Θέλω νὰ γράψω καὶ δὲν θέλω νὰ γράψω.


Θέλω νὰ γράψω καὶ δὲν θέλω νὰ γράψω.2
Εἶναι ἡ φύσις μου τέτοια μᾶλλον. Μιλῶ πολύ, γράφω πολύ, ἐκφράζομαι διαρκῶς. Ἀλλὰ ἀρχίζω νὰ ἀναρωτιέμαι ἐὰν ἀξίζῃ τὸν κόπο. 

Τὶς πρὸ ἄλλες, ἕνα κοριτσάκι περίπου 8 ἐτῶν, εἶχε γεμίσῃ τὸ κουβαδάκι του μὲ ἀχινούς. Τὸ ἐρώτησα γιὰ τὸ τὶ θὰ τοὺς κάνῃ καὶ μοῦ ἀπήντῃσε γελώντας εὐτυχισμένο: «μοῦ ἀρέσει».  Προσπάθησα νὰ συζητήσω μαζύ του, νὰ τοῦ ἐξηγήσω πὼς ὁ ἀχινὸς θὰ ζήσῃ καλλίτερα μέσα στὸ νερό, πὼς θὰ πρέπῃ νὰ σκεπτόμεθα κάθε ὂν αὐτοῦ τοῦ πλανήτου μὲ ἰδιαίτερο σεβασμό…  Μὲ ἄκουγε χαμογελῶντας εὐτυχισμένο καὶ ὅταν τελείωσα μοῦ ἐπανέλαβε: «μοῦ ἀρέσει»….  Ἐπέμεινα γιὰ λίγο ἀκόμη, γνωρίζοντας πὼς τοὺς ἤθελε γιὰ δόλωμα πρὸ κειμένου νὰ ἁλιεύσῃ κάποιο ψαράκι. Τῆς ἔφερα ἕνα παράδειγμα λίγο ἀκραῖο, γιὰ ἕναν γίγαντα ποὺ θὰ ἤθελε νὰ μαζέψῃ ἀνθρώπους σὲ ἕναν τεράστιο δικό του κουβά, ποὺ θὰ γέμιζε τὸν κουβὰ νερὸ καὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ πνίγονταν… Ἐξακολούθησε νὰ μὲ κυττάζῃ εὐτυχισμένο. Μόλις τελείωσα ξαναεῖπε: «μοῦ ἀρέσει».

Ἄφησα τὸ παιδί νὰ φύγῃ. Δὲν εἶχε κάποιο νόημα. Δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβῃ. Δὲν ἦταν «φτιαγμένο» γιὰ νὰ καταλαβῃ. Γέμισα θλίψι. Πόνεσα πολύ. 

Ἔστρεψα τὸ βλέμμα μου στοὺς διαφόρους λουομένους, ποὺ πλατσούριζαν, ἔπαιζαν μὲ τὰ παιδιά τους, συζητοῦσαν μὲ θόρυβο…. Τοὺς παρατηροῦσα δίχως νὰ τοὺς βλέπω. 

Ὁ ἕνας ἔσκουζε στὸν φίλο του γιὰ τὸν ῥοφὸ ποὺ ἔφαγε τὸ μεσημέρι. Ἀλλὰ ἔσκουζε. Λὲς κι ὅλη ἡ παραλία ἔπρεπε νὰ μάθῃ γιὰ τὸν ῥοφό! Καὶ ἡ κοιλιά του ἔφθανε στὴν μπροστινὴ ψάθα. Μᾶλλον ἀπὸ τὸν ῥοφό θὰ ἦταν…. Οὐδεὶς σεβασμὸς στοὺς γύρω του. Δὲν τὸν ἐνδιέφερε ἐὰν ἐνοχλῇ, ἐὰν γίνεται κουραστικὸς ἢ γελοῖος. 

Ἡ ἄλλη εἶχε πιάσῃ τὴν κουβέντα στὸ κινητὸ κι ἐμπρός της δύο κοριτσάκια μὲ πολὺ μεγάλο κόπο ἐπάσχιζαν νὰ σταθοῦν ὄρθια μέσα στὸ νερό. Κάποιαν στιγμὴ τὸ ἕνα κοριστάκι ἔχασε τὴν ἰσοῤῥοπία του, βούλιαξε κι ἔτρεξε τὸ δεύτερο νὰ τὸ βοηθήσῃ. Ἡ κυρία μητέρα οὔτε ποὺ ἀντελήγφθη τὸ τὶ συνέβη… Στὸ κινητό…. Εἶχε σοβαρότερα ζητήματα…

