Στὸν Δημήτρη μας!

Αὐτὴ ἡ δημοσίευσις ἀνήκει στὸν πολύ καλό μου φίλο Δημήτρη Δεσποτάκη. Τοῦ τὴν χρωστάω! Ὅλοι τοῦ τὴν χρωστᾶμε. 

Ὁ Δημήτρης μας, μᾶς ἔκανε ὑπερηφάνους. Συμμετεῖχε σὲ ἕναν διεθνῆ λογοτεχνικό διαγωνισμό καὶ διεκρίθη μεταξύ τῶν πρώτων. Σὲ λίγες ἡμέρες βραβεύεται κι ἐπισήμως. 

Ὁ διαγωνισμός,  διοργανώθη ἀπὸ τὴν ὀργάνωσι Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ «Νόστος» τῆς Ἀργεντινῆς. Τὸ θέμα ἦταν τὰ κλεμμένα μας μάρμαρα. Κι ὁ Δημήτρης ἔβαλε ὅλη του τὴν ἀγάπη, τὴν πίκρα καὶ τὸν θυμό κι ἔφτιαξε ἕνα ἐξαίσιο διήγημα! Ὅταν μὲ τὸ καλό τελειώσῃ μὲ τίς βραβεύσεις, θὰ δημοσιεύσω, μὲ τὴν ἄδειά του φυσικά, κάποια ἀποσπάσματα. 

Σήμερα, ἂς τὸν τιμήσουμε μὲ τὴν δημοσίευσι ἑνὸς ποιήματος, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μόνον ἐκεῖνος γράφει. 

Φιλονόη.

 Υ.Γ. Ὅλος ὁ πλανήτης γνωρίζει γιὰ τὸ ὑπέροχο αὐτό διήγημα καὶ τὴν βράβευσι τοῦ Δημήτρη. Στὴν Ἑλλάδα ἀκούσατε κάτι;

«λευθερίας ρωμα στι!»

~ λλήνων σ πέτρα τ σκάλισμα
ο
ρανν μο δείχνει λευκόν,
μ
λαμπρν γαλάζιον πλημμυρισμένον
κα
καβαλάρην τν ρχοντα Φς !

Λ ~ έοντος χρμα κα ργήν,
κραυγ
ν πο αθέρας σκίζει
κα
πλων κλαγγν μ τ αμα ραστήν,
το
κορμιο σου θαρρ πς εναι τ δέρμα !

Ε ~ χομαι ν νδυθς τς θαλάσσης τ κορμ
κα
ες τ μαλλι σου Λόγος μου
περήφανος χαϊδευτς ν εναι !

~ στερα,
χνα τς δροσις τν νυμφικν λιμνν,
μ
τόλμην γενναίαν περήφανα ναδύεται
κα
ες τν πρώτην το Φωτς χτίδα,
τ
ν γαπημένην του μφιλύκη Νύκτα,
τ
ν ῥάχιν καβαλάει
κα
σκίζει το Σύμπαντος τν ρμονίαν !

Θ ~ ερμ τς νοίξεως Φωτι ρχεσαι,
κα
μανδύαν ιχτν ες τος μους
κεντημ
ένον μ στολίσματα φέρεις…
… το
πελάγου εναι ες τ κέντρον φρός
κα
τ χαμόγελον το Φίλου λίου Ξανθο,
πο
τν ρωτα τν τζιτζικιν δροσίζει,
μ
τ’ ρώματα το γιασεμιο, τς γαρδένιας κα τς μικρς βιολέττας…
κα
γύρω γύρω του…
τ
τσάλι σκληρς τιμωρς… προστάτης φρουρός !

Ε ~ χομαι ν εσαι σ το νος μου ρωμένη,
ν
πλαγιάζς μ τν Γ κα τν Αγ
κα
τροφ ν εσαι γι τν λληνικν μου Ψυχή,
ταν ατ βυθίζεται ες τ δάτιν σου ρώματα,
καθ
ς ο μητρικς στάλες τς βροχς τ ῥένουν !

~ έουν χόρταγα κα μέσα τους τ χμα
ρθώνεται δυνατν κα ραον
ς Φς ραστς,
ς σπάθα π’ τσάλι ες τ γεροδεμένα σου χέρια,
μ
κόψιν φοβερν κα χρμα το αματος χει,
μ
διψασμένην ργν κα νηλέητον σφυριλάτημα ζυμωμένον !

~ στορς σου γλκα το Φωτός,
το
Φοίβου τ χάδι κα ρως τς νυκτός…
τ
ν πηγν το χέροντος τ κελάρισμα
κα
τ γέννημα…
το
μικρο το ετο τ πρτον πέταγμα…
δρως το θέρους…
χορς τς βροχς κα τ δάκρυ το χώματος…
το
νεκρο μαχητο τόλμη θάνατος !

~ νέσπερον χρμα λευκόν τς Ζως,
πάρχς σ τν γενναίων Θεός,
να
ς σου περίκαλος ο φλέβες τους εναι,
κα
ς γρν νοιξιάτικον τν καρδι τους κραττες…
… φιλ
τν γέρα που γγίζεις
κα
εχομαι πνο μοναδικ μου ν εσαι,
ς το Αγαίου ρμύρα
λήτης φίλος το κυματισμο σου ν γίνω
κα
κάθε πο τ’ νομ σου προστάζει,
ε
θς τ αμα μου ν δίδω…
ν
κτίζεται κάστρον μ ατό,
νδεδυμένον μ τσάλι σκληρόν…
δικς σου σκληρς τιμωρός,
λεύθερος προστάτης φρουρός !

Δεσποτάκης τς Δαμητρς
λλην
12/04/2011

ΥΓ: Τ φιερώνω ες σένα ραία μου Θε σμήνη, διότι μ νέπνευσες ν κφράσω ατν μου τν σκέψιν δι τν Μεγίστην μου ρωμένην λευθερία…
Σ
εχαριστ….

(Visited 25 times, 1 visits today)




Leave a Reply