Ὑποδήματα.

(δὲν εἶναι διαφήμισις)

Ὑποδήματα.

Ὑποδήματα ποὺ πρέπει νὰ φοροῦν τὰ ποδάρια μας. Αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ περπατᾶμε. Αὐτὰ τὰ σοφὰ ἐπινοήματα, ποὺ ὅμως τώρα τελευταῖα ἀπαξιώνουμε. 

Βλέπετε, ἡ μόδα ἐπιτάσσει ἄλλα. Καὶ ἡ ἀνάγκη ἐπίσης. Ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς εἶναι κάποια πράγματα πολὺ σημαντικότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀντιλαμβανόμαστε. 

Τὸ δερμάτινο παπούτσι εἶναι ἀνάγκη γιὰ τὸ πόδι. Τοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναπνέῃ. Νὰ στηρίζεται σωστά. Νὰ μὴν ἀναπτύσσῃ μύκητες. 

Ἐμεῖς ὅμως καταφέραμε καὶ διώξαμε τὰ δερμάτινα ὑποδήματα ἀπὸ τὴν ζωή μας. Χρησιμοποιοῦμε μόνον πατούμενα.

Λίγο ἡ κρίσις, λίγο ὁ καταναλωτισμός, λίγο ἡ σαχλαμάρα..

Βάλαμε τὸ κινέζικο στὴν ζωή μας, λὲς καὶ δὲν εἴχαμε (κι εὐτυχῶς ἀκόμη διαθέτουμε) τὰ καλλίτερα ὑποδήματα παγκοσμίως. 

Ὑποδήματα ἀπὸ δέρμα Ἕλληνες. Ἀκόμη καὶ τὰ τσαρούχια ἀπὸ δέρμα ἦταν! 

Τί σᾶς γράφω σήμερα, τὴν στιγμὴ ποὺ γύρω μας καίγεται ὁ τόπος ἀπὸ τὴν ἀνέχεια. 

Κι ὅμως. Καλλίτερα τὸ πόδι τοῦ παιδιοῦ μας νὰ φορέσῃ μεταχειρισμένο παπούτσι, παρὰ πλαστικό. Ὅσο κι ἐὰν μᾶς πονάῃ, εἶναι πάρα πολὺ καλλίτερο. Ἰδίως γιὰ αὐτὰ τὰ τρυφερὰ πελματάκια. 

Ἀλλὰ ἐμεῖς πᾶμε στὸ πλαστικό. Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἐμφανίσιμο καὶ φθηνότερο. Ἀφῆστε ποὺ τὸ πόδι τοῦ δικοῦ μου παιδιοῦ δὲν πρέπει νὰ φορᾶ δεύτερο χέρι παπούτσι. 

Ἔκανα μίαν βόλτα στὴν ἀγορὰ τῆς περιοχῆς μου καὶ πόνεσα. Ὅλα τὰ καταστήματα ἔχουν γεμίσει πλαστικοῦρες.  Τὸ Ἑλληνικὸ δερμάτινο παπούτσι ἐξαφανίστηκε! 

Μόνον κινέζικα καὶ πλαστικὰ ὑποδήματα πλέον ὑπάρχουν στὴν ἀγορά. Ποῦ τά δερμάτινα; Κοστίζουν. Μάλλιστα, γιὰ νὰ ἀνεβάσουν τὸ κόστος κάποιοι «πονηροί», πετοῦν μίαν δερμάτινη ἐσωτερικὴ ἐπένδυσι καὶ τελείωσαν. 

Καί πῶς βρέ ἀνεκδιήγητε θά ἀναπνέῃ τό πόδι; Πῶς θά ἀναπτυχθῇ σωστά τό παιδικό ποδαράκι; Μέ μύκητες ἀπό τά γεννοφάσκια του; Ξέρεις τί λές; 

Ἀλλὰ εἴπαμε, πενία τέχνας κατεργάζεται. Κι ἐδῶ κοντεύουμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ κλασσικό μας τσαρούχι. Στήν πλαστικούρα θά κολλήσουμε;

Βέβαια, κάποιοι «φυσιολᾶτρες» καὶ «φιλόζωοι» θὰ ἀγανακτήσουν ἀπὸ τὶς τοποθετήσεις μου περὶ χρήσεως τοῦ δέρματος. Καὶ πολὺ καλὰ θὰ κάνουν. Διότι τόσα ξέρουν τόσα υἱοθετοῦν. Τὸ μόνον ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἐὰν ἡ πολικὴ ἀρκούδα ἀναπαράγεται μὲ ῤυθμὸ χελώνας ἢ μὲ ῥυθμὸ κουνέλας. Τὸ ἐὰν αὔριο τὸ πρωΐ θὰ ἔχῃ τὸ παιδὶ τοῦ γείτονα φαγητὸ τοὺς εἶναι ἀδιάφορον. 

Εὐτυχῶς, δὲν εἶναι ἔτσι ὅλοι. Ἀλλὰ κάποιοι, πολλοί, εἶναι. Δὲν ἀντιλαμβάνονται πὼς τὰ ἔμβια ὄντα λειτουργοῦν ὡς κρίκοι μίας ἁλυσίδος. Ὅλα χρειάζονται. Πρὸς τοῦτο τὸ μεγάλο ψάρι τρώει τὸ μικρό. Πρὸς τοῦτο τὸ φίδι τρώει τὸν ποντικό. Κι ὅταν οἱ ποντικοὶ αὐξηθοῦν πολύ, τότε αὐξάνονται καὶ τὰ φίδια. Καὶ πρὸς τοῦτο, ὅταν τὰ φίδια τὸ παραξηλώσουν, δὲν προλαβαίνουμε νὰ μετρᾶμε σκατζοχοιράκια. 

Μία ἁλυσίδα διατροφικὴ ποὺ ἀγνοήσαμε. Χωθήκαμε στὰ κλουβιά μας τὰ τσιμεντένια καὶ «ἀσφαλιστήκαμε» ἀπὸ τοὺς «κινδύνους» τῆς φύσεως. Γλυτώσαμε ἀπὸ φίδια, ἀράχνες, ποντίκια… 

Καὶ κάποιαν στιγμὴ ξυπνήσαμε. Μᾶς ἀνησύχησε ἡ πολικὴ ἀρκούδα κι ὄχι τὰ λιγοστὰ σκιουράκια. Οὔτε οἱ λιγοστὲς κατσικοῦλες. Οὔτε τὰ ἀνύπαρκτα γαϊδουράκια. Τόση σχέσι ἔχουμε μὲ τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες καὶ τοὺς Νόμους τῆς Φύσεως. 

Τώρα λοιπὸν πλαστικοῦρες. Νὰ ταιριάζουμε καὶ μὲ τὶς πράσινες καὶ πορτοκαλὶ περιβαλλοντικὲς ἀναπτύξεις!

Κι ὅμως….

Ἐὰν γιὰ μίαν  στιγμὴ ἀναλογιστοῦμε αὐτὰ ποὺ χάσαμε, αὐτὰ ποὺ πράγματι χάσαμε, θὰ τὴν πάρουμε τὴν ἀπόφασι. Καλλίτερα ἕνα ζευγάρι παπούτσια στὰ δύο χρόνια, ἀλλὰ νὰ εἶναι παπούτσια, παρὰ δέκα ποὺ θὰ εἶναι σκουπίδια. Διότι ἀγαπητοί μου, σκουπίδια φορᾶμε. Σκουπίδια σιχαμερά!

Γνωρίζω πὼς εἶναι λίγο …ἄκαιρον τὸ θέμα. Γύρω μας εἴπαμε, ὁ τόπος βράζει. Δὲν γίνεται νὰ ἀναζητοῦμε ἐμεῖς τὴν «πολυτέλεια». Ἀλλὰ δὲν εἶναι πολυτέλεια. Ἀνάγκη εἶναι! 

Ἀνάγκη νὰ ἐπιβιώσουμε μὲ τὶς καλλίτερες δυνατὲς συνθῆκες, πρὸ κειμένου νὰ ἀναδομήσουμε τὸν τόπο σὲ ἄριστες βάσεις. Κι αὐτὴ ἡ ἀναδόμησις περιλαμβάνει τὰ πάντα. Ἀπὸ τὴν οἰκονομική μας ἀνάκαμψι ἔως τὴν ὑγεία μας. Τί νά τήν κάνουμε τήν ἀνάπτυξι καί τήν ἀνάκαμψι ἐάν καταθέτουμε στούς ἰατρούς τίς ἀπολαβές μας;

Σκεφτεῖτε το. Ξέρουμε καλλίτερα ὅλοι μας, κι ἂς πράττουμε κάποιες φορὲς ὅσα πράττουμε. 

Ἀφῆστε ποὺ ἀξίζουν νὰ ἐπιβιώσουν οἱ Ἕλληνες βιοτέχνες. Τοὺς χρειαζόμαστε ὅσο τίποτα ἄλλο. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ζήσουν κι αὐτοί γιὰ νὰ ἀλληλοστηριχθοῦμε. Κουτσὰ ποδάρια δὲν σώζονται! Μόνον γερὰ ποδάρια σώζονται. Χρειάζονται ὅλοι λοιπόν. 

Ἡ μερίδα αὐτὴ τῆς ἀγορᾶς ἔχει πληγεῖ ἄσχημα. Κάτι θὰ μπορούσαμε νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς καλλίτερο. 

Φιλονόη.

φωτογραφία

(Visited 18 times, 1 visits today)




6 thoughts on “Ὑποδήματα.

  1. Είναι απίστευτο το πόσο μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι.
    Κάτι τέτοια “άκαιρα” άρθρα βοηθούν τον κόσμο να κατανοήσει τα υπέρ και τα κατά της κάθε επιλογής.
    Όποιος έχει μυαλό.ας το βάλει να δουλέψει στις σωστές στροφές.
    Αυτή είναι η ευχή μου.

  2. Ὑπάρχει ἀκόμη ἕνας λόγος,πέρα ἀπό τούς λόγους ὑγείας καί οἰκονομίας ….
    Τό δέρμα ἐπιτρέπει νά ἐρχόμαστε σέ ἐπαφή μέ τήν “δύναμι” τῆς γῆς … μέ τά μαγνητικά της πεδία (θυμηθεῖτε πώς αἰσθανόμαστε ὅταν πατοῦμε ξυπόλυτοι στό ἔδαφος, πόσο ἀναζωογονημένοι καί δυνατοί) … καί θά καταλάβετε τί ἐννοῶ…

  3. Σήμερα εἶσαι στὸ “κλίμα” μουΦιλονόη καὶ ἐπειδὴ δὲν ἔχω τὶ νὰ προσθέσω ἤ ποῦ νὰ διαφωνήσω θὰ ἐκθέσω τὴν ἰδικήν μου ἄποψιν περὶ ἄρκτων (ἀρκούδων) ἡ ὁποία εἶναι ἀρκούντως οἰκολογικὴ καὶ ἁπλοϊκή, συνίσται δὲ εἰς τὸ ὅτι ὰ ἤθελα νὰ ἔχω μίαν ἀρκούδα παρέα εἰς τὴν ἀγαπημένην μου ρεματιάν καὶ νὰ μοῦ τρίβῃ τὴν πλάτην. Καὶ ἐπειδὴ παραμένω ἀδιόρθωτος καὶ ἐπειδὴ τὸ βιολὶ βιολάκι, θέτω τὸ ἐρώτημα: Μήπως ἡ ὀρθὴ λέξις δὲν εἶναι “ὑπόδημα” ἀλλὰ “πόδημα”; Διότι τὸ “ὑπό-δέω” εἶναι ἄνευ ἀντικειμένου, ὁπότε ξεκρέμαστον ἐνῶ ἀντιθέτος τὸ “πόδα-δέω” εἶναι μία πλήρης πρότασις.

  4. Και προς αποφυγή παρεξηγήσεως από τον Νικόλαο,το χαχα στο προηγούμενό μου σχόλιο δηλώνει γέλιο.
    Το διευκρινίζω,διότι ίσως νομίσει ότι τον χαρακτηρίζω ως χάχα.
    Μακριά από μένα οι παρεξηγήσεις.

  5. Δὲν ἐχρειάζοντο διευκρινήσεις Σοφία διότι ἐξ ἀρχῆς ἔγινε ἀντιληπτόν ὅτι δὲν ὑπῆρχαν κακαὶ προθέσεις. Ἐξ ἄλλου καὶ ἐγὼ ὡς ἐρώτημα τὸ ἔθεσα.

Leave a Reply