Ἡ ἐορτὴ τῶν Ἑλλήνων.

Αὐτὴν τὴν ἀνάρτησι τὴν χρωστῶ σὲ κάθε Ἕλληνα τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ στὴν φίλη μου τὴν Ἑλένη. 

Ὅταν συνέβῃ τὸ γεγονὸς ἤμουν σὲ μεγάλη πίεσι καὶ τὸ …ξεπέρασα. Αὐτὸ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ μὴν προσλάβω κάποιες σοβαρές του πληροφορίες. 

Δὲν ἔχει νὰ κάνῃ τόσο μὲ τὰ θαυμάσια ποὺ ὀργανώνουν οἱ Ἕλληνες τοῦ Καναδᾶ, γιὰ τὰ ὁποῖα αἰσθάνομαι ἰδιαιτέρως ὑπερήφανη. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, μέσα στὸ μυαλό μας κατὰ βάσιν, ἔχουμε μίαν ἐορτή. Κατὰ βάσιν ὅμως… Διότι τώρα τελευταῖα λίγο πάσχουμε…

Αὐτὸ ποὺ ἤθελα νὰ παρατηρήσω εἶναι τὸ ὅ,τι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ ἔξω δίδουν καθημερινῶς ἀγώνα μὲ «φαντάσματα». Καὶ τὸ χειρότερον ὅλων εἶναι ἡ μνήμη.  Γιὰ ἐτοῦτο καὶ μόνον τοὺς ἀξίζει ἕνα ὑπερμεγέθες εὐχαριστῶ. 

Δύο εκατομμύρια επισκέπτες στο Ελληνικό Φεστιβάλ του Τορόντο!

