Γιατί νὰ εἴμαστε ἀκόμη ἴδιοι;

Γιατί άραγε δεν μπορούν να συναντηθούν οι ηγέτες των Κινημάτων/Μετώπων διά ζώσης; Γιατί ο λόγος πρέπει να διασχίσει δύο φορές τον Ατλαντικό μέχρι ν’ ακουστεί;
Να καθίσουν όλοι σε στρόγγυλο τραπέζι χωρίς κορφές και πλευρές.   Κι΄αν αυτή η πρωτοβουλία πρέπει να έλθει πέρα απ’ τον Ατλαντικό, ας γίνει έτσι. Όποιος νοιώθει ψηλότερος προσωρινά δεν έχει θέση. .Γιατί το “εγώ” του, τώρα, είναι ψηλότερο, όμοιο με των τριακοσίων. Θάρθει αργότερα κοντά. Το έθνος κινδυνεύει. Πρώτα να διώξουμε τους κατακτητές και τους δοσίλογους και μετά ας τσακωθούμε. Μα και πάλι κερδισμένοι θάμαστε.
Ωστόσο δεν πρέπει να “σκαλώνουμε” στη δική μας άποψη. Και αν κάποιοι επιλέγουν τις πλατείες γιατί άραγε πρέπει να αγνοηθούν; Ή μήπως είναι το σωστότερο μέχρι την συσπείρωση των Κινημάτων    να στηριχθούν. 
Ώστε αν νοιώσουν τα Κινήματα/Μέτωπα δίπλα τους ίσως πεισθούν να τα στηρίξουν. Αλλιώς  θα τα νοιώσουν αδιάφορα και θα τους γυρίσουν την πλάτη! Και εν τέλει πως θα πλησιαστούν για να πεισθούν  ότι η επιλογή τους είναι  -αν είναι- λάθος;
Οφείλουμε νάμαστε παντού. Κάθε δράση αντίδρασης να στηρίζεται απ’ όλους. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε και από που θα έλθει η Λευτεριά. 
Κάτω από αυτή την λογική επιλέγω το Σάββατο 15-10-2011  να είμαι μαζί με τα παιδιά μου στο Σύνταγμα. Να δω στα μάτια τους την περηφάνια να σκιάζει την ανησυχία.

Ιωάννης Δέμος
(Visited 8 times, 1 visits today)




Leave a Reply