόμους»! « Φιλονόη καὶ φίλοι……

  2. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Ἡ Κεφαλογιάννη δηλώνει ἐπισήμως πὼς θὰ μᾶς στείλῃ γιὰ σφαγή, ὅπως ἔκανε ὁ Βενιζέλος! » Φιλονόη καὶ φίλοι...

Leave a Reply