Φτωχύναμε;

Φτωχύναμε;Ναί, φτωχύναμε. 
Χάσαμε τ δικαίωμα στν νεσι κα στν ατοδιαχείρισι. Διότι πλς φτωχύναμε. 
Χάσαμε τν δυνατότητα ν μεγαλώσουμε τ παιδιά μας μ σφάλεια, διότι φτωχύναμε!
Χάσαμε τν διασκέδασι, τν χαρά, τν λευθερία πο μς διδε οκονομικ νεξαρτησία. Φτωχύναμε. 
Κι ἐὰν κόμη δν πεινάσαμε, δν γινε τίποτα. Πειν διπλανός μας. φίλος, γείτονας, παιδικς συμμαθητής. 
Ο στεγοι κατέκλυσαν κάθε λεύθερη γωνι τς πόλεως κα διώκονται ς κάτι πεχθές.
Ο νεργοι πληθαίνουν κα πληθαίνουν κα πληθαίνουν… Μία πόλις μέσα στν νεργία…
Φόβος… Τρόμος… Σκότος!

Τν περασμένη βδομάδα φθασε ξάδελφός μου π τ χωρι κα κατέβηκε στ Σύνταγμα  γι ν νώσ τν φωνή του μ τν πολοίπων. 
«Γιατί πγες στό Σύνταγμα» τν ρωτ
«Μο πετσόκοψαν τν σύνταξι στ 700 ερ. Θ τν κατεβάσουν στ 400. Πς θά ζήσω;» παντ. 
Κατάλαβα… Περισσότερα π σα θελε ν π…. 

Πρ μερικν τν κα πρ μερικν μηνν κα πρ μερικν βδομάδων ξάδελφος ταν καλά. λα εχαν καλς στν ζωή του. ταν κάποιες φορς τν ρωτοσα γι τ τς πικαιρότητος, παντοσε πς δν τρέχει τίποτα. Δν πειράζει. Πάντα τσι ταν… Κι λλα παρόμοια. Τώρα τί λλαξε; Γιατί ξαφνα τόν πιασε πόνος; Πόνεσε;

Πρ χθς τ βράδυ μουν μ φίλους καλούς, πο εχα ν συναντήσω σχεδν πέντε χρόνια. ρες τ λέγαμε, σχεδν ξημερώσαμε. καθες τ δικά του. λλος τ προσωπικά του, λλος τ παγγελματικά του κα  λοι τ οκονομικά τους. χι, ο φίλοι μου δν φτώχυναν. Πς θά μποροσαν νά φτωχύνουν; Δουλεύουν π μικρ παιδι κα ξέρουν π κόπο κα πόδοσι. λλ στέκονταν μουδιασμένοι μπρς στς νέες ξελίξεις. νας φόβος τος τριγυρν δ κα μνες… Τί θά γίν άν φτωχεύσουμε ς χώρα; Τί θά γίνουν τά σπίτια τους; Τά μαγαζιά τους; Ο οκογένειες; 
Θά πεινάσουμε; Μήπως πρέπει νά φύγ ατή κυβέρνησις; Μήπως πρέπει νά ψηφίσουν ατόν τόν λλον; 
Χαμογελοσα…. Πονοσαν… Πονοσαν πάρα πολύ!

Σήμερα τ πρωΐ πγα ν διευθετήσω κάποιες ποθέσεις μου. Σ κάθε σημεο τς πόλεως πο στεκόμουν, στ μαγαζιά, στν φορία, στ ταχυδρομεο κουγα νθρώπους ν διαμαρτύρονται γι τ λο κα πι σκληρ κυβερνητικ μέτρα πο τος δηγον στν σφυξία. Στν δυναμία ν πιβιώσουν. Κα λεγαν, λεγαν… Κάπου κάπου στεκόμουν κι πιανα κουβέντα. Εχαν δίκαιον λοι… λοι… Φτωχύναμε… Κι ατ δν λλάζει. 
λλ κι ατο πο κόμη δν φτώχυναν, κινδυνεύουν ν τ πάθουν.. δη φόβος κτυπ τς πόρτες τους. 
Ο συνταξιοχοι τ ζον πι ντονα.. Ο στεγοι; ς μν τ συζητμε καλλίτερα… 
Κα φτώχεια πλώνει τ δίχτυα της παντο. Μς ρπάζει κα μς σύρει σ μονοπάτια πο οδέποτε φανταζόμασταν. δυνατομε ν ντιμετωπίσουμε τν φτώχεια κα πρέπει π τέλους ν ντιδράσουμε μ κάθε δυνατν τρόπο κα μέσον. 

χι! Δν τν θέλουμε! Δν τν ντέχουμε! Δν τν ξίζουμε! Δν εμαστε τεμπέληδες, δν εμαστε χρηστοι, δν κλέψαμε… λλοι τ καναν λα. Γιατί νά πληρώσουμε μες; λλοι πραν τ δωράκια, κτισαν τς βίλες τους,  δειασαν τ ταμεα… Γιατί νά πληρώσουμε καί νά ξαναπληρώσουμε τά πληρωμένα; Νά πληρώσουν ατο πο τ πραν. Ν πιστρέψουν πίσω τ κλοπιμαα. Ν πνε φυλακή. Εναι δικο ν εμαστε κα κλαμένοι κα δαρμένοι μες κα ο λτες-ουφινοι πολιτικο ν κυκολοφορον σύδοτα λεύθεροι.  
Σωστά; 

Φτωχύναμε! Ατό δέν εναι τό πρόβλημα;
Τί κι άν ξέραμε δ καί δεκαετίες πώς λοι τά ρπάζουν μέ κάθε δυνατόν τρόπο;
Τί κι άν κάποιες φορές, κάποιοι πό μς, κάναμε τά στραβά μάτια; κόμη καί συναινέσαμε; 
Τί κι άν, κόμη χειρότερα, φτύσαμε πρό πολλν τν τό θλιον κατεστημένο γνοντας τήν βρωμιά του καί ποκρινόμενοι πώς ζομε σέ λλον πλανήτη;
Τί κι άν κόμη διαφορήσαμε γιά τήν μπόχα; 
Μήπως παψαν νά εναι λα κε; Μήπως παψαν τά λαμόγια νά εναι λαμόγια καί νά ναλλάσσονται μεταξύ τους;  

Φτωχύναμε φίλοι μου! Φτωχύναμε κα μόλις πρ λίγου ρχίσαμε ν τ ντιλαμβανόμαστε!!!
φίλος μου Θοδωρς, ταν πρ τριν τν συζητούσαμε τ διάφορα πο μς χουν τοιμάσει, γελοσε. Μ χαρακτήριζε τρελλή! νειροπαρμένη. Σήμερα εναι π τος πρώτους πο διαμαρτύρονται!  Πρτος στς πλατεες κα στς διαμαρτυρίες. Πρτος πρτος!!! Παντο! Κι ταν τν συναντ σ διάφορα μέρη κα συζητμε, μόνον γι τ οκονομικά, γι τος κλέφτες, γι τος δοσιλόγους πο μς ξεπούλησαν χει ν π

κανα να πείραμα δ κα μερικς μέρες, μ φορμ κάποιες σκέψεις φίλων. Βγκα στν δρόμο κα σταματοσα πουδήποτε. Συζητοσα μ λους. Τ κανα πρ κειμένου ν συλλέξω στοιχεα γι τν τρόπο μ τν ποον ντιμετωπίζεται κατάστασίς μας π τος συμπολτες μας. Κα φυσικ πικρ χαμογέλασα… Φτωχύναμε… Φτωχύναμε τόσο πολ πο πλέον χει καταντήσει μονόδρομος ντίδρασις. 
Συνταξιοχοι στ καφενεα φώναζαν ξοργισμένοι γι τς τελευταες καταγγελίες. 
μαθαν κα γι τν θνικό μας πλοτο. κε ν δετε… ως κα παιδι δημοτικο ξέρουν πλέον γι τν πτώχευσι. Ο δάσκαλοι μλλον πρέπει ν ναλώνουν ρκετν χρόνο σ μαθήματα ρνήσεως πτωχεύσεως! 
Ο τηλεοράσεις, πο κόμη παίζουν, διαρκς παρουσιάζουν τ νέα μέτρα πο θ προστεθον στ παλαιότερα. Ο συνθκες καταντον σφυκτικές! Κι μες φτωχαίνουμε…

Φτωχαίνουμε σ συνείδησι! Σ ντίληψι! Σ πίγνωσι! σο περισσότερο φτωχαίνουμε στν τσέπη, τόσο περισσότερο τ μυαλό μας κολλ!
Ναί, εναι δικο ατ πο μς συμβαίνει. Εναι δικο ν μς χουν ρπάξει τ δικαίωμα στν ξιοπρεπ διαβίωσι. Εναι δικο ν μς χουν καταστρέψει τ μέλλον κα τ μέλλον τν παιδιν μας. Εναι δικο ν γεννιονται παιδι καταδικασμένα στν φτώχεια. 
λλά μόνον ατό μς νοχλε;
Δέν μς νοχλε πού δ καί τόσους αἰῶνες μς χουν κάνει Παπούα καί δέν μπορομε νά ντιληφθομε τήν ληθινή μας σκλαβι;
Δέν μς νοχλε πού δ καί μερικές δεκαετίες μς χουν πιπιλήσει  τήν σκέψι μέ καταστροφικά πρότυπα;
Δέν μς νοχλε πού τό Αγαον χει παραδοθε στούς Τούρκους, στούς βραίους, στούς μερικανούς; Μς νοχλε μόνον τό πορτοφόλι πού δειάζει;
Δέν μς νοχλε πού Θράκη γινε παρχία το βεζύρου; Μς νοχλε πού θά μς πάρουν μόνον τό σπίτι;

Ναί, ν μν μς πάρουν τ σπίτι. Εναι δικό μας, κόπος μας, δρώτας μας. Δν χουν δικαίωμα ν μς πάρουν τ σπίτι. Δν χουν κανένα δικαίωμα ν μς πάρουν τίποτα. λλά χουν δικαίωμα νά μς πάρουν τήν Πατρίδα μας; Νά ρπάζουν τήν Θράκη;  Τό Αγαο; Τήν πειρο; Τήν Μακεδονία; Τήν Κύπρο; Τό Καστελλόριζον;
Γιατί σέ κανέναν σύνθημα δέν κούω τήν πιθυμία κάποιων νά προστατεύσουν τήν Μακεδονία μας; Τήν χουν γιά χαμένη; Τό Καστελλόριζον δέν εναι διοκτησία λων τν λλήνων; Γιατί μόνον κάτι γραφικοί κόπτονται γιά τό Καστελλόριζον; 
Κύπρος; κόμη μακρν κεται; πειρος;

Μς πόνεσαν κα μς τσουξαν τ χαμένα βιβλία πο ξαφάνισε χννα. Γιατί δέν μς τσουξε πού κάθε χννα λαμβάνει στά χέρια της παιδιά καί παραδίδει στήν κοινωνία πηκόους; ως κε φθάνει ντίληψις καί πόνος μας;

Ξέρω πς δν εναι λοι κε ξω τσι. Ξέρω πς εναι πάρα πολλο πο βλέπουν πίσω π τς πιφάνειες. Ξέρω πώς ντιλαμβάνονται κι λλα, πολ περισσότερα π σα μολογον. λλά ο περισσότεροι πς εναι; Μήