Τὸ ὄνειρο καὶ τὸ «ὄνειρο»!

Τὸ ὄνειρο καὶ τὸ «ὄνειρο»!

Σκεφτόμουν νμν τθίξω τθέμα τννείρων κατν πιθυμιν, λλδν ντεξα

Βλέπετε, τ πάντα γύρω μας βασίζονται στν λπίδα! 

λπίδες γι τ πάντα! λπίδες κι νειρα!

Δν παναστατομε, διότι λπίζουμε πς θλλάξουν τ πράγματα! Κι νειρευόμαστε πς θ ξυπνήσουμε σ μίαν κοινωνία ρίστων!

Πληρώνουμε τ χαράτσια, διότι λπίζουμε πς θ εναι τ τελευταα! Κι νειρευόμαστε πς θ ξυπνήσουμε πλούσιοι!

Δν λλάζουμε στάσι ζως, διότι λπίζουμε νλλάξουν ολλοι! Κι νειρευόμαστε ν πάψ τδικον στν πλανήτη κα ν μν πεθαίνουν τ παιδιπ τν πείνα!

λπίζουμε…Κανειρευόμαστε… πιθυμομε… Θ θέλαμε…

Τ σημαντικότερον σημεον, π τποον πιστεύω πς πηγάζουν τ προβλήματά μας, παραμένει στ θέμα τς λπίδας κα τονείρου.

Σήμερα μως θ καταπιαστ μ μίαν τους παράμετρο, διαιτέρως σημαντικ γι πολλος πμάς. 

Λησμονημένες Πατρίδες…. ἐὰν θέλετε, γι τος πλέον εαλιστές, χαμένες Πατρίδες.

Γνωρίζετε πς κατάγομαι π τν Πόντο. Γνωρίζετε πς κουβαλ μέσα στν σκέψι μου, στ γονίδιο μου, σ κάθε μου κύτταρο κάθε στιγμ τς στορίας μας. Γνωρίζετε πίσης πόσο σημαντικ γιμέναν παραμένει μνήμη καλήθεια. 

λλά… 

Πασχίζω, μολογ κάποιες φορς μ μεγάλο κόπο, ν παραμείνω συνειδητοποιημένη.  Ν ξέρω πο πατ κα ποφείλω ν στοχεύω!

Διαβάζω, κούω κα παρατηρ γύρω μου μίαν τάσι γιπιστροφ τν λλήνων στν Πόλι. Μίαν προσπάθεια πολλν ν κρατήσουν μέσα τους ζωνταν κομμάτια τς βυζαντινς ατοκρατορίας. 

λλο πάλι συναντ τν γωνία τν Ποντίων, γενικότερα τν λλήνων τς Μικρς σίας, νναμένουν τν νδοξό τους πιστροφ στ πάτρια δάφη. 

Ελικρινς, λυπμαι κα πον πάρα μ πάρα πολύ. 

Γιλους ατος λληνισμς χωρ στ στενγεωγραφικρια πο κάποιοι λλοι ρισαν. Ετε λέγεται νατολικ Θράκη, ετε λέγεται Πόντος, ετε λέγεται ωνία. 

Γιατί; 

Γιατί κανένας δέν συζητ γιά τήν λλάδα τς Κάτω ταλίας; Γιατί δέν γίνεται διάλογος γιά τήν λλάδα τς Νοτίου Γαλλίας; Γιατί δέν μνημονεύουμε τήν λλάδα τς φρικς; Τς Αγύπτου, τς Κυρηναϊκς; 

Γιατί στενέψαμε τήν μνήμη μας; Τήν μικρύναμε; Τήν ξαφανίσαμε;

Καί τί σημαίνει λλάδα πού πρέπει νά μνημονεύουμε; 

ν λλάς δν σημαίν Γνώσις, Φς καπιστήμη, τότε γιά ποιάν λλάδα συζητμε; Το θεματοφύλακος τν κτάσεων; Γιά ατόν τόν λόγο βρεθήκαμε στόν πλανήτη; Γιά νά προστατεύουμε χωράφια; Πμε καλά;

Ναί, σίγουρα χρειαζόμαστε κα τ χωράφια, πρ κειμένου ν βιοποριζόμαστε. λλά μόνον ατά;

Πο εναι τό πνεμα τολληνος; Πο εναι λευθέρα σκέψις του; Πο εναι δυνατότης του νά χαράζ δρόμους καί πολιτισμούς;

Συζητμε γι τν Κωνσταντινούπολι. Γιατί χι γιά τόν Τάραντα; Γιά τίς Συρακοσες; Γιά τίς αγυπτιακές Θβες; 

Πο πήγαμε καί χωθήκαμε;

Ελικρινς, τώρα πι δν πιστεύω κα δν λπίζω κα δν νδιαφέρομαι γι καμμίαν νάκτησι χαμένων δαφν! Διόλου δν μνδιαφέρει! 