 Η πολυπληθέστερη εκδήλωση στη Βόρεια Αμερική
Του Χρήστου Μαγγούτα

Το μεγαλύτερο ελληνικό φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας 

Πλησίασαν τα 2 εκατομμύρια οι επισκέπτες — κατά τις πρώτες εκτιμήσεις– στο φετινό Ελληνικό Φεστιβάλ του Τορόντο “Taste of the Danforth” που οργανώνεται εδώ και 18 χρόνια από το Greek Town, τη Μικρή Ελλάδα του Τορόντο. 
Έχει ονομαστεί το μεγαλύτερο ελληνικό φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας. Οι μεγαλύτερες καναδικές εφημερίδες, όπως η Toronto Star και η Globe and Mail, το θεωρούν ως την… πολυπληθέστερη εκδήλωση στη Βόρεια Αμερική. Ο Καναδικός Οργανισμός Τουρισμού την προβάλει σαν μια από τις μεγαλύτερες ατραξιόν της χώρας. Η εταιρεία δημοσκοπήσεων Decima αναφέρει ότι το 90% των κατοίκων του Τορόντο το θεωρεί ως την σημαντικότερη εκδήλωση της πόλης. 
Οργανώνεται το πρώτο Π-Σ-Κ του Αυγούστου στην Ελληνική περιοχή του Τορόντο που ανάμεσα στα άλλα έχει και μια άλλη παγκόσμια πρωτιά: είναι η περιοχή με τα περισσότερα εστιατόρια παγκοσμίως στα τρία χιλιόμετρα που εκτείνεται το Φεστιβάλ. 
Οι χορηγοί ανταγωνίζονται ποιος θα πρωτοστατήσει και πρόκειται για τις μεγαλύτερες καναδικές εταιρείες (η Ελλάδα φυσικά πάντα απούσα, όχι μόνο τώρα που έχει οικονομική κρίση και έκλεισε και το γραφείο του ΕΟΤ στο Τορόντο, αλλά και για 18 χρόνια που υπάρχει η εκδήλωση αυτή). 
Πολλές πολιτιστικές εθνότητες προσπάθησαν να το αντιγράψουν χωρίς καμιά επιτυχία. Το ίδιο και μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Και ποιος δε θα ήθελε να διαφημίσει το προϊόν του σε 2 εκατομμύρια επισκέπτες. Το γεγονός της επιτυχίας αποτελεί εφτασφράγιστο ανοιχτό μυστικό (!): κοντολογίς, μεράκι και εθελοντική δουλειά της ομογένειας του Τορόντο. 
Η ιδέα είχε ξεκινήσει από μερικούς συμπατριώτες για να προβάλουν τα καταστήματά τους στην περιοχή. Η πρώτη χρονιά φάνηκε ως πλήρης αποτυχία, μόνο 5,000 επισκέπτες, αλλά αυτό δεν τους έκαμψε. Σε πέντε χρόνια οι επισκέπτες είχαν φτάσει το μισό εκατομμύριο, πράγμα που αναγκαστικά οδήγησε την πολιτεία να πάρει στα σοβαρά την υπόθεση. Το 2004, και με το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, οι επισκέπτες είχαν φτάσει το 1.4 εκατομμύριο. 
Όλα είχαν αλλάξει πια. Η πολιτεία πήρε στα σοβαρά την υπόθεση. Ουσιαστικά θέτει σε επιφυλακή όλο τον κρατικό μηχανισμό, με χιλιάδες αστυνομικούς, πυροσβέστες, ιατρικό προσωπικό κλπ γιατί πρέπει να είναι πανέτοιμη αν κάτι πάει στραβά. 
Πώς μπορείς να εξυπηρετήσεις τόσο κόσμο; Αυτό είναι η αγωνία και η μέριμνα του Προέδρου του Greek Town και του Taste of the Danforth κ. Ντίνου Βοϊδονικόλα: να μπορείς να υποδεχτείς σχεδόν 2 εκατομμύρια φιλοξενούμενους, να τους προσφέρεις την καλύτερη ποιότητα υπηρεσιών και ασφάλεια. Ευτυχώς ποτέ δεν τέθηκε θέμα ασφάλειας στο Φεστιβάλ, ίσως γιατί η Ελλάδα δεν έχει εχθρούς και οι Έλληνες του Καναδά θεωρούνται από τους πιο φιλήσυχους μετανάστες. Αλλά με την τρομοφοβία που υπάρχει στη Βόρεια Αμερική, εύκολα είναι να θεωρήσει κανείς ότι 2 εκατομμύρια επισκέπτες μπορούν να αποτελέσουν στόχο. Ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο. Δεν έχει σπάσει καν μύτη, (εκτός αν κάποιος γλίστρησε και έπεσε!). Όπως και με τους Ολυμπιακούς στην Αθήνα που όλοι περίμεναν «το μεγάλο πλήγμα», αλλά οι μόνες εκρήξεις που τελικά ακούστηκαν ήταν αυτές των βεγγαλικών. 
Πόσο ελληνικό είναι το Ελληνικό Φεστιβάλ του Τορόντο; Πιο πολύ από όσο φαντάζεστε! Μπορείτε να δείτε και ένα μοντάζ – βίντεο στοhttp://www.youtube.com/watch?v=6_Tgth7EHcE που έφτιαξα για την περσινή εκδήλωση. Η ελληνική κουλτούρα επικρατεί με μια πληθώρα καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, αλλά σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, όπως η καναδική από κανένα δε μπορείς να αφαιρέσεις το δικαίωμα να παρουσιάσει την κουλτούρα ή έστω την κουζίνα του. Όπως γράφουν χαρακτηριστικά οι καναδικές εφημερίδες: «Δε χρειάζεσαι να ταξιδέψεις σ’ όλο τον κόσμο για να γευτείς τις κουζίνες διαφόρων λαών: στο Taste of the Danforth του Greek Town τα έχεις όλα σε μερικά χιλιόμετρα». Μια δημοσιογράφος έγραψε: «Κρίμα που η μεσογειακή μας διατροφή κρατάει μόνο τρεις μέρες!». Μια άλλη σημείωσε ότι «τόσο γαλάζιο (εννοεί τις ελληνικές σημαίες), μόνο στα νησιά του Αιγαίου μπορείς να δεις». 
Μπορεί να φαίνεται παράξενο που μια πόλη όπως το Τορόντο, με 4 εκατομμύρια κατοίκους, στέλνει το μισό πληθυσμό της στην ελληνική περιοχή. Δεν είναι μόνο αυτό. Με τη φήμη που έχει αποκτήσει το Ελληνικό Φεστιβάλ, κάτοικοι από τις γύρω περιοχές, ακόμα και από τις βόρειες πολιτείες των ΗΠΑ είναι τακτικοί επισκέπτες. Δε μας έκανε εντύπωση λοιπόν που στα ταμεία πολλών καταστημάτων είδαμε αμερικάνικα δολάρια. 