Ἕνα ζευγάρι ἔπαιζε ῥακέττες ἐπάνω ἀπὸ κεφάλια παιδιῶν. Ἔφευγε τὸ μπαλάκι καὶ πήγαινε ὅπου ἤθελε. Κεφάλια, μάτια, πόδια, μωρά… Ἀλλὰ τὸ ζευγάρι στὶς ῥακέττες του. Μάλιστα κάποιαν στιγμὴ ἕνα ἀγοράκι ἔπιασε τὸ μπαλάκι καὶ ξεκίνησε νὰ τὸ ἐπεξεργασθῇ ἀλλὰ ὁ πρωταθλητὴς κατέφθασε ἀγριεμένος καὶ τὸ παιδάκι ἔντρομο τὸ ἐπέστρεψε. 

Μία ἄλλη κυρία, μαζὺ μὲ τὸν κανακάρη της, εἶχαν φέρῃ ἕναν τεράστιο σκύλο, τὸν ὁποῖον παράτησαν σύξυλο στὴν παραλία καὶ τὸ ἔπαιζαν λουόμενοι. Ὁ σκύλος ὅμως δὲν συμβιβάζετο διόλου μὲ τὴν μοναξιά του. Τὸ τί ποδοπάτημα ὑπέστημεν ὅλοι μας ἀπὸ τὴν ἀγωνία του νὰ εὑρεθῇ κοντὰ στὴν κυρά του δὲν λέγεται. 

Λίγο πιὸ πέρα μία γιαγιὰ μὲ μισὴ ντουζίνα ἐγγόνια τσίριζε. Παραδίπλα μία μαμὰ κοπανοῦσε τὸ παιδάκι της γιατί φοβόταν τὴν θάλασσα. Ἕνας ἄλλος ἔβριζε τὸν κανακάρη του διότι δὲν τοῦ ὁμοίασε!! Κι ἕνας παπποῦς, πρώην καπετάνιος,  (τὸ διεφήμιζε διαρκῶς) ἐπίσης κατέβαζε καντήλια, χριστοὺς καὶ παναγίες στὸν δικό του ἐγγονό, διότι δὲν ἢξερε κολύμπι ἀκόμη. Τὸ αἰτιολογικό; Πῶς θὰ ἔκανε αὔριο καμάκι στὶς γκόμενες….

Μία παραλία… Περίπου ἑκατὸ ἀνθρώπινα ὄντα. Περίπου ἑκατὸ διαφορετικὰ μυαλά. Περίπου ἡ ἴδια συμπεριφορὰ ἀπὸ ὅλους πρὸς ὅλους. Τὸ «Ἐγώ» τους καὶ τὸ «Ἐγώ» τους. 

Ἀπὸ τὸ ὀκτάχρονο κοριτσάκι ποὺ τοῦ ἀρέσει νὰ δολοφονῇ ἀχινούς, ἔως τὸν καπετάνιο ποὺ τοῦ ἀρέσῃ νὰ φτιάξῃ ἕνα ἀντίγραφό του. Ἀπὸ τὸν μάγκα μὲ τὶς ῥακέττες ἔως τὴν ἠλιθία μὲ τὸ κινηττό. Ἀπὸ τὴν μάννα (λέμε τώρα) ποὺ κοπανοῦσε τὸ παιδάκι της, ἔως τὸν ἄμοιρο σκύλο ποὺ μᾶς ποδοπατοῦσε. 

Ἕνας μικρόκοσμος ποὺ οὐδόλως διαφέρει ἀπὸ τὸν κόσμο μας. Οὐδόλως διαφέρει ἀπὸ τὴν γειτονιά μας, τὴν δουλειά μας, τὶς παρέες μας. Ἕνα σιχαμερὸ κατασκεύασμα ποὺ οὐδόλως θυμίζει ἀνθρωπότητα. Καὶ φυσικὰ οὔτε λόγος γιὰ τὸ ζωϊκὸ βασίλειο! Οὔτε λόγος!!! 

Τὸ βλέπεις στὰ πρόσωπά τους. Τὸ ἀναγνωρίζεις. Τὸ συνειδητοποιεῖς μὲ τὸ ποὺ θὰ ἀνοίξουν τὸ στόμα τους. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει κάτι. Μόνον ἡ πρόσκαιρος μικρή τους ἡδονή! Μόνον τὸ ἀπέραντο ἐγώ τους. Οὐδεὶς σεβασμὸς σὲ κάποιον καὶ σὲ κάτι.

