«Μὴν χαροῦν οἱ ἐχθροί σου!»

«Μὴν χαροῦν οἱ ἐχθροί σου!»

 

ν χαρον! 

-Γιατί νά χαρον οχθροί μου;

-Διότι θ μάθουν πς τν παθες!

Ατος τος πολνδιαφέροντες διαλόγους εχα συχν στν ζωή μου, π μικρ παιδί. 

Τόσο συχνά, πο τελικς μάθαμε πς πρέπει ν ζομε ντς το «πρέπει», δίχως προσωπικ κριτήρια κακφρασι τν πραγματικν μας ναγκν. 

Τραγικόν!

 (Λέμε τώρα, διότι προσωπικς δν χω χθρούς! κτς ἐὰν οχθροχουν μένα!)

Γιατί θυμήθηκα σήμερα ατήν τήν φράσι; 

Τν κουσα ν τν λέ κάποια μητέρα στ παιδί της, κα τότε ξύπνησαν λες ο δικές μου μνμες. 

Εναι πολλς ο παράμετροι πο θέλω νναλύσω, λλ λόγ χρόνου (λων μας) θ παραμείνω στ γενικά. 

Δλα δή, σ δύο βασικς παραμέτρους.

Τν τομικ κα τν θνική. 

Μν χαρον οχθροί μου, π κάποιο πάθημά μου φυσικά. 

Τί εναι μως τό πάθημα; Ποιός τό ρίζει; κοινωνικός στός τά προσωπικά κριτήρια;

ναλόγως φυσικ τν δεδομένων, μπορομε ν καθορίσουμε κα τ πάθημα.

Πάθημα εναι μία ποτυχία. Ετε παγγελματικ ετε προσωπική. λλ κα πάλι, κάτι τέτοιον εναι σχετικό. 

άν γι παράδειγμα κάποιος φορτωθ μνα διαζύγιον, εναι πάθημα εναι κάτι λλο; Πόσο σχετικό εναι ατό μέ τίς κοινωνικές δομές; Πόση ξία χουν ο σημερινές κοινωνικές δομές γιά νά τίς πολογίζουμε;

άν γιά παράδειγμα κοινωνία μας πνέξιακς τά λοίσθια, τότε βάσει ποιν ξιν κι ρχν κρίνονται τέτοιου εδους πιλογές κι ποφάσεις; Ατν πού τίς χουν καταρρίψει ατν πού τίς διατηρον κα τίς προασπίζονται  ς κόρην φθαλμο;

Κι άν σταθομε σέ ατούς πού τίς προασπίζουν, εναι δυνατόν νά χαρον μέ τό πάθημα κάποιου, ο  νθρωποι πο διατηρον ξίες; ρα μήπως ναφερόμαστε σέ νούμερα πού σχολονται μόνον μέ νούμερα;

άν πάλι ποτυχία εναι παγγελματική, βάσει ποιν δεδομένων θά κριθ κάποιος; Τν κοινωνικν, τν κρατικν τν τραπεζικν; χουμε συνειδητοποιήσει πώς ποτυχία δν εναι πτώσις μίας πιχειρήσεως λλά γενικότερα πτώσις το καπιταλιστικο μοντέλου πού χουμε υοθετήσει;

άν δλα δή, ποτυχίε νός συστήματος, ντός τοποίου διαβι, μέ συμπαρασύρ, τότε χω πάθει χω παρασυρθεπό τήν γενική κατρακύλα;

Γιμέναν προσωπικς, ποτυχημένον εναι κενον τ πρόσωπο πο δν διαθέτει ρχές κι ξίες. Εναι λοι κενοι πο δν χουν νειρα, στόχους, δεσμεύσεις. Εναι λοι ατο ποπάρχουν λθρα, μόνον γι ν κοπρίζουν τν πλανήτη. Ετε λέγονται πολιτικοί, ετε πιχειρηματίες, ετε σκέτο  συνάνθρωποι!

