Μακεδονικόν: ἡ ἐπανάστασις τῆς κοινῆς λογικῆς!

Ἕνα κομμάτι τῆς ἱστορίας τοῦ Μακεδονικῦ, ποὺ ἀφορᾷ στὶς δράσεις Παπούλια καὶ GAP, διὰ χειρὸς κάποιου ὁμογενοῦς ποὺ ζεῖ τὸ θέμα.

Μέρος τοῦ παρασκηνίου. Διότι κι αὐτὸ σιγὰ σιγὰ ἀποκαλύπτεται..

Φιλονόη

Μακεδονικό: η επανάσταση

της κοινής λογικής

                                                                      Του Θωμά Στεφ. Σάρα

Περί τα τέλη της δεκαετίας του 1990,  η Ουάσιγκτον φιλοξένησε τους εταίρους της βόρειο Ατλαντικής Συμμαχίας γνωστής ως ΝΑΤΟ, με την ευκαιρία των γιορτασμών της πεντηκοστής επετείου της συμμαχίας. Η επέτειος γιορτάστηκε πανηγυρικά μέσα σε μια ατμόσφαιρα επίδειξης δύναμης. Στα πλαίσια ωστόσο αυτών  των πανηγυρισμών, οι οποίοι θύμιζαν “ρωμαϊκό θρίαμβο”, πραγματοποιήθηκαν σπουδαίες συζητήσεις πάνω στις επερχόμενες αλλαγές στα Βαλκάνια, τη τύχη του Κόσσοβο και των υπόλοιπων επαρχιών της  πρώην Γιουγκοσλαβίας, καθώς επίσης και τη διαμόρφωση των συνοριακών γραμμών των διαφόρων διοικήσεων της περιοχής. Σύμφωνα με ότι μπορώ να γνωρίζω από Ελληνικής πλευράς, ο πρωθυπουργός της χώρας ήταν παρόν,οι αντιδράσεις του οποίου υπήρξαν ελάχιστες.

Μήνες αργότερα την ίδια χρονιά (1999), πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο του Καναδά η ετήσια σύνοδος της πολιτικής ηγεσίας των μελών του ΝΑΤΟ.

Οι εργασίες εκείνης της συνόδου πραγματοποιήθηκαν στο συνεδριακό κέντρο του Μέτρο Τορόντο με συμμετοχή των Υπουργών Άμυνας όλων των χωρών μελών. Την Ελλάδα εκπροσώπησε ο Άκης Τσοχατζόπουλος, Υπουργός Άμυνας, επικεφαλής μιας μικρής αντιπροσωπείας και ένα σχετικά μεγάλο αριθμό δημοσιογράφων από την Αθήνα. Την ομάδα αυτή ενίσχυαν ο Πρέσβης της Ελλάδας στο Καναδά Γιάννης Θωμόγλου και ο διευθυντής του γραφείου τύπου της πρεσβείας. Οι συζητήσεις εκείνες, για άλλη μια φορά, περιστράφηκαν γύρω από τις διαμορφώσεις στα Βαλκάνια. Οι πληροφορίες που είχα έλεγαν ότι η ελληνική αντιπροσωπεία βασικά συμφωνούσε με τις αποφάσεις χωρίς να εκδηλώσει καμία ουσιαστική αντίδραση στα σχέδια αυτά αλλαγής των συνόρων.

Οι εργασίες του συνεδρίου έκλεισαν με συνεντεύξεις τύπου των συμμετεχόντων μελών. Στην συνέντευξη της Ελληνικής αντιπροσωπείας, ο Υπουργός αρκέστηκε να δηλώσει ότι όλα πήγαν καλά και ότι η Ελλάδα έφευγε κερδισμένη από την σύνοδο. Ακολούθησε η συνέντευξη τύπου της αντιπροσωπείας των ΗΠΑ της οποίας προΐστατο ο Υπουργός Άμυνας Δαβίδ Κοχέν, με τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της χώρας και εκπροσώπους του τμήματος εξωτερικών υποθέσεων.