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας: η ελληνική παροικία του Τορόντο κατάφερε να βρει το «μυστικό» για να οργανώσει αυτή την εκδήλωση που δεν υπάρχει δεύτερη στον κόσμο. Σίγουρα υπάρχει μεράκι, γιατί χωρίς αυτό δε γίνεται τίποτα. Υπάρχει επίσης τεράστιος εθελοντισμός, γιατί αν δεν υπήρχε σε λίγο θα είχαν τα πάντα διαλυθεί με το ποιος παίρνει τα πιο πολλά. Υπάρχει τρομερή οργάνωση κι αυτό δεν είναι τόσο εύκολο όσο μπορεί να φαίνεται. Και τελικά μπορεί και να υπάρχει ο καημός του απόδημου Έλληνα να κάνει κάτι για την Ελλάδα. Μας συγκίνησαν οι επιγραφές: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» και η πιο σκληρή «Ποτέ δε θα πεθάνουμε κουφ— νεκροθάφτες». «Είναι λαϊκή ρήση, γιατί να μην τη χρησιμοποιήσουμε γι’ αυτούς που θέλουν να θάψουν την πατρίδα μας;» δηλώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο πρόεδρος της οργάνωσης. Ας τολμήσει κανείς να θίξει την Ελλάδα σε ομογενή… Κι αυτά δεν είναι λόγια του αέρα. Για το Δήμο του Τορόντο δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα αν ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνας: μας διέθεσαν χώρο να δημιουργήσουμε την Πλατεία Μεγάλου Αλεξάνδρου και να τοποθετήσουμε και την προτομή του προγόνου μας – κι αυτό δεν έγινε καθόλου χωρίς πάλη μια και οι Σκοπιανοί έχουν πολύ δυνατή παρουσία στο Τορόντο. 

Όλα αυτά δεν είναι ασύνδετα μεταξύ τους, δείχνουν την ψυχή του Έλληνας ομογενή που ξέρει να παλεύει. 
Γιατί άραγε να μη γίνει κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα; Ας πούμε ένα Greek Civilization Festival ή Eternal Greece με εκατομμύρια επισκέπτες, όχι από την πρώτη χρονιά, αλλά ίσως σε δέκα χρόνια; Αρκεί βέβαια να μη το αναλάβουν οι πολιτικοί αλλά καθαρά εθελοντικοί οργανισμοί γιατί αλλιώς όχι μόνο δε θάχει κέρδος αλλά θα χρεώσουν και τα εγγόνια μας. Με την ευκαιρία φέτος το Φεστιβάλ του Τορόντο, που διαθέτει τα κέρδη του σε νοσοκομεία, ελληνικούς φορείς κλπ θα επιδοτήσει και το «Χαμόγελο του Παιδιού» λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. 
Στις κρίσιμες εποχές που ζούμε το Ελληνικό Φεστιβάλ αποτελεί σημαντικό οικονομικό αιμοδότη για την περιοχή αφού μέσα σε τρεις μόνο μέρες (ουσιαστικά 26 ώρες συνολικά είναι ανοιχτό) δημιουργεί, σύμφωνα με σχετική μελέτη, οικονομική δραστηριότητα 32 εκατομμυρίων δολαρίων και βοηθά το κράτος με 4 εκατομμύρια σε φόρους. 

Καταλήγουμε με το συμπέρασμα ότι λύσεις υπάρχουν. Αρκεί να μην έχει πέσει σε χειμέρια νάρκη «το ελληνικό δαιμόνιο». Πάντως στο Τορόντο, με μια ομάδα αφοσιωμένων εθελοντών ηγετών και με την υποστήριξη όλης της παροικίας, ο Ελληνισμός βρίσκεται σε πλήρη εγρήγορση. 

