Μία αὐτοκτονία!

Τ διάβασα χθς κα πάγωσα. Περισσότερο π λλες φορς πάγωσα. 
ναφέρομαι στν ατοκτονία το στυνομικο τν ΜΑΤ π τν Θεσσαλονίκη.
Παγωμένη εμαι κόμη. Κα πονάω.

Δν θελα ποτ ν ποφασίσ κάποιος κ τν στυνομικν κάτι τέτοιο. 
Ν παραιτηθον! Ν κάτσουν στ σπίτια τους! Ν στρέψουν τ πλα τους πρς τν βο(υ)λή! χι μως θάνατο! Ατ δν ταιριάζει σ κανέναν μας!

γώνας εναι κε ξω κα ξεκιν π μέσα μας! 
γώνας μ τν πραγματικότητα κα μ τς πράξεις μας, μ τν συνείδησιν κα τς ξίες μας, εναι ατς πο δίδουμε ατν  τν ρα. μες πρέπει ν βγομε πάνω π τ πάθη μας. π τς φοβίες μας. π ατ πο μς χουν πείσει πς εναι πρέποντα. 
μες πρέπει ν γίνουμε μία γροθιά! Μία σκέψις! να βλέμμα! χι κομμάτια! Γιατί κομμάτια;

χθς συνομιλοσα μ φίλη πο χασε προσφάτως δικό της νθρωπο μ τν διο τρόπο. Θυμήθηκε φίλη τ δικά της. Κα κατάλαβα γι κόμη μίαν φορ πς πόνος εναι πόνος, κόμη κι ἐὰν τν ζ ατς πο μο γέννησε λους μου τος πόνους.

Εμαι πρ τς τιμωρίας. κείνης τς τιμωρίας πο θ συνετίσ κα θ παναφέρ. χι τς κδικητικς.  
Εμαι πρ τς παιδείας κι χι τς πανθρωπις!
Εμαι πρ τς φυπνίσεως κι χι το θανάτου.

νας κόμη λιγότερος. Γιατί; Δέν εχε λλους δρόμους; Δέν ξερε πώς δέν πάρχουν διέξοδα;

σες, ο λοιποί, τί κάνετε; Γιατί κόμη στέκεστε ς προσττες νς καταρρέοντος καθεσττος; Γιατί κόμη δέν χετε λλάξει στρατόπεδο; δικία δέν σς γγίζει; Δέν χετε παιδιά πού σς κυττον περίεργα; Μανδες; Πατερδες;  μήπως κι σες νεκροί εστε;

νας λιγότερος. νας κόμη. Διότι πλς δν κατάφερε ν ντιληφθ πς νάμεσα στν παλιανθρωπι κα στ θος πάρχουν κι λλες πιλογές! 
Δν ντεξε τήν κατακραυγή; 
Δέν ντεξε τόν πόλεμο μέ τήν συνείδησίν του;
Δέν ντεξε τήν γενικοτέρα κατάστασιν;

χει σημασία; τσι κι λλοις, κόμη κι ἐὰν μάθουμε, νοιξε ναν δρόμο. 
Γιά πόσο κόμη θά μπορετε νά κινεστε σες, πεθαμένοι γάρ, μέσα στούς ζωντανούς;  σες, ο λοιπο σφυοκμπτες το συστήματος, γιά πόσον κόμη καιρό θά βρωμίζετε μέ τήν μπόχα τς ποσυνθέσεως ναν πλανήτη πο φτιάχτηκε γιά νά μοιράζ χαρά;  Γιατί νά σς λυπηθ γώ, πού μο κτυπήσατε τόν πατέρα μου, τόν δελφό μου τό παιδί μου;

Κι μως… Δν εναι τσι! Δν πρέπει ν εναι τσι!

γ χασα  κάτι λλ ζ, διεκδικ, θ νικήσω. 

σες τί κάνετε; Γιατί δέν κάνετε κάτι; Γιατί ατοκτονετε καθημερινς; Τί πιστεύσατε; Μήπως πώς τά παιχνιδάκια πού κραττε θά σς παρατείνουν τόν χρόνο διαβιώσεως; Γιατί προκαλετε τήν τύχη σας; Μήπως δέν θά εστε μπροσθοφυλακή; Μήπως δέν θά εστε ατοί πού θά πέσουν πρτοι;

Μ γελτε… Τ σύστημα πο πηρετετε χει κλείσει τν κύκλο του! χει τελειώσει! Τ μεροκάματο πο λαβάνετε εναι πίπλαστο, διότι τρόμος σας μεγαλώνει καθημερινς! Σς τρώει! Σς τεμαχίζει! 

Ατοκτονετε λοι σας καθημερινς! Κάθε στιγμή! Σ κάθε κτύπημα κα σ κάθε ψεκασμό! Κι ς μν τ χετε κόμη ντιληφθε
Κυττξτε τν συνάδελφό σας. να μπμ κα τέλος!

Μήπως ατός δέν εχε νειρα; Δέν εχε μία ζωή; Δέν εχε σα λοι μας;

Τί τόν κανε νά περάσ τήν γραμμή; Τί ταν ατό πού τόν κανε νά πατήσ τήν σκανδάλη; Μήπως πλς πέτρεψε σέ κάτι νά λειτουργήσ καί νά τόν πογυμνώσ; Μήπως ντιλήφθηκε πώς πνευματικός θάνατος προηγεται το φυσικο;

νας στυνομικς ητοκτόνησε λλ χιλιάδες λλων δν τ κάνουν!

Λθος!

νς στυνομικο μόνον μάθαμε τ γεγονς τς ατοκτονίας.

λων τν λλων δν τς μαθαίνουμε π τ δελτία εδήσεων, π τς φημερίδες κα τ διαδίκτυον! Τς βλέπουμε στ δεια τους βλέμματα μως! Τς ναγνωρίζουμε στς κλωτσιές τους πο πέφτουν πάνω στος παπποδες μας κα τος πατερδες μας. Τς ντιλαμβανόμαστε ταν ψεκάζουν διακρίτως. 

Εστε ατοκτονημένοι κύριοι! Πρτε τ πόφασι. Τ ἐὰν θ τ πον πισήμως τ μέσα νημερώσεως θ εναι δευτερεύον! Προσωρινς κυττξτε μόνοι σας τν καθρέπτη κα θ ναγνωρίσετε κάτι ζόμπι πο περιφέρουν τ χρηστά τους σαρκία, κοπρίζοντας τν πλανήτη! Εστε πεθαμένοι πρ πολλο! Σς διαβεβαι

Λίγοι π σς μπορετε ν ντιληφθετε τ σα σς γράφω σήμερα. Δν πειράζει! 

τσι κι λλοις, γι ν φτιάξουμε μες λλάδα, θ πρέπ ν μάθουμε κα ν ντέχουμε δρόμους γεμάτους πτώματα! Πρέπει κα θ τ κάνουμε! 

Φιλονόη.

φωτογραφία

 

(Visited 19 times, 1 visits today)




Leave a Reply