Σταθεῖτε ὄρθιοι Ἕλληνες! Φθάνουμε στὶς Θερμοπῦλες…

Αύτ περιοχ το πλανήτου, πό ρχαιοτάτων χρόνων, γιὰ κάποιον λόγο, λέγεται ΕΛΛΑΣ! Σς ρέσει δν σς ρέσει, τόπος ατός δομήθηκε ἀπὸ ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, ὡςτε νὰ γίνῃ ὁ οἶκος τῶν Ἑλλήνων. Ὥςτε νὰ κρατήσῃ ἐν ζωῇ τὸν Ἕλληνα. Καὶ γιὰ ἐτοῦτο ὀνομάσθηκε ΕΛΛΑΣ.

Εναι πολλοί ατοί πο ἐφθόνησαν! Αὐτοὶ ποὺ ἐζήλεψαν! Αὐτοὶ ποὺ θέλησαν νὰ ἀφανίσουν κάθε ἴχνος σκέψεως, ζωῆς  καὶ ἐλευθερίας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους του. Καὶ σὲ ὅλη τους τὴν ἱστορία, μοναδικός σκοπός τους ἦταν πάντα ἡ καταπάτησις τοῦ χώρου καὶ ἡ ἐκτόπισις τῶν νομίμων κατοίκων του. Λὲς κι ἐγεννήθησαν μόνον γιὰ νὰ στήνουν ἐμπόδια καὶ παγίδες  στὴν δική μας ὕπαρξι… Πόθησαν νὰ μᾶς φανίσουν. Εναι μέτρητα τ παραδείγματα μέσα, στν πολλν χιλιετιν στορία μας, χθρν, πραγματικν χθρν, πο φθασαν ως δ, μ μοναδικόν σκοπό τν ἐκτοπισμὸ τν λλήνων κα τν καταπάτησι το τόπου. Στόχος τους ΠΟΤΕ δὲν ἦταν ἡ ἁπλῆ κατάκτησις! Στόχος τους πάντα ἦταν ὁ πνευματικός καὶ νοητικός  μας ἀφανισμός.  

ντισταθήκαμε κα νικήσαμε πολλς φορές. μέτρητες. μασταν πάντα νίκητοι. Λιγοστο κα νίκητοι! Πάντα.

τρόπος μ τν ποον κτυποῦσαν τν λλάδα κα τος λληνες, ταν τ πλα. Τὰ πολλὰ ὅπλα. Ὅπλα κάθε εἴδους. Ἀλλὰ τὰ ἀντιμετωπίζαμε!  Πάντοτε εἶχαν πέρμετρη ριθμητικ περοχή, κι πάσχιζαν ν καταπατήσουν κα ν ρπάξουν, σο περισσότερο ζωτικό χρο μποροσαν. Ἀλλὰ ἐπέστρεφαν στὴν βάσι τους ἡττημένοι.

Ὅσους κι ἐὰν κτυπούσαν ἀπὸ ἐμᾶς, ἄλλοι τόσοι ξαναπετοῦσαν ῥίζες καὶ κλαδιὰ καὶ ἄνθη… Κι ὁ τόπος, παρὰ τὰ κτυπήματα, παρὰ τὶς ἐπιθέσεις, παρέμενε στὴν ἰδιοκτησία τῶν Ἑλλήνων.

ταν ὅμως κατάλαβαν πὼς εἴμαστε ἀνίκητοι, ἀπεφάσισαν νὰ ἀλλάξουν τρόπο πολέμου. Ἄλλαξαν τοὺς ὅρους… Σκοτεινὰ πάντα, ὅπως μόνον αὐτοὶ σκαρφίζονταν! Κατάλαβαν πὼς στὸ τιμημένο πεδίο τῶν μαχῶν δὲν νικοῦν. Γιὰ ἐτοῦτο καὶ ἄλλαξαν πεδίο!

Ἀλλαγή στὰ πάντα! Ὅπλα! Μεθόδους! Πρόσωπα. Ἐκεῖ κτύπησαν!  Κατάφεραν μ τν δόλο ν πεισέλθουν μέσα στν φυλή. λλαξαν ταυτότητες, νόματα, τρόπο κφράσεως. γιναν κάποιοι λλοι κα «χτίστηκαν» μαζί μας. Δν ξέχασαν ποτ μως τν μεγάλο τους πόθο. Τν σοπέδωσί μας. Ποτέ!

Δούλεψαν σὲ βάθος. Χρόνους πολλούς! Κι ἔχτισαν κάτι νέο καὶ μὴ ἀναγνωρίσιμο. Παρασκηνιακά, συστηματικά, ἀθόρυβα. Ἄλλαξαν πρόσωπα, ῥοῦχα καὶ λόγο. Ὡς κάποιοι λλοι, κάποιοι πο μς μοίαζαν, κατάφεραν ν χτίσουν Κερκόπορτες. Πολλς Κερκόπορτες. Σ κάθε φρούριο κα μία Κερκόπορτα.

Σ κάθε λόχο κι ναν προδότη. Σ κάθε οκογένεια κι ναν «δελφ» κανό ν φανίσ λην τν οκογένεια. Κτύπησαν ἀπό μέσα. Στὴν ῥίζα. Στὴν βάσι. Στὴν πηγή.  Ἔγιναν ἡ μάνα μας, ὁ πατέρας μας, ὁ θεῖος, ὁ ἀδελφός…. Ὅ,τι μποροῦσαν… Μία μάσκα, μία ἀλλαγὴ ταυτότητος καὶ μετὰ ἡ ἀλλοίωσις…

πρξαν ἀκόμη καὶ  φορς πο «συνέπασχον» μαζί μας, γι ν μήν γίνουν ντιληπτο κα πωλέσουν τ σα δόμησαν τόσους αἰῶνες

ργάσθηκαν αἰῶνες μ ατό τ σχέδιο. μες, γαθοί, μ τν πραγματική ννοια το ρου, γνο κα ντιμοι, δν εδαμε, δν καταλάβαμε. ταν ναγνωρίσαμε τν χθρό, ταν πολύ ργά! λεπίδα του μς κοψε τν καρωτίδα.

Τότε ξεκίνησαν οἱ δικές τους νίκες! Κατέκτησαν σιγὰ σιγὰ ὅλον τν τόπο κα κυνήγησαν τος νθρώπους. Ο φόνοι δν μετρῶνται. Τ χμα μας, τ ερό μας χμα, χει ποτιστε πό ποτάμια αματος. χει λλάξει χρμα… οδίζει… ς παντοτινς μάρτυρας τν γκλημάτων πο χουν διαπραχθε

Ατ τ θλια νθρωπάρια πο κατάφεραν ν λώσουν κ τν σω τν φυλ κα τν τόπο, ποτ δν φυγαν. Πάντα ἐδῶ, ἀνάμεσά μας, σὰν ἐμᾶς, ὅμοιοί μας κάποιες φορές… Ἤ ἀκόμη κι ἐμεῖς, κάποιες ἄλλες…. Πληγὲς ἀγιάτρευτες…. Δεσμοφύλακες ἐπικίνδυνοι καὶ τρομεροί.

Θὰ ἔλεγε ὅμως κάποιος παρατηρητής, πὼς κάτι ἤ κάποιος, δὲν ἐπέτρεψε ΠΟΤΕ τὸν ὁλικό μας ἀφανισμό! Μᾶς ἐμίσησαν κα πολὺ μεθοδευμένα,  μᾶς ἐκτύπησαν. Μᾶς λιγόστεψαν!  Μᾶς ἔλιωσαν! Ἀλλὰ πάντα κάτι, ἤ κάποιος, κράταγε ἕνα κερὶ ἀναμμένο. Μία σπιθίτσα, τόση δα, ποὺ κατὰ καιροὺς γινόταν  φλόγα… Πυρκαϊά! Καὶ ξανὰ ὅλοι αὐτοὶ ἔπεφταν ἐπάνω μας μὲ λάσπες, χώματα καὶ κόπρανα γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὴν καταστροφή. Καὶ κρυβόμασταν σὲ σπηλιὲς καὶ πηγάδια. Ἀλλὰ σὲ λίγο ξαναβγαίναμε στὸ φῶς, πανέτοιμοι γιὰ νέα μάχη. Γιὰ νέα διεκδίκησι ἐλευθερίας.

Ο αἰῶνες κύλησαν… να κομμάτι μας κατάφερνε συχνά νὰ ἀποτινάξῃ τμῆμα τῶν «φρουρῶν» μας. Νὰ ἀνακτήσῃ κομμάτια ἐλευθερίας. Ἀλλὰ πιὰ τὸ μεγάλο κομμάτι τοῦ πληθυσμοῦ μας ἦταν ἀλλοιωμένο. Φοβισμένο!  Καταπατημένο! Δηλητηριασμένο!   Ἀσήμαντο! Ἄχρηστο!