ποτυχημένοι εναι σοι δν σέβονται κα δν τιμον τίποτα. σοι στν βωμ το χρήματος θυσιάζουν τ πάντα κα τος πντες. σοι ξαπλώνουν σνα κρεβάτι μόνον γι νχουν μίαν ντουλάπα γεμάτη οχα. σοι γκαταλείπουν τος συντρόφους τους διότι δν χόρτασαν. σοι παραπλανον τος συνεταίρους τους διότι πίσης δν χόρτασαν. σοι κλέβουν, παραποιον, λλοιώνουν, σχημαίνουν, μαυρώνουν κα καταστρέφουν τν μορφιά, σποιαν μορφ κι ἐὰν κφράζεται.  

σοι οσιαστικς πρόδωσαν τν Φύσι τους κι πνθρωποι κατήντησαν νθρωπάρια κανθρωποειδή!

ταν λοιπν κάποιος ποτυχημένος πέσ, θ χαρδιαιτέρως. ν κα δν εναι χθρός μου. ταν μως πέσ κάποιος πιτυχημένος νθρωπος, τότε γιατί νά χαρ

ντιστρέφοντας τσημεον τς ναφορς μου, ποιός εναι χθρός μου; Ποιός θά μποροσε νά χαρ μέ μίαν πτώσι μου; Κάποιος πού σέβομαι κάποιος πού φτύνω; 

Ἐὰν χαρ ατός πού σέβομαι, τότε δν εναι νθρωπος κα δν σχολομαι μαζύ του. Ἐὰν χαρ ατός πού δν σέβομαι, γιατί ατό θά πρέπ νά μέ πασχολ;

Συνεπς, χαρ δν χαρ, εναι διάφορον. Ἐὰν πάθω κάτι (δλα δή, ἐὰν πάθω κάποιο πάθημα) κα χαρ κάποιος,  χι μόνον δν εναι χθρός μου, λλ τυγχάνει κι νύπαρκτος! Κι ατ νομίζω πς κάθε συνειδητοποιημένος τντιλαμβάνεται. 

π τν λλην πλευρά, πάρχει κα τθνικό πίπεδον. 

Σ ατ τ πράγματα διαφοροποιονται ρκετά. 

Δν εναι δυνατν ν μν χαρχθρός μου σ κάποιο μου πάθημα. λλ ατς χθρός χει φροντίσει μ τν καλλίτερον δυνατόν τρόπο ν μο προκύπτουν διαρκς παθήματα. Συνεπς οσιαστικς, πόλεμος μεταξύ μο κα τοχθρο μου, φίσταται. 

Σναν πόλεμο σαφς κα χαίρεται χθρός μου ταν γ πάσχω. λλως τε, γιτοτο εναι κε. Γι ν πάσχω γώ. 

Μο φάνηκε πολστεα λοιπν φράσις κείνη τς μητέρας, πρμερν, πο μγωνία πάσχιζε ν συνετίσ τ παιδάκι της!!! (λήθεια, τί χθρούς θά μποροσε νά χνα παιδάκι;)

Μο θύμισε ατ ποχουμε χάσει ς θνος, τν περηφάνεια μας! Τν συνειδητότητα! Τν ξιοσύνη!

Μς προσβάλλουν καθημερινςνεγκέφαλα ντα κα παρακολουθομε μήχανοι. Μόνον κάποιοι γραφικο κοκκινίζουν π ντροπή, ξέροντας κα πασχίζοντας, μ τς μικρές τους δυνάμεις, νποδείξουν πς δν εναι λέφαντες. 

λλ κα σ προσωπικν πίπεδον,  ταν σχολούμαστε μ πρόσωπα καμμίας ξίας, τος λεγομένους «χθρούς», μοίως πέφτουμε σ παγίδες. 

χθρός μου εναι αυτός μου ποξιώνει σεβασμπ τος μ σεβαστούς! 

χθρός μου εναι τ ψεδος κα σκοταδισμός!

χθρός μου εναι πλαστ πραγματικότης, ντς τς ποίας διαβιομε! 

Ατ τκτρώματα, ετε χαρον, ετε δν χαρον, μο εναι διάφορον!

Φίλος μου λήθεια! Τ φς! λευθερία! Μόνον γι ατν τν ξιν τν πραγματικότητα νοιάζομαι!

Μόνον σοι τς πηρετον εναι σεβαστοί!

Μόνον σοι τς προστατεύουν δικαιονται νχουν ποψι. 

Φιλονόη.

φωτογραφία

 

(Visited 6 times, 1 visits today)




Leave a Reply