Σκουπίδια κατὰ Ἤθους!

Σκουπίδια κατὰ Ἤθους!

Πόσο πολύ μπορε νά ξεπέσ κάποιος; Πόσο πιό ΤΙΠΟΤΑ μπορε νά γίν τό ΤΙΠΟΤΑ;

Σκουπίδια !  Ατ εστε! Σκουπίδια!

Μία γυναίκα ρωΐδα  σς κανε λους βρ ξεφτυλισμένοι σκουπίδια!

Σς πέδειξε μία τόση δ δασκαλίτσα μ τν παραίτησι της, πόσο γελοοι, τιποτένιοι, νήθικοι, ξεφτιλισμένοι, νύπαρτκτοι, βολεμένοι κα περιττοί εστε!

σες, ο συνδικαλισταρδες το ΤΙΠΟΤΑ! σες ο δημόσιοι πάλληλοι πο φιλήσατε κάθε κατουρημένη ποδι πρ κειμένου ν βολευτετε! σες πο γι μίαν θέσι πουλήσατε κα τν μάνα σας.  σες οαγιδες…

Ποπεργήσατε γι τ πάντα, λλ ποτ γι τνύπαρκτον θος σας κα τν κατάντια τς Παιδείας.

Πο ορλιάξατε μόνον ταν πόνεσε δεια τσέπη σας κα ποτ γι τ παιδί σας πο γινόταν πήκοος!

Πο θυμηθήκατε τν Πατρίδα μόνον ταν σς πνιξαν τ δάνεια κι χι ταν ο δοσίλογοι ξεπουλοσαν τ πάντα. 

Σκουπίδια! Σκουπίδια βρωμερά! Ατ εστε!

Τχετε βάλει μέ τν Μάρω! λοι ο προσκυνημένοι τβαλαν μ τν Μάρω.

π τν πλέον ψηλόβαθμο δημόσιο πάλληλο, ως τν πιχρηστο δασκαλλο!

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ! ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ! ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ!

Κτυπτε μωρέ κάτι πού δέν μπορετε νά φθάσετε; Τό νύπαρκτον ΤΙΠΟΤΑ μπορε νά κτυπήσ τό ΟΛΟΝ; Δν μπορε! Δν γίνεται! Δν θπιτύχ ΠΟΤΕ!

κόμη κι ἐὰν λα τ 7 δις το πλανήτου ποφασίσουν ν τ βάλουν μ τν Μάρω, κόμη κα τότε ν εστε σίγουροι πς Μάρω θ νικήσ! Διότι ατ δασκαλίτσα εναι τ ΟΛΟΝ! Εναι δ γι ν σς καταδείξ πς μόνον ατ μπορε ν γκρεμίσλο ατ τ σάπιο  οκοδόμημα πο τόσο προστατεύετε!

Ποντε τόσο σο ντέχετε! Γι ατ εστε τσι!

λπίζετε νλλάξουν πρς φελός σας τ πάντα! λλ δν θλλάξ τίποτα! Θ χειροτερέψουν τ πάντα πρ κειμένου ν καθαρίσ τόπος π τν μπίχλα! 

Βρίζετε τος προδότες λλ εστε συνεργοί τους! Σιωπηλοί, ποχθόνιοι, σιχαμερο συνεργοί τους!

Μάρω κανε μίαν πανάστασι! Κα τν ξεκίνησε μόνη της! Κα θ τν τελειώσ μόνη της! Τ ξέρουμε λοι μας ατό!

Τς σκότωσαν τν σύντροφό της πρ μερικν μηνν. Τόσος πόνος πς κατάφερε νά χωρέσ στήν τόσο μεγάλη της καρδιά; Μία καρδι φτιαγμένη πρωτα πλημμύρισε μ πόνο κα κόντεψε ν σβήσ

Τς σκοτώσατε ΟΛΟΙ σες τν σύντροφό της! χι μόνον ο κεφαλές! ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ!!! λα ατ τ σκουπίδια ποχουν κατακλύσει τν ζωή μας κα τν κάνουν ν φαίνεται τόσο βρωμερ κα τρισάθλια!

Τν φησαν νηστικ κα παγωμένη, πιστεύοντας πς θ τν νικήσουν! λλ ατ δν λύγισε. ρθωσε ψηλότερα π κάθε λλην φορ τνάστημά της, σς φτυσε κα σς πέταξε μίαν παραίτησι στ μοτρα! Δν σς πηρετε πλέον! Δν συνεργε στγκλημα! Δν σιωπ

Σς νίκησε μία δασκαλίτσα! Μία τόση δ γυναικούλα, πομως εναι πλήρης νθρωπις, συνειδητότητος καπευθυνότητος! Μία Μάρω σήκωσε στν πλάτη της λη τν λλάδα! Μία μόνον Μάρω! Μόνη της!

