Δεύτερο γράμμα ἀπό τὴν Ἰαπωνία.

 

Ο δικοί μας νθρωποι στν απωνία, γράφουν γι τς γωνίες κα γι τς μάχες πο δίδονται μ τν χρόνο, πρό κειμένου ν διασωθον σο τ δυνατόν περισσότεροι νθρωποι!
γώνας πο γίνεται κε, πρ κειμένου ν ξαναστηθ πό τ μηδέν ,τι πεσε, εναι ξιοθαύμαστος κα πρέπει ν λειτουργῇ γι λους μας ς παράδειγμα πρς μίμησιν. Ἐὰν φυσικά μπορομε ν ντιληφθομε τ πίπεδον συνειδητότητος κα συμμετοχς.

Ατό πο μ συγκινε διαιτέρως εναι συλλογικότητα κα συνεργεία-σύμπραξις λων, δίχως γανάκτησι, πίκρα δυσφορία.
Ο δικοί μου  φίλοι, ζον στν λλάδα. (Τρόπος το λέγειν! Γιατὶ αὐτό τὸ πρᾶγμα ποὺ νομίζουμε γιὰ Ἑλλάδα, μόνον βοθρότοπος μπορεῖ νὰ λέγεται!) Μόλις μαθαν γι τν σεισμό, νεχώρισαν μέσως γι τν απωνία. Ατ δεικνύει τό μέγεθος τς εθύνης, κάτι  πο μες χουμε πωλέσει, λπίζω χι γι πάντα.

Ο νθρωποι κε, παλεύουν κα μ τ στοιχεα τς φύσεως κα μ τς δικές τους νάγκες, πρ κειμένου ν ξανασταθον ρθιοι. Κάνουν οκονομία στ εμα γι ν μν λείψ πό ατούς πο τ χρειάζονται. Προσφέρουν ,τι μπορον γι ν καταφέρουν ν πιβιώσουν σο τ δυνατόν περισσότεροι! Δν ναρωτιονται γι τν νταμοιβή  ἢ τὴν ἐπιβράβευσι ἢ τὴν ἀνταπόδοσι, γιατί δν τος φορ! Εναι πόθεσις λων τους σωτηρία τς απωνίας! χι μόνον το κράτους κα κάτι λίγων!

χει στηθε μία λυσίδα συνειδητοποιημένων πολιτν, πο καταθέτουν καθες, ναλόγως τν δυνατοτήτων του, σα περισσότερα μπορε.
να παράδειγμα, εναι προσφορά μία ταιρείας-βιομηχανίας, εδικν σωρούχων. (σώρουχα εδικς κατασκευασμένα γι συνθκες ψύχους.)
Μία μέσος ταιρεία, πό βιομηχανικς κι μπορικς πλευρς.
δόθησαν λοιπν:
π τ χρήματα τς ταιρείας 300.000.000 yen.
π τ χρήματα τν παλλήλων 100.000.000 yen.
πό τν τσέπη το προέδρου  1.000.000.000 yen.
πίσης, δόθησαν, 300.000  εδικά γι συνθκες ψύχους σώρουχα ξίας 700.000.000 yen.
Συνολική παροχή; 2.100.000.000 yen! Κι λα τ παραπάνω, πέρασαν ς εδησις στ ψιλά γράμματα τοπικς φημερίδος. Δίχως διαφημίσεις κα τυμπανοκρουσίες. τσι! Γιατί χουν συνείδησι! Σκέτο!

δ δοσε Πατέρας 200.000 ερ στν μάδα ΔΙΑΣ γι ξοπλισμό κα βούιξαν ως κα τ βουν κα τ λαγκάδια! 200.000 ερ!! Κι κε 2.100.000 yen. ξίας;  18.500 ερώ περίπου πό κάποιους λίγους νωνύμους πολίτες. πό μίαν πιχείρησι μόνον! Μίαν μεσαία πιχείρησι! Μόνον!

Γράφει λοιπν φίλος πό τν απωνία:
«…Κάποτε πρέπει ν βρίσκουμε πρότυπα, γι ν κάνουμε συγκρίσεις, π λαος νωτέρους κι χι πό κοινωνικά ποβράσματα, πο μς φόρτωσαν ο «φίλοι μας» ο κατακτητές. (Τ εσαγωγικά δικά μου.)
Καταντήσαμε ν συγκρίνουμε τς μαθησιακς πιδόσεις τν παιδιν μας, μ τς πιδόσεις τν ΛΑΘΡΟμεταναστν κα ν χαιρόμαστε πο εμαστε λίγο παραπάνω πό ατούς! ρα γε, χει πισκεφθε κάποιος π ατος τ Πακιστάν, τν νδία, τν λβανία, τς χρες το πρώην νατολικο μπλόκ;

φτασαν τ παιδιά τν ΛΑΘΡΟμεταναστν ν γίνονται σημαιοφόροι κα ντί ν λυπόμαστε γι ατό, χαιρόμαστε πο τ παιδ τοΛΑΘΡΟμετανάστου τιμ τν λληνική σημαία μας!!!