Ἤθελα νὰ κλάψω. Αὐτοὺς τοὺς ὑπηκόους περιμένουμε νὰ δοῦμε νά γίνονται πολίτες; Μὰ αὐτὰ τὰ ὄντα δὲν ἐνδιαφέρονται νὰ γίνουν πολίτες. Αὐτὰ τὰ ὄντα δὲν ἐνδιαφέρονται παρὰ μόνον γιὰ τὸν ῥοφὸ καὶ τὸν γκόμενο ἢ τὴν γκόμενα. Αὐτὰ τὰ ὄντα πρῶτα θὰ φτιώξουν τὸ νῦχι καὶ μετὰ θὰ φτιάξουν τὴν ὀπτική τους. Αὐτὰ τὰ ὄντα πρῶτα θὰ βολέψουν τὸν κῶλο τους καὶ μετὰ θὰ κυττάξουν βαριεστημένα γύρω τους… Καί τί θά δοῦν; Ὅ,τι φαίνεται μέσα ἀπὸ τὰ «θέλω» τους καὶ τὰ «ἐγώ» τους. Δῆλα δή; Τίποτα; Οὔτε κἂν ἴχνη τῶν ὅσων ὑπάρχουν. 

Κάποτε, ἀπὸ κάποιες μελέτες ποὺ ἔπεσαν στὰ χέρια μου, ἔμαθα πὼς τὸ 2-3% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ παγκοσμίως «διαφέρει» καὶ καταφέρνει νὰ ἀλλάξῃ τὰ κοινωνικά, οἰκονομικὰ καὶ πνευματικὰ δεδομένα ποὺ τὸ ἀφοροῦν. Τὸ κράτησα ὡς πληροφορία, πιστεύοντας ὅμως ὅτι τὸ ὑπόλοιπο 97-98% ἁπλῶς δὲν εἶχε τὶς εὐκαιρίες του καὶ ὅταν τὶς λάβουν θὰ μεταπηδήσουν καὶ θὰ ἀλλάξουν τὰ ποσοστά. 

Ὅμως πλέον ἀρχίζω νὰ ἀναρωτιέμαι…. Ὅταν θὰ λάβουν τὴν πληροφορία, θά καταφέρουν νά τήν ἀξιοποιήσουν ἢ θά τήν φιλτράρουν ἐκ νέου; 

Μὲ τοὺς περισσοτέρους ποὺ ἀνέφερα παραπάνω γνωρίζομαι προσωπικῶς ἐδῶ καὶ πάρα πολλὰ χρόνια. Τοὺς ξέρω καὶ μὲ ξέρουν. Ἔχω συζητήσῃ, συναναστραφῇ… Ἔχω φάῃ κι ἔχω πιῇ… Ἀλλὰ κάθε φορά, ἕνας ἕνας, γιὰ τοὺς ἰδίους λόγους συνήθως, δὲν μὲ ἀντέχει. Μόλις φθάσουμε στὸ «ἐγώ» καὶ στὸ «ἐμεῖς» τοὺς χαλῶ τὴν σούπα. Μόλις φθάσουμε στὸ «ἡσύχασε, ἡρέμησε…» ἢ στὸ «ἂς σεβασθοῦμε τὸν ἀστερία, δὲν μᾶς φταίει» ἢ στὸ «τὸ παιδί σου πνίγεται» ἢ στὸ «θὰ μάθῃ τὸ παιδὶ κολύμπι, μὴν τὸ πιέζῃς…» ἢ στὸ «δὲν χρειάζεται νὰ σοῦ ὁμοιάζῃ τὸ παιδί, ἂς εἶναι ὁ ἑαυτός του» ἢ στὸ «σεβάσου το, εἶναι ἄνθρωπος»…. ἀποῤῥίπτομαι!!!

Εἶμαι ἀπὸ τὰ πλέον ἀπαιτητικὰ ἄτομα σήμερα στὶς συναναστροφές μου. Ἀλλὰ ἔγινα… Δὲν ἄντεξα….

Γράφω λοιπὸν σήμερα πάλι, ἀλλά γιά ποιόν γράφω; Ἐάν κάποιος ἀπό αὐτήν τήν παραλία διαβάσῃ αὐτό τό κείμενον, θά ἀντιληφθῇ πὼς τόν ἀφορᾶ ἢ θά παρακάμψῃ τήν παράγραφο; 

Πολὺ φοβᾶμαι πὼς θὰ παρακάμψῃ τὴν παράγραφο.