Ξέρετε γιατί;

Διότι τ πρτο πο χάσαμε εναι Φύσις μας. Ατ μς δήγησε στ νξελέγουμε γέτες  κατ’  πανάληψιν προδότες κα κατ’ πέκτασιν, μ βάσει τ δικά τους λάθη, νποχωρήσουμε πλα ατ τδάφη. Ναί, νποχωρομε! Τ κάναμε μέσα στος αἰῶνες διαρκς! Δίχως λπίδα πιστροφς!

 Δν πάρχει λοιπν περίπτωσις ν τνακτήσουμε γιναν κα μόνον λόγο: μέσα μας, βαθι μέσα μας, χουμε παραιτηθε, διότι μέσα μας χουμε ττηθε!. 

χι π τ χωράφια. π τν Φύσιν μας! π ατν πο μς κάνει ν εμαστε λληνες-Φωτοδότες! π ατ τ κάτι πο μς κανε ν δημιουργήσουμε πολιτισμος κα νναδείξουμε τν νθρωπο! 

μες φήσαμε λους ατος στς διάφορες θέσεις ξουσίας, πρ κειμένου κατ καιρος ν ξεπουλον τμήματα τολλαδικο χώρου. μες κα μόνον μες…

σο μες παραμένουμε τσι, μικροί, νύπαρκτοι, σήμαντοι, ατ τ χωράφια θ παραμένουν χωράφια. Κι μες νάξιοι ν τ διαφεντεύουμε. σο μες παραμένουμε μόνον στπιδερμικά, στ τς ρπακτς, ατ τνειρα θ παραμένουν «νειρα»… νευ σημασίας κα πιθανότητος παληθεύσεως. 

Μέ ποιό δικαίωμα θά στήσω στρατό γιά νά πάω νά νακτήσω τήν Μικρά σία καί τήν νατολική Θράκη, ταν δέν χω  δομήσῃ τό Εναι μου; Μέ ποιό δικαίωμα θά συμπεριφερθς κατακτητής, τήν στιγμή πού γώ παραμένω πήκοος; Μέ ποιό δικαίωμα θά ξιώσω πό κάποιον νά μέ σεβαστ γιά νά  συμπράξ μαζύ μου,  ταν γώ δέν σέβομαι τόν αυτόν μου, τόν τόπο μου καί τόν πλανήτη γενικότερα;

Ναί, χω παίξῃ κι χω χάσῃ! Κα πολ καλ ν πάθω! 

Μο δίδεται ΤΩΡΑ μία ελογημένη εκαιρία ν ξαναγίνω κάτι μεγάλο! ΤΩΡΑ!!! Καφείλω, πρωτίστως στν ννοια νθρωπος, κα κατόπιν στν αυτόν μου, ν τν ρπάξω π τ μαλλι κα ν τν κυνηγήσω ως το Τέλους. 

Ἐὰν γ δν ναδομηθ, δν γίνω ατ πο πρέπει ν εμαι, δν μεταμορφωθ σ κάτι ποξίζ, μέ τί θρσος θά κδιώξω τόν καταπατητή; Καί σέ τί θά διαφέρω γώ πό ατόν; 

Πιάστηκα μ δύσκολα ζητήματα σήμερα. 

Κάποιοι θ θυμώσουν… Κάποιοι δν θ καταλάβουν τίποτα πσα γράφω… Κάποιοι, λίγοι θντιληφθον. Ξέρουν. Εμαστε συνταξιδιτες δ κα χρόνια.

γπιλέγω τν νθρωπο! Τν σωτηρία τονθρώπου! Σλα τπίπεδα. Δν θέλω χωράφια ἐὰν δν μπορ ν τ διαχειρίζομαι ς λεύθερη. Δολος εμαι! Δολος θ παραμείνω, ἐὰν γ δν λλάξω. 

Θέλω λευθερία σλα τπίπεδα! Θέλω τν λλάδα μου πίσω! Γιλους κα γιλες μας! λλ τν θέλω λόκληρη.. χι μισακή… Μισακ τν χω… Λίγο χμα παραπάνω δν θ μ κάνλεύθερη… Θ λειτουργήσς καροτάκι γι ν γλυκαθ καν πάψω… 

γ τ θέλω λα! Πρς τοτο κατευθύνομαι! Κα θ τ πάρω διότι ατ εναι ναπόφευκτον!

Φιλονόη.

Υ.Γ. γ κάνω νειρα. χι «νειρα»! γ κάνω βηματάκια, χι λματα! γ θ φθάσω κε πο ξέρω πς πρέπει ν φθάσω. χι κε πο ξέρω πς πρέπει νποφύγω.

φωτογραφία

(Visited 40 times, 1 visits today)




Leave a Reply