Ἡ χοντρομπαλοῦ….

Προσέξτε πολὺ καλὰ τοὺς στίχους αὐτούς… Εἶναι σὰν ὁ Νίκος Γκᾶτσος νὰ ζοῦσε ἐδῶ καὶ τώρα… Κι ὄχι τότε ποὺ ἔγραφε.. Μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ ζοῦμε κι ἐμεῖς σήμερα… Σὰν νὰ κατέβηκε στὸ Σύνταγμα ἐχθὲς καὶ κρατῶντας μίαν γαλανόλευκη νὰ κατάλαβε ξανὰ ὅσα κάποιοι ἄρχισαν νὰ καταλαβαίνουν….

«…μὲ βατέψανε ποὺ λὲς σαράντα βάρβαρες φυλές…

….Εἶδα τὰ ἴδια μου παιδιά, νὰ δίνουν σ’ ἄλλους τὰ κλειδιά…..»

Ἑλλάδα μας… Ποὺ ἀκόμη σὲ βατέβουν… Κι ἀκόμη τὰ ἴδια σου τὰ παιδιὰ δίδουν σὲ ἄλλους τὰ κλειδιά

 Φροντίστε μόνον νὰ βοηθήσουμε τὴν γριὰ χοντρομπαλοῦ νὰ βρῇ τὸν δρόμο γιὰ τὸν Λυκαβηττό… Τὸ κεράκι θὰ τὸ ἀνάψουν καὶ θὰ τὸ κρατήσουν ἀναμμένο μόνον ὅσοι ἀντιλαμβάνονται… Αὐτοὶ ποὺ τόσους αἰῶνες τὸ κρατοῦσαν ἀναμμένο γιὰ νὰ τὸ δόσουν στὴν χοντρομπαλοῦ… 

Ἐλπίζω νὰ μὴν τρομάξουν ἀπὸ τὴν εὐθύνη ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ…

Φιλονόη.

Υ.Γ. Εὐχαριστῶ πάρα πολὺ τὸν ΘΕΙΟ ποὺ τὸ μοιράστηκε μαζί μου καὶ μαζί σας. Εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἠ στήριξίς του καὶ πολύτιμη. 


Μιὰ Κυριακὴ στὴν Κοκκινιά,

στὴν παιδική μου γειτονιά                                                                                                        εἶδα μία γριὰ χοντρομπαλοῦ                                                                                                    ποὺ ὁ νοῦς της ἔτρεχε ἀλλοῦ

Τὴν κύτταξα, μὲ κύτταξε…
σὰν κουκουβάγια σὲ μπαξὲ,
καὶ μοῦ ‘πε μὲ φωνὴ θολὴ
ποὺ μάνα θύμιζε τρελλή:

«Σὲ χῶμα φύτρωσα ζεστὸ
αἰῶνες πρὶν ἀπ’ τὸν Χριστό.
Ζοῦσα καλὰ κι εὐχάριστα
κι ἔπαιρνα μόνον ἄριστα.

Μα σαν προχώρησε ο καιρός
έγινε ο κόσμος μοχθηρός
και με βατέψανε, που λες,                                                                                                    ράδα βάρβαρες φυλές


Σελτζοῦκοι, Σλάβοι, Ἐνετοί

λὲς κι ἦταν ὅλοι τους βαλτοί.
Τότε κατάλαβα γιατί…
Καμένο ἤμουνα χαρτί…
Δίχως χαρά δίχως γιορτή…

Σιγά σιγά καὶ ταπεινά,
μ’ ἀγῶνες καὶ μὲ βάσανα,
καινούρια ἔβγαλα φτερά,
μὰ ἦρθαν τὰ χειρότερα

Εἶδα τὰ ἴδια μου παιδιά,
νὰ δίνουν σ’ ἄλλους τὰ κλειδιά..
Και μὲ χιλιάδες ψέμματα,
μὲ προδοσίες κι αἵματα
νὰ μοῦ σπαράζουν τὴν καρδιά…

Γι’ αὐτό μιὰ νύχτα σκοτεινή,
θ’ ἀνέβω στὴν Καισαριανή,
μὲ κουρασμένα βήματα,
νὰ κλάψω γιὰ τὰ θύματα,
στ’ ἀραχνιασμένα μνήματα…

Κι ἐκεῖ ψηλὰ στὸν Ὑμηττό…
ἀντίκρυ στὸν Λυκαβηττό,
μικρό κεράκι θὰ κρατῶ
νὰ φέγγῃ χρόνους ἑκατό…»

Στίχοι Νίκος Γκᾶτος, μουσικὴ Σταῦρος Ξαρχάκος.

Φωτογραφία ἀπὸ ἐδῶ  

(Visited 18 times, 1 visits today)




One thought on “Ἡ χοντρομπαλοῦ….

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Δὲν ἤθελα νὰ γράψω…. « Φιλονόη καὶ φίλοι……

Leave a Reply