Κι σες, ν  τ ν σκύψετε μ ντροπ τ κεφάλι, ν τ ν τν εχαριστήσετε μ τ βλέμμα σας, ν τ ν τν εγνωμονετε, τν κλωτσήσατε. Τν  ερωνευτήκατε! Τν περιπέξατε! Ποιοί; Τά σκουπίδια περιπαίζουν τόν νθρωπο; Γίνεται; Δν γίνεται….

Τς πιτίθεστε λοι σες ο βολεμένοι, ονύπαρκτοι, ο συμβιβασμένοι! Ποιοί; Τά ΤΙΠΟΤΑ;

σες δέν εστε πού φωνάζατε γιά τήν ξεπουλημένη κυβέρνησι; σες δέν εστε πού μιλήσατε γιά Πατρίδα μετά πό τόσες δεκαετίες; σες δέν εστε πού πονέσατε ταν σς κοψαν τά πιδόματα;

Σκουπίδια! Ατ εστε! Σκουπίδια! Κάτι λιγότερο π σκουπίδια! Τιποτένιοι!

Ν μν χάσετε τν καρέκλα σας! Τν βολή σας! Τραγμα! 

«Μν χάσω τν δουλειά μου, διότι τί θά φνε τά παιδάκια  μου;» λέει νας… Ν μν τν χάσς, παντ! λλ βγλε τν σκασμό! Θαύμασε κα μν μιλς! Νοισε εγνωμοσύνη, συστολή, σεβασμό, ντροπή… λλ πψε! Δν χεις δικαίωμα ν μιλς! Πψε δι παντός! Εσαι ατς πο εσαι, λλ δν χρειάζεται ν τ διατυμπανίζς! Καταλάβαμε!

«Χρωστάω τ σπίτι στς τράπεζες»… Λέει λλος. Τ ξέρουμε, παντ. Κανες δν σο ζήτησε ν πράξς τμοια! Κανες! λλ σεβάσου τν γώνα τολλου! Ἐὰν καταφέρουμε ν γλυτώσουμε π ατν τν θύελλα, σ μία Μάρω θ τ χρωστς. Μν κλοτσς τν σωτήρα σου!

 «Φοβμαι τν πείνα. Φοβμαι τν φτώχεια. Φοβμαι τ ν μν μείνω στεγος….» λοι φοβόμαστε! λοι! λλά δέν φοβσαι νά εσαι προσκυνημένος; Δέν φοβσαι νά εσαι δολος; Δέν φοβσαι νά εσαι σάν μίαν ρκούδα μέ χαλκά στήν μύτη πού σο βαρον τόν ταμπουρ καί χορεύεις; Μόνον τήν πείνα φοβσαι; Τότε πψε… Πψε! Δι παντός! Δν χεις κανένα δικαίωμα! 

Τμπροστάρικο δένδρο τ πετροβολον, λεγε κάποτε μία καλ φίλη. Τ μπροστάρικο δένδρο.

Ν θυμστε μως! Μάρω (κα κάθε Μάρω) δν πρόκειται ν παλέψ ΠΟΤΕ γι τ σκουπίδια! Μόνον γιλευθερία παλεύει!

ταν θ φθάσ κρίσιμος ρα, τότε πο κα πάλι θ σέρνεστε στν Γ, ς σιχαμερ μιάσματα, καμμία Μάρω δν θ σς πλώσ χέρι βοηθείας! Ν τ θυμστε.

Κι γώ, πο θ εμαι δίπλα της, θ σς πατήσω κι πό πάνω. Διότι μόνον γι ατξίζετε! Τ σκουπίδια εναι χρήσιμα μόνον γι τς χωματερές! Τέλος!

Φιλονόη.

Υ.Γ.1.  ναμένω μ λαχτάρα τν κρίσιμη ρα! Ατν τν ρα πολα τ σκουπίδια θ ξαναγίνουν δι παντς σκουπίδια!

Υ.Γ.2. χω γράψει ρκετς φορς πς λοι μας χουμε μίαν Μάρω μέσα μας. Μήπως φθασε καιρός νά τήν ξυπνήσουμε;

φωτογραφία

(Visited 57 times, 1 visits today)




Leave a Reply