Δὲν θὰ ἄντεχε τὴν συνειδητοποίησιν.
Συνεπῶς θὰ ἀγνοοῦσε ὅσα τὸν ἀπογυμνώνουν. 

Γιά ποιόν γράφω λοιπόν;
Μᾶλλον γιὰ ἐμέναν. Τὰ λέω καὶ ξεφορτώνομαι λίγη ἀγανάκτηση. Λίγον θυμό. 

Ἴσως βέβαια νὰ μὴν ἔχω ἀκόμη ἀπαλλαγῇ ἀπὸ ὅσα πίστευα. Ἴσως κατὰ βάθος νὰ πιστεύω πὼς θὰ βροῦν τὶς δικές τους εὐκαιρίες συντόμως. Ἴσως….

Ἐὰν ὅμως δέν τίς βροῦν; Τότε τί γίνεται; Γιά πόσο ἀκόμη τό 97-98% θά καταδυναστεύῃ τὸ 2-3%; Καί πῶς ἀλλάζει κάτι τέτοιο;

Φιλονόη.

(Visited 22 times, 1 visits today)




11 thoughts on “Θέλω νὰ γράψω καὶ δὲν θέλω νὰ γράψω.

  1. Τὸ πρόβλημα λύνεται μὲ συστηματικὴ μελέτη τῶν καλύτερων ἀπὸ τὰ λογοτεχνικὰ καὶ ἱστορικὰ κείμενα (ὥστε νὰ ἀναπτυχθῇ πρῶτα ἀτομικὴ καὶ ἔπειτα συλλογικὴ εὐφυΐα καὶ αἰσθητική). Ἐπειδὴ ἐλάχιστοι νεοέλληνες εἶναι πρόθυμοι νὰ μελετήσουν καὶ νὰ σκεφτοῦν, πρέπει κάποιος βαθύπλουτος ρομαντικὸς νὰ χρηματοδοτήσῃ, προσλαμβάνοντας νέους ἀνθρώπους καὶ πληρώνοντάς τους γιὰ νὰ μελετοῦν, χωρὶς νὰ φανερώνῃ τὶς προθέσεις του. Παρόμοια μέθοδο ἀκολούθησε ὁ Πυθαγόρας γιὰ νὰ προσελκύσῃ μαθητές, καὶ σ’αὐτὸν ἀνήκει ἡ πατρότητα τῆς ἰδέας. Ἀλλὰ ἀρκετὰ ἀστειεύτηκα σήμερα…

  2. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Θέλω νὰ γράψω καὶ δὲν θέλω νὰ γράψω. « Τόνοι και Πνεύματα ….

  3. Οἱ διακυμάνσεις στὴν ψυχολογία μας εἶναι ἀναμενόμενες καὶ προέρχονται ἀπ’ τὴν ἴδια τὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν μάλιστα αὐτὸς ἀπαιτεῖ ἀπ’ τὸν ἑαυτό του πολὺ περισσότερα σὲ σύγκριση μὲ τοὺς ἄλλους στὸν περίγυρό του, τὸν οἰκογενειακό, τὸν φιλικὸ καὶ τὸν ἐθνικό. Τὸ ἐρώτημα εἶναι τὸ κατὰ πόσο ἀνέχεσαι τὴν παράταση τῆς ὅποιας ἀπαισιοδοξίας γιὰ μακρὸ χρονικὸ διάστημα, πέραν ἀπ’ τὶς παροδικὲς στιγμές.
    Ὅσοι δὲν τὶς ἀνέχονται ἐκφράζουν τὶς ἀλλαγὲς στὴν κοινωνία καὶ στὴ χώρα. Πάντα αὐτὲς εἶναι μειοψηφίες, ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα εἶναι ἡ ἀνταπόκριση τῶν ἄλλων ἀπέναντί τους κι ὄχι τὸ ὅποιο ποσοστό, εἶναι ποιοτικὴ ἡ συσχέτιση κι ὄχι ποσοτική. Ἡ ποιοτικὴ αὐτὴ σχέση ἔγινε δυναμικὴ τὸν τελευταῖο καιρὸ καὶ ἐκφράστηκε ἀπ΄ τὸ κίνημα τῶν Ἀγανακτισμένων τὸ ὁποῖο ἔφερε καὶ φέρει καὶ θὰ συνεχίσει νὰ φέρει τὸ χαμόγελο καὶ τὴν αἰδιοδοξία στοὺς Ἔλληνες, μετὰ τὴν μακρὰ περίοδο τῆς καταθλίψεως ἐπὶ δεκαοκτὼ μῆνες, μὲ ἄμεσα ἀποτελέσματα σὲ τρία τουλάχιστον ἐπίπεδα:
    Πρῶτον, γκρέμισε τὶς ἰδεολογικὲς ἐξαρτήσεις ἀπ’ τὴν διαίρεση δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς τῆς τελευταίας τεσσαρακονταετίας, μὲ ὅλες τὶς προεκτάσεις της.
    Δεύτερον, ὁλοκλήρωσε τὴν πλήρη ἀπαξίωση τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος καὶ τῶν τερμιτῶν τοῦ δημοσίου ταμεὶου ἐν ὀνόματι τῆς Ἀντιστάσεως καὶ τοῦ Πολυτεχνείου.
    Τρίτον, ἀποκάλυψε τὴν κενότητα τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας καὶ τοῦ τύπου. Τεράστιο τὸ κέρδος γιὰ τὴν χώρα.
    Οἱ Ἀγανακτισμένοι συνετάχθησαν ὑπὸ τὴν ἑλληνικὴ σημαία καὶ τὸν ἐθνικὸ ὕμνο, ἐνῶ ἐπισφράγισαν τὸ διαδίκτυο ὡς τὴν κύρια μορφὴ ἐνημερώσεως καὶ ἐπικοινωνίας τῶν Ἑλλήνων. Ἀποτέλεσμα αὐτῶν εἶναι ἡ στροφὴ ὄλο καὶ περισσοτέρων πρὸς τὸ πολυτονικό, τὴν μοναδικὴ γνησία καὶ δημιουργικὴ ἔκφραση τῆς ἑλληνικῆς.
    Ἐγὼ σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὸν διάλογο, δὲν ὑποχωρῶ εὔκολα.