Καὶ λιγοστεύαμε.. Ὅλο καὶ λιγοστεύαμε… Ἀλλὰ ξανασηκωνόμασταν καὶ ξαναδίναμε μάχες…

Διότι,

μόλις οἱ καταπατητὲς ἔβλεπαν τὴν ἀναγέννησι, ὁρμοῦσαν πάνοπλοι καὶ κτυποῦσαν ἀλύπητα. Ἀλύπητα! Ἀνελέητα! Ἦταν πολλοί! Ἦταν παντοῦ! Ἦταν μέσα μας! Καὶ μᾶς ἔριχναν πίσω στὴν σπηλιὰ καὶ τὰ πηγάδια… Ξαναέπεφταν ἐπάνω μας, γιὰ νὰ τὸ ξανακλέψουν ἤ νὰ τὸ ξαναθάψουν αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔκανε νὰ γινόμαστε ἐκ νέου ἐλεύθεροι.

Αἰῶνες σκλαβιᾶς… Αἰῶνες σκότους… Αἰῶνες δυστυχίας….

Ὅμως,

ὡς μικρόβιο, τὸ ἄλλο κομμάτι, τὸ καθαρό, τὸ ἀμόλυντο, μεγάλωνε κι ἅπλωνε… Καὶ μαζύ του ἅπλωνε τὴν «μόλυνσι» τοῦ πόθου γιὰ ἐλευθερία! Ἀργὰ ἀργὰ, ἀλλὰ σταθερά! Αἰώνων «μόλυνσις»! Παντοῦ. Ἀφανές! Ἀλλὰ τόσο δραστικό. Τόσο ὑγιές! Τόσο ὄμορφο! Τόσο ἐρωτικό! Ἱκανό νὰ «ξυπνήσῃ» ἀκόμη καὶ τὸν νεκρὸ ἥρωα, γιὰ νὰ συμπράξῃ στὴν ἀπελευθέρωσι…. Ὁρμητικό!!! Πλῆρες ζωῆς καὶ εὐτυχίας… Κι ὅταν τὸ ἀνακαλύπταμε, μέσα στὸν τόσο ζόφο, σιγὰ σιγὰ, ξαναχτίζαμε ἀπὸ τὸ μηδὲν τὸ εἶναι  μας….

Καὶ τώρα…

Ἕνας ἕνας βγήκαμε ἀπὸ τὴν σπηλιὰ κι ἀπὸ τὸ πηγάδι.. Πατήσαμε στὴν γῆ καὶ λουστήκαμε στὸν ἥλιο! Καὶ ὁρκιστήκαμε γιατί ξέρουμε πὼς ἔφθασε ἡ μεγάλη ὥρα! Ποτὲ ξανὰ σκότος! ΠΟΤΕ! Καὶ τότε καταλάβαμε πὼς δὲν ἔπρεπε νὰ διεκδικοῦμε τὰ λίγα! Ὅλα ἔπρεπε νὰ τὰ  πάρουμε πίσω. Ὅλα!

Τώρα κάτι ἀλλάζει… Ἡ «μόλυνσις» ἅπλωσε πολύ! Πιὸ πολύ ἀπὸ κάθε φορά! Παντοῦ!

Κάτι ξύπνησε ἀκόμη καὶ μέσα στοὺς μισοπεθαμένους.. Ἀκόμη καὶ μέσα στοὺς χαμένους… Ἀκόμη καὶ μέσα στοὺς ξένους… Ἀκόμη καὶ μέσα στοὺς καταπατητές μας….Κάτι ποὺ θύμισε φῶς… Μία λεπτή ἀχτίς δειλή, τρεμάμενη.. Μᾶς ἄγγιξε καὶ μᾶς χάϊδεψε τρυφερά.. Ἦταν ἱκανή ὅμως, τόσο μικρὴ κι ἀδύναμη, νὰ μᾶς τραβήξῃ ἀπό τὴν λήθη… Σὰν τὸ μικρόβιο ποὺ ἁπλώνεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα.. Τόσο δυνατὸ καὶ ἀνίκητο…

Πιάσαμε λοιπὸν νὰ δυναμώνουμε, νὰ χτιζόμαστε, νὰ ξαναγεννιόμαστε… Κάθε ἡμέρα, κάθε στιγμή… Σὰν «μικρόβιο» ἡ ὀμορφιά τῆς ἀφυπνίσεως ἁπλώνει παντοῦ… Ἀγγίζει ἀκόμη καὶ κομμάτια ἐχθρῶν… Καὶ τὰ ἀλλοιώνει.. Δὲν τὰ ἀχρηστεύει. Μόνον τὰ ἀλλοιώνει. Τὰ ἀποδυναμώνει….