Χρήστος Μαγγούτας 
Τορόντο Καναδά 
[email protected]

ΥΓ Η φωτογραφία – κολάζ έχει φόντο την πλατεία Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην οδό Danforth, στο κέντρο της ελληνικής παροικίας του Τορόντο, με τον πρόεδρο του Greek Town κ. Ντίνο Βοϊδονικόλα σε πρώτο πλάνο. 

Πηγές: 
http://www.greektowntoronto.com/ * Email: [email protected] * 001- 416-469-5634 
http://www.tasteofthedanforth.com/ * Email: [email protected] * 001- 416-469-5634 

Χρήστος Μαγγούτας (Τὰ χάλια)

Ἔχω πολλοὺς λόγους γιὰ νὰ μὴν φύγω ποτὲ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἤμουν γιὰ χρόνια στὸ ἐξωτερικὸ καὶ δὲν θέλω νὰ μοῦ ξανασυμβῇ.

Ἔχω καὶ πάρα πολλὰ «κατηγορῶ»  γιὰ νὰ προσάψω  σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἔφυγαν ἐξ ἀνάγκης, ἀλλὰ δὲν ξαναγύρισαν ποτέ.  (Ἀκόμη καὶ στὸν πατέρα μου ἔχω ἀρκετὰ νὰ προσάψω, ἀλλὰ τοὐλάχιστον αὐτὸς ἐπέστρεψε.) 

Δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ φεύγουν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸν τόπο τους. Διόλου δὲν μοῦ ἀρέσει. (Δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ φεύγῃ κανεῖς ἀπὸ τὸν τόπο του.) Ἴσως νὰ θυμώνω καὶ λίγο. Κατανοῶ τοὺς λόγους, τὶς πιέσεις, τὰ κίνητρα… Ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ δεκτῶ τόσην φυγή.  Μὲ πονάει. 

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὅμως ὀφείλω νὰ ἀναγνωρίσω τὸν κόπο τους καὶ τὸν πόνο τους γιὰ τὴν Πατρίδα. Ὅλο αὐτὸ ποὺ εἴδαμε εἶναι δικό τους ἔργο. Δική τους κραυγή γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Δική τους πίστη στὸν μονόδρομο ποὺ διανύουμε τόσους αἰῶνες. 

Φιλονόη.

 

Αὐτὸ τὸ ταινιάκι εἶναι ἀπὸ τὴν ἐορτὴ τοῦ 2010. (Ἀναφέρεται παραπάνω.)

 

 

(Visited 13 times, 1 visits today)




4 thoughts on “Ἡ ἐορτὴ τῶν Ἑλλήνων.

  1. δυστυχῶς οἱ πραγματικοί Ἕλληνες , παράγουν καί δημιουργοῦν καλλίτερα ἒξω !
    Τόση μπόχα καί δυσῳδία πού ἔχει πνίξει τόν τόπο ἐδῶ … δέν ἀντέχεται ! Κι ἂν δέν μπορεῖς νά ἀναπνεύσῃς … ἂν δέν ὀξυγονωθεῖ τό αἷμα σου … δέν μπορεῖς νά δημιουργήσῃς …. δυστυχῶς …