    Χρῆστος.

  4. γιατί νά ἀσχοληθῇς μαζί τους ;
    Ἒτσι κι ἀλλοιῶς μόνοι τους ἔχουν ἐπιλέξει νά εἶναι ἀναλώσιμοι… εἲτε στά γρανάζια κάποιου “συστήματος” τό ὁποῖο ἔχουν ἐπιλέξει νά ὑπηρετοῦν … ἢ σέ ἂλλα σημεῖα …
    Στήν ὥρα τῆς κρίσεως, ἀναγκαστικά θά κάνουν αὐτό πού κάνουν πάντα ! θά κυττάξουν πρός τά ποῦ κλίνει ἡ πλάστιγγα καί θά ἐπιλέξουν νά πᾶνε μέ τόν τότε … νικητή ! Ἀναλώσιμοι ἦταν καί ἀναλώσιμοι θά παραμείνουν …

  5. Μέσω του κειμένου σου νοερά βρέθηκα κι εγώ εκεί στην παραλία, διάχυτος σε όλους τους χαρακτήρες και άγγιξα την προσωπική σου αισθητική με τα ερωτήματα που θέτεις επί τάπητος (ή επί άμμου αν προτιμάς).

    Ευχαριστώ πολύ για την δυνατή πένα σου. Μέσω της ανά-γνωσης οσφράνθηκα τον υδρώτα, αναμιγμένο με τα αποσμητικά και τα αντιηλιακά που φορούσαν οι λουόμενοι (ουφ πια) κι ένοιωσα πως η επιδερμικότητά τους συνδέεται με την δική μου πλευρά της ανοησίας και ρηχότητας. Με βοήθησες να δω – έστω για λίγο – το “πολύτιμο” εγώ μου στον καθρέπτη, να το συγκρίνω, και να δεχτώ ή απορρίψω ορισμένα χαρακτηριστικά του εαυτού μου.

    Φιλονόη μας, μην αναρωτιέσαι αν διαβάζονται ή όχι από τους πολλούς τα κείμενά σου. Ούτως ή άλλως σήμερα ελάχιστοι διαβάζουν κάτι περισσότερο από τις επικεφαλίδες. Αυτό που έχει σημασία είναι πως καρφίτσωσες μια δική σου σελίδα στην συλλογική αύρα της Ελληνικής κοινωνίας και ό,τι κάποιοι λίγοι ή έστω κάποιος θα αριστεύσει εξ αιτίας μιας διαχρονικής πρότασής του.

    • Πολύδωρε, τὰ λόγια σου βάλσαμο…
      Ἀλλὰ τὰ ἐρωτήματα παραμένουν…
      Ἀξίζει νὰ ὑπάρχουμε ὅταν ἔχουμε γίνει ἐμεῖς οἱ ἴδιοι Ὕβρις;

Leave a Reply