Μιλώντας στους δημοσιογράφους ο Αμερικανός πολιτικός τόνισε ότι οι εργασίες πήγαν πολύ καλά και ότι ο ίδιος ήταν πραγματικά ενθουσιασμένος για την συνεργασία και κατανόηση που επέδειξαν όλα τα μέλη.

Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια των ερωτήσεων βρήκα την ευκαιρία και ρώτησα τον ομιλητή πως είναι δυνατόν να μιλά για “συνεργασία και κατανόηση”, ενώ την ίδια ώρα οι ειδήσεις ανέφεραν ότι αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας της Τουρκίας παραβίαζαν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, καθώς επίσης ότι μόλις πρόσφατα οι δύο χώρες μέλη της συμμαχίας, ήλθαν τόσο κοντά στο πόλεμο εξ αιτίας ορισμένων ελληνικών βραχονησίδων που διεκδικούσε η “σύμμαχος της Ελλάδας, Τουρκία.”

“Έχεις δίκιο,” συμφώνησε με τα λόγια μου ο Αμερικανός αξιωματούχος της κυβέρνησης Κλίντον, “εδώ έχουμε πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που πιστεύω ότι τελικά είμαστε στο σημείο επίλυσης του, καθώς η Ελληνική πλευρά αποδέχεται ορισμένους συμβιβασμούς ικανοποίησης αιτημάτων της Τουρκίας, παραιτούμενη για τον σκοπό αυτόν δικαιωμάτων της προς όφελος της εδραίωσης της ειρήνης και καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών. Αυτή είναι μια υποχρέωση που ανέλαβε η ελληνική πλευρά και πιστεύω ότι σύντομα το θέμα αυτό θα έχει τακτοποιηθεί.” Κατά  σύμπτωση μερικές εβδομάδες αργότερα επισκέφθηκε το Τορόντο ο Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σιμίτη, Γιώργος Παπανδρέου. Με την ευκαιρία εκείνης της επίσκεψης, οργανώθηκε συνέντευξη τύπου του Υπουργού προς τους φορείς των ομογενειακών μέσων μαζικής ενημέρωσης, σε κεντρικό ξενοδοχείο του Τορόντο. Όταν κάποτε και με αρκετή καθυστέρηση εμφανίστηκε ο Υπουργός αναφέρθηκε πάνω στο πρόγραμμα της κυβέρνησης και υπεραμύνθηκε της πολιτικής του να ονομάσει τους μουσουλμάνους της Θράκης ως Τούρκους. Ζήτησε δε την κατανόηση των  αποδήμων ομογενών οι οποίοι έχουν τις δικές τους εμπειρίες πάνω στο πολύ-πολιτισμό. Αναφερόμενος πάνω στο Μακεδονικό και ιδιαίτερα στην νεοσύστατη δημοκρατία της ΦΥΡΟΜ, ο επί κεφαλής της ελληνικής διπλωματίας δήλωσε ότι “μας συμφέρει σαν έθνος να γειτονεύουμε με μια αδύνατη δημοκρατία την οποία είμαστε πρόθυμοι να βοηθήσουμε να επιζήσει, παρά να τη σπρώξουμε με την άρνησή της αποδοχής μας στα σλαβόφωνα κράτη της περιοχής, όπως η Βουλγαρία και η Σερβία”. Όταν κάποια στιγμή μου δόθηκε ο λόγος ανάφερα στον Υπουργό τους ισχυρισμούς των Αμερικανών υπευθύνων και τον ρώτησα εάν πραγματικά συμφωνεί μαζί τους. “Για του λόγου του αληθές”, τόνισα, “επικαλούμαι και την μαρτυρία του Πρέσβη σας στο Τορόντο ο οποίος ήταν παρόν και άκουσε αυτά που ειπώθηκαν”, και του έδειξα τον παρακαθήμενό του Γιάννη Θωμόγλου, Πρέσβη της Ελλάδας στην Οτάβα.  