Δν ξέρω πο πρέπει ν γελάσω κα πο πρέπει ν κλάψω γι τν κατάντια μας. Μέχρι πο θά φθάσ ξεφτίλα μας; Τελικά πόσο βαθιά εναι πτος; χει κόμη πιό κάτω;»

Ν σχολιάσω τ λεγόμενα το φίλου; Πιστεύετε πώς πάρχει λόγος; ως πότε θ χουμε γι πρότυπό μας τ σκατά κα τ ποβράσματα; Γιατί πιτρέπουμε στος αυτούς μας σύγκρισι μ τ κοινωνικά πολείμματα κι χι μ τ κοινωνικά πρότυπα;

Διαφορετικ εναι ν τ ζς κα ν χς πάθει μιθριδατισμό πό τν βρώμα κα τν σαπίλα κα διαφορετικά ν πομακρύνεσαι κα ν μπορς ν παρατηρς πό κάποιαν πόστασι! κατάντια παρουσιάζεται σ λλες διαστάσεις. Στς πραγματικές της!

Γιατί λοιπν χουμε τόσο πολύ συμβιβαστε μ τν θλιότητα; Θυμμαι τν πατέρα μου, παιδί προσφύγων, ρφανός πό κτώ τν κα πό τος δύο γονες του, ν μ νθραρρύν γι ν γίνω καλλίτερη. Ν μο δημιουργ πρότυπα. Ν μ στηρίζ γι ν κοπιάσω κα ν κατακτήσω μίαν καλλίτερη ζωή. Σαφς κα τν νδιέφερε οκονομική μου ποκατάστασις. λλά κυριότερον λων ταν θική μου πορεία. Δν δεχόταν μ τίποτα κάτι λιγότερο πό τ πόλυτο. Φτωχός ατός. Φτωχή κι γώ. λλά κρατμε γερά! Γερά!

Πο εναι ο λληνες μως σήμερα; Πίσω πό τν Πετρούλα ν χαζεύουν τ βυζιά της κα τούς κώλους της; Πίσω πό κάθε χαζογκόμενα πο πεί δή νοιξε τ πόδια της κα στολίστηκε ς λατέρνα, γινε ατομάτως νέο εδωλο; Τ σκατά στ κεφάλι μας ντί γι τν θέσι τους στν πόπατο;


