Ἡ φυγὴ τοῦ χρόνου.

Ἡ φυγὴ τοῦ χρόνου.

χος ταν ρχ κι πειτα θ μου 
μεγστη το χρνου κραυγ·
μρια εχε ποδρια κενταυρωμνα ,
πο μ’ γριν
τν ζευγι τους ουθονιζαν …

Νοτις γρω τους
μ τν γς λυπημνη
κα τ πτημ τους θ μου ,
τν γηραιν λοιωνε σδηρον …

λιος πανωθ του κυττοσε ,
μ θλψιν μισς ,
μισς γελαστς
κα κατωθ του θ μου,
σ νεφλη κρυμμνη
θονη !.. σ !..
λγον ξελγχευσες …

Μις επες λγον φλημα σ ποιητ
κι ντκρυ σου στθη·
καπειτα θ μου τθικν
λγος κτπησε βαρς
κα τ καλν ραον τς γς ,
θαμασε !..

Στερνν ταν πντημα
κα μα στιγμς·
βρντηξε γρι χρνος θ μου
κα γλγορον τ ποδοβλημα ,
σερν τν δηγοσε χμα ττικν !..

οβολι τς στραπς
κι λες , ν ! ο ξαστερις ,
μνον θε τν ρχομν σου !..
γλγορις νψαν ο ορανο ,
λαμψε θ μου Παρθενν σου·
κι κουε …
κουε θε
τραον σου ,
τ καλν ,
τθικν σου …

Δεσποτκης τς Δαμητρς 
λλην

17-1-2012

(Visited 10 times, 1 visits today)




Leave a Reply