Ο υπουργός αφού μου άκουσε, απάντησε: “ Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας.” Έμεινα με το στόμα ανοικτό από την απάντηση του Υπουργού. Ήταν η πρώτη φορά στα σαράντα  χρόνια της δημοσιογραφικής μου εμπειρίας που δεχόμουν την επιβεβαίωση των πληροφοριών μου από το πλέον υπεύθυνο στόμα, τον υπουργό εξωτερικών υποθέσεων της Ελλάδας. Σύμφωνα με τους διεθνώς αναγνωρισμένους κανόνες ρώτησα τον Υπουργό εάν είχε ενημερωθεί και συμφωνούσε μαζί του ο Ελληνικός λαός στον οποίο ανήκε η υπό διαπραγμάτευση γη. Δυστυχώς ο τελευταίος δεν πρόλαβε  να απαντήσει καθώς έγινε παρεμβολή από τον γραμματέα τύπου του υπουργού και μου ζητήθηκε να αρκεσθώ μόνο σε μία ερώτηση, “προκειμένου να δοθεί η ευκαιρία ερωτήσεων και στους υπόλοιπους εκδότες των παροικιακών εντύπων”. Κάτω από αυτές τις συνθήκες υποχρεώθηκα από σεβασμό στο αξίωμα του επισκέπτη να σιωπήσω, χωρίς ωστόσο να μου ξαναδοθεί ο λόγος, ακόμα και όταν η συζήτηση τους στράφηκε στα περί “ανέμων και υδάτων”. Όταν στο τέλος εκείνης της συνέντευξης σηκωθήκαμε για να φύγουμε, με πλησίασε ο υπουργός και δίνοντας μου το χέρι του για την αποχαιρετιστήρια χειραψία μου  ρώτησε εάν και κατά πόσον ικανοποιήθηκα με την απάντησή του. “Αλλά  όμως ο ίδιος γνώριζα την απάντησή σου εδώ και χρόνια”, του δήλωσα, “απλώς σήμερα επιβεβαίωσες και εσύ με αυτά που είπες εκείνα που γράφω”, και πρόσθεσα, “υπήρξα οπαδός συνεργάτης του παππού σου και πραγματικά αισθάνομαι θλίψη  για τις πολιτικές πρακτικές των απογόνων του σπουδαίου εκείνου άνδρα της ελληνικής δημοκρατίας. Σου υπόσχομαι κ. Υπουργέ να αγωνισθώ ενάντια σε αυτά σου τα σχέδια και την πολιτική με όλες τις δυνάμεις τόσο τις δικές μου όσο και της επιθεώρησης, ώστε να ενημερωθεί ο Ελληνικός λαός για τις πραγματικές σας προθέσεις. Επειδή μεταξύ άλλων πιστεύω ότι η εκλογή σου στο κοινοβούλιο των Ελλήνων σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως δικαίωμα εκποίησης της χώρας. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να προσθέσω ότι η όλη στιχομυθία στην οποία αναφέρθηκα υπήρξε ανοικτή και την άκουσαν  όλοι όσοι βρισκόταν μέσα στην αίθουσα, παρ’ όλα αυτά κανένας των εκπροσώπων των ομογενειακών ΜΜΕ δεν θέλησε έστω και να σχολιάσει τις πολιτικές δηλώσεις του επισ

(Visited 8 times, 1 visits today)




One thought on “Μακεδονικόν: ἡ ἐπανάστασις τῆς κοινῆς λογικῆς!

  1. Ἀπὸ τότε καὶ ἀκόμη παλαιότερα ἦσαν γνωστὰ τὰ καμώματα τοῦ Τζέφρυ καὶ παρὰ ταῦτα ὁ ἀχαρακτήριστος αὐτὸς λαὸς τὸν ἀνέδειξε εἰς τὸ ὕπατον ἀξίωμα ὡς νὰ μὴ ὑπῆρχον ἄλλοι κατάλληλοι έἰς τὴν χώραν! Καὶ τώρα οἱ βλακωδέστατοι διαμαρτύρονται ὅτι τοὺς ἐξαπάτησεν. Ὄχι ἀγαπητοί μου. Ἐσεῖς ἐξαπατᾶτε ἑαυτοὺς ἐκτομίζοντες τοιαύτας δικαιολογίας, καὶ καλὰ νὰ πάθετε, καὶ καλὰ νὰ πάθουμε, διότι ἡ εὐθύνη ἐν προκειμένῶ εἶναι συλλογική.

Leave a Reply