λλά ς πιστρέψω στν πιστολή πό τν απωνία:
«Τ απωνικό κράτος ποδεύσμευσε 120.000.000.000 ερώ. Δλα δή, σο τ χρέος τς λλάδος.
λλά ο διτες, πο μπιστεύονται τ κράτος, εναι πανταχο παρόντες. Δίνουν χρήματα δίχως τν φόβο τς κλοπς π τ πολιτικά τρωκτικά πο μαστίζουν τν τόπο μας.
κου λοιπόν. Ο δημοκρτες ργατοπατέρες μς μιλνε παξιωτικά γι τν απωνία, πεί δή δν περγον. πεί δή δν σπνε πεζοδρόμια. Δν γράφουν στος τοίχους συνθήματα. Δν ταλαιπωρον τος πιβτες τν μέσων μαζικς μεταφορς. Δν κλείνουν τος διακόπτες το εύματος κα τόσα λλα, πο λοι γνωρίζουμε. λλ τί κάνουν; πλ φορνε να περιβραχιόνιο πο ναφέρει τ ατήματά τους, δουλεύοντας κα ξυπηρετώντας τν πολίτη. Μ τέτοια συμπεριφορά τν φεντικν τους, στς δύσκολες στιγμές, ποιός θ μποροσε ν περγήσ;
Γι ατό λένε: «τ ψάρι βρωμάει πό τ κεφάλι». Κα δ τ παράδειγμα τ δείχνει κεφαλ το κράτους, τς πιχειρήσεως, το στρατο κ.λ.π.
Ἐὰν μπορούσατε ν δετε τν συμπεριφορά τν στρατιωτν τίς πρτες στιγμές τς τραγωδίας, θ κλαίγατε!!!
στρατς δ, παρ’ ,τι  εναι πόλυτα λεγχόμενος π τς γγυήτριες   δυνάμεις, δν πάρχει γι ν φορά τν κλάρα κα τ χρυσά κουμπι. Γι ν γκομενίζ κα ν δίν πάρτυ μ τς καραπουτανρες το κάθε κερατ στ βέρωφ. δ πηρετε τ κράτος. πηρετε τν πολίτη!
Λυπμαι πο σ ζάλισα, λλ πνίγομαι καθημερινά βλέποντας κα συγκρίνοντας τος ποδουλωμένους π τν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ως σήμερα, άπωνες, ν ερίσκοντε 1000 χρόνια μπροστά κα μες ν πηγαίνουμε 3000 χρόνια πίσω!
χθές πισκέφθηκα να Πανεπιστήμιο κα τρόμαξα μ τ χάλια του!
Δν εχε σπασμένες τουαλέτες, δν ταν γραμμένοι ο τοίχοι του, δν εχε σπασμένα παράθυρα κα ργαστήρια, δν πρχε φρουρς στν εσοδο ν τ φυλά, δν πρχαν ναρτημένα πανώ μ πολιτικ συνθήματα… Κα σκέφθηκα: πώ, πώ… Τί χάλια χει απωνία. Μ ν μν πάρχ χνος δημοκρατίας; Πο εσαι Τσίπρα «λληναρά», ρχιδημοκράτη, ν δς τν απωνικό φασισμό! εεεεεε!  Ατ δν εναι πρότυπα γι τν παιδεία μας κυρία Παπαρρήγα; σες κύριε λαβνε τί λέτε; Ποιά εναι τελικά τ πρότυπά σας;
Τν κοινωνικν ποβρασμάτων πο ποστηρίζετε;
πί τέλους! Εσαστε τελειωμένοι λλάζετε τακτική!
θ σς κδικηθ φύσις κα δν θ ξέρετε πο ν κρυφτετε!
Τ τσουνάμι ξεκίνησε κα δν χει οτε πατρίδα, οτε πολιτικό κόμμα, οτε θρησκεία! Κα τσουνάμια πάρχουν πολλά! Τ χειρότερο εναι τ λαϊκό. Κα λοίμονό ἐὰν βρεθετε στν δρόμο του! Διότι εναι νελέητο! Ατό στορικά τ γνωρίζετε πολύ καλά!  Γι ατό, προσέξτε!»

πίκρα κα γανάκτησις το φίλου μου! πίκρα κα γανάκτησις λων μας! Πάει νθρωπος στν απωνία ν συμπαρασταθ σ δικούς του κα τελικς το συμπαραστέκονται ατοί! χι γιατ δν χουν νάγκη πό καλό λόγο κι πό χέρια! πλς γιατί χουν πόλυτο πίγνωσι γι σα πρέπει ν πράξουν ς τε ν ξανασταθον στ πόδια τους. πάρχουν νθρωποι κε σήμερα πο κατάφεραν ν ξέλθουν τν χαλασμάτων μόνον μ τ σώρουχά τους. Κα εναι ατοί πο γωνίζονται περισσότερο ν ξαναστήσουν τς ζωές τους σήμερα. Κα ν στηρίξουν τος γύρω τους. Κα ν στηρίξουν σους χουν νάγκη!

Γιατί; Μήπως γιατί ξέρουν ν χαράζουν πορεες πρς τ πάνω κι χι πρς τς λάσπες; Μήπως γιατί πατρίδα τους εναι πατρίδα γι λους κι χι γι κάποιους (κραίους κατ τ λεγόμενα) συναισθηματικούς; Μήπως γιατί γνωρίζουν πώς πορεία το νθρώπου πρέπει ν τν δηγ μόνον πρς τ μπρός κι χι πρς τν σπηλαιώδη κατάστασι;

Τ τσουνάμι ξεκίνησε, πως λέει γαπημένος φίλος. Κα δν ξετάζει χρώματα, κόμματα, τσέπες, σημαες κα κατάντιες! Τ τσουνάμι ξεκίνησε κα θ ξεπλύν πολλά πράγματα! Μπορε πρτα ν σαρώσ, λλά ταν θ χ περάσ, τόπος θ χ πί τέλους καθαρίσ! Θὰ ἔχῃ ξεπλυθῇ ἀπὸ κάθε βρώμα!

Φιλονόη κα φίλος πό απωνία. (Μὲ τὴν ἄδειά του.)

 

(Visited 14 times, 1 visits today)




Leave a Reply