Σήμερα, ζωντανοί ἀκόμη, πιὸ δυνατοὶ ἀπό πολλὲς ἄλλες στιγμὲς μέσα στὴν ἱστορία, σηκώνουμε τὸ βλέμμα, ἀναζητώντας φῶς κι ἐλευθερία.  Ἀναζητώντας αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀνήκει. Διεκδικώντας τὸ ἀδιαπραγμάτευτό μας δικαίωμα νὰ παραμένουμε φωτοδότες καὶ ζωοδότες.

Σήμερα, τὸ γνωρίζουν πὼς ἐπιστρέφουμε. Ἔχουν στήσει τὰ μαγαζάκια τους μέσα στὶς ζωὲς μας καὶ πασχίζουν γιὰ πολλοστὴ φορὰ νὰ ἐπιτύχουν ἐκ τῶν ἔσω τὴν ἅλωσι. Δουλεύουν ἀκούραστα, ἀσταμάτητα, ἀτελείωτα…. Κι ὅταν κατάλαβαν πὼς δὲν μποροῦν νὰ τὸ σταματήσουν καὶ νὰ τὸ ἀνακόψουν, ἀπεφάσισαν νὰ χρησιμοποιήσουν ἕναν πρωτόγνωρο συνδυασμό ὅπλων. Τὰ παλαιά τους καὶ τὰ νέα. Τὴν πολυπληθή τους ἐπίθεσι μὲ ἑκατομμύρια στρατευμένων καὶ τὸν ἐκ τῶν ἔσω δηλητηριασμό. Δοκιμασμένα ὅπλα. Δυνατά!

Μᾶς γέμισαν τὴν χώρα, τὸν ζωτικό μας χῶρο, μὲ ἑκατομμύρια χειραγωγούμενα ἀνθρωπάρια… Μὲ πλῆθος ὅπλων… Ἀμέτρητα πλήθη… Μᾶζες ἐλεγχόμενες καὶ καθοδηγούμενες νὰ σκοτώσουν μόνον… Δίχως κρίσι… Δίχως σκέψι… Δίχως λογική…. Πλημμύρισε ὁ τόπος ἀπὸ τὰ στίφη τῶν στρατῶν τους… Στρατοὶ ἀπαίδευτοι… Μπουλούκια… Ὅπως τότε, στὸν Μαραθώνα… Ποὺ κρατοῦσαν ὅπλα ἀλλὰ δὲν ἤξεραν τὴν χρήσι τους.. Ὅπως τότε!

Γιατί τόσους; Γιατί τώρα; Διότι ξέρουν! Γνωρίζουν πώς ὅσα κι ἐὰν κάνουν, τὸ «μικρόβιο» πέρασε καὶ στοὺς δικούς τους… Τοὺς ἀλλάζει καὶ τοὺς ἀχρηστεύει! Κρατοῦν ὅπλα δόλου δυνατά! Ἀλλὰ ξέρουν πώς ἔχουμε μάθει πλέον νὰ πολεμοῦμε καὶ τὸν δόλο τους. Εἴμαστε ἕτοιμοι γιὰ ὅλα! Γιὰ Ἐλευθερία ἢ γιὰ Θάνατο! Γιὰ ὅλα!

Σταθεῖτε ὄρθιοι Ἕλληνες! Ἡ μεγάλη μάχη πλησιάζει! Εἶναι στὴν φύσι μας μόνον ἡ νίκη! Ἔτσι μάθαμε! Ἄλλως τε, δὲν ἔχουμε ἄλλον δρόμο. Ἢ στὰ πηγάδια καὶ στὶς σπηλιές, ἢ στὸ φῶς! Κόψτε τὶς γέφυρες! Ὅση σκιὰ κι ἐὰν «δημιουργήσουν τὰ βέλη ἀπό τὰ τόξα τους», ὅσοι κι ἐὰν εἶναι, φθάνουμε στὶς Θερμοπῦλες… Κοντεύουμε. Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς θὰ πέσουμε ἐκεῖ, αἰώνιοι φύλακες… Ἀλλὰ ἔρχονται καλπάζοντας ἡ Σαλαμίνα καὶ οἱ Πλαταιές.

Σταθεῖτε λοιπὸν ὄρθιοι Ἕλληνες! Ὄρθιοι! Φθάνουμε στὶς Θερμοπῦλες μας! Καὶ μετά, ξέρετε….

Φιλονόη.

(Visited 22 times, 1 visits today)




Leave a Reply