  2. Σὲ ἀντιλαμβάνομαι Φιλονόη διότι καὶ ἐγὼ ὑπῆρξα Ἕλλην τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐπὶ πολλὰ ἔτη καὶ μάλιστα ἀρκετὰ ἐπιτυχημένος. Ὅμως φρικιοῦσα μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι ἄν έτύγχανε νὰ πάθω τὸ ἀνεπανόρθωτον θὰ ἄφηνα τὰ κόκκαλα μου σὲ ξένη γῆ, Αὐτὸς ἦταν ὁ ἐφιάλτης μου καὶ κάποιαν στιγμὴν τὰ ἐβρόντηξα ὅλα καὶ ἐπέστρεψα εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν ἀγαπημένον μου Πειραιᾶ. Ἔκτοτε μόνον μικρὰ σύντομα ταξείδια κάμω έκτός Ἑλλάδος. Βεβαίως ἄν καὶ τὴν ἀπόφασίν μου αὐτὴν τὴν ἐπλήρωσα ἀκριβά, οὐδόλως τὸ μετάνοιωσα. Ἄν καὶ συμφωνῶ μὲ τὴν Ὀχίαν διότι λέγει τὰ ἀληθῆ ἐν τούτοις εἶμαι ἄκρως ἐχθρικὸς μὲ ὅσους καταφεύγουν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διὰ τὴν ἀνέλιξίν των. Φρονῶ ὅτι πρέπει νὰ παραμείνουν ἐδῶ καὶ παρὰ τὰς ὅσας δυσκολίας νὰ ἀγωνισθοῦν διὰ τὴν πρόοδον τῆς πατρίδος, διότι ἡ πατρίς προηγεῖται τῶν πάντων. Ὅστις λοιπὸν ἐγκαταλείπει τὴν πατρίδα δι’ ἴδιον ὄφελος εἶναι ἁπλῶς ἀρνησίπατρις. Καὶ ἔστω ὅτι παρὰ ταῦτα ἐπιμένει κάποιος καὶ φεύγει, πάντα εἰς τὸν νοῦ του νὰ ἔχῃ τὴν πατρίδα καὶ ὅποιον πλοῦτον ἀποκτήσῃ εἰς τὰ ξένα κάποτε νὰ τὸν φέρῃ ἐδῶ. Οἱ Ἕλληνες τὸ εἶχον πλήρως συνειδητοποιήσει τοῦτο καὶ τὸ ἐφήρμοζαν μὲ θρησκευτικὴν εὐλάβειαν καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς Μεταβυζαντινῆς περιόδου καὶ μέχρι πορὸ ὀλίγων δεκαετιῶν, πρὸ δηλαδὴ τῆς ὁλοκληρωτικῆς μεταλλάξεώς των. Σήμερον δυστυχῶς ἴχνη μόνον ὑπάρχουν αὐτῆς τῆς νοοτροπίας καὶ σὺν τοῖς ἄλλοις ἐξοργίζομαι σφόδρα μὲ κάτι κυρίους τῶν κωλοκάναλων οἱ ὁποῖοι κραυγάζοντες προτρέπουν τοὺς νέους νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν πατρίδα καὶ νὰ ἀναζητήσουν τὴν τύχην των ἐς ἄλλην μετ’ ἄλλων ἤγουν εἰς τὰ ξένα. Αὐτοὶ οἱ ἀθλιώτατοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ κραμασθοῦν πρῶτοι. Διότι ἐφ’ ὅσον ἡ φύσις συχαίνεται τὰ κενὰ ποῖοι θὰ καλύψουν τὰ κενὰ τῶν φευγόντων;
    Ἔ, ρε κακομοίρα Ἑλλάς!

  3. Νικόλαε , ὡστόσο θά πρέπῃ νά λάβουμε ὑπ’ ὄψιν μας , ὅτι γιά νά δώσῃς μάχες γιά τήν πατρίδα σου, ἱκανή καί ἀναγκαῖα συνθῆκη εἶναι νά παραμείνῃς … ζωντανός καί ὄρθιος ! κι ἂν ἡ πατρῖδα σου σέ σκοτώνει … τότε γιά νά ἐπιβιώσῃς θά πρέπει νά πᾶς ἀλλοῦ …
    Προσωπικά τιμῶ, ὅσους ἔχουν ρίξει μαῦρη πέτρα πίσω τους, πῆγαν σέ ξένα κράτη, ξένοι μεταξύ ξένων, χωρίς “κονέ” πολλές φορές χωρίς νά γνωρίζουν κάν τήν γλῶσσα τῆς χώρας ὑποδοχῆς !
    Δέν ἢξεραν πῶς νά ζητήσουν βοήθεια , πῶς νά ἐκφράσουν τήν εὐφορία ἢ τήν δυσφορία τους πῶς νά προστατευθοῦν ! Ὡστόσο, στάθηκαν ὄρθιοι, ἀνδρώθηκαν καί φυσικά χάρισαν καί τά παιδιά τους στήν χῶρα πού τούς ἀγκάλιασε … παραμένοντας Ἕλληνες, διατηρώντας τά ἢθη τά ἒθιμα καί τό ἦθος πού ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ ΕΔΩ !

    • Τὰ γνωρίζω αὐτὰ Ὀχία καὶ τὰ ἔχω ζήσει. Καὶ ἐγὼ εὑρέθην ξένος μεταξὺ ξένων, καὶ ἐγὼ εὑρέθην εἰς ἀμερικανικὸν πανεπιστήμιον ἄνευ γνώσεως τῆς Ἀγγλικῆς διὰ νὰ ἀποφοιτήσω ἀριστοῦχος, καὶ ἐγὼ εὑρέθην εἰς θέσιν νὰ μὴ ἠμπορῶ νὰ ἐκφράσω τὴν εὐφορίαν μου ἤ τὴν δυσφορίαν μου καὶ τὰ τοιαῦτα. Καὶ λοιπόν; Ἐπαναλαμβάνω:ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ; Τοῦτο δὲν ἀναιρεῖ τὰ λεγόμενά μου διότι εἰς τὸν πόλεμον – καὶ ἡ ζωὴ πόλεμος εἶναι (βίος γάρ) – ἤ ἀποθνήσκεις, ἤ τραυματίζεσαι ἤ ἐπιβιώνεις ἤ τὸ βάζεις στὰ πόδια. Εἰς περίπτωσιν τοῦ τελευταίου τούτου, νὰ τὸ βάλης δηλαδὴ στὰ πόδια, αὐτομάτως ἐνδύεσαι τὸν μανδύαν τοῦ ἀρνησιπάτριδος μὲ ὅλα τὰ συνεπακόλουθα. Ἁπλᾶ πράγματα ἄνευ συναισθηματισμῶν καὶ ἄλλων τοιούτων. Πρώτιστον χρέος ἐνὸς ἐκάστου ἐξ ἡμῶν εἶναι τὸ μεριμνᾶν διὰ τὴν πατρίδα καὶ δευτερευόντως διὰ τοὺς ἑαυτούς μας καὶ ὅλα τὰ ἄλλα. Ὑγιὴς πατρὶς συνεπάγεται ὑγιεῖς πολίται καὶ ἀντιστρόφως. Πρὸς ἐπίρρωσιν ὄλων αὐτῶν σοῦ συνιστῶ ἐνθέρμως νὰ ἀναζητήσῃς τὸ βιβλίον τοῦ Ναυάρχου Κωνσταντίνου Νικοδήμου “Ὑπόμνημα τῆς Νήσου Ψαρῶν” διὰ νὰ διαπιστώσῃς ὅτι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὀνειρεύθησαν ὁ Πλάτων καὶ ὁ Ἀριστοτέλης περὶ τῆς ἰδανικῆς πολιτείας ἐφηρμόσθησαν εἰς τὴν μικρὰν αὐτὴν νῆσον τοῦ Αἰγαίου χωρὶς οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ (οἱ Ψαρριανοί) νὰ ἔχουν διαβάσει ἔστω καὶ μίαν γραμμὴν ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν δύο αὐτῶν κορυφαίων φιλοσόφων. Ἐφήρμοσαν – καὶ εἶχον τὴν βούλησιν νὰ τὸ πράξουν – τὸ αὐτονόητον θέσαντες ὑπεράνω ἑαυτῶν τὴν πατρίδα των. Καὶ τὸ νησάκι αὐτὸ τῶν εὐαρίθμων κατοίκων ἀπέκτησε τοσοῦτον πλοῦτον καὶ τοσαύτην δύναμιν ὥστε νὰ πατήσῃ εἰς τὸν λαιμόν μίαν ὁλόκληρον αὐτοκρατορίαν.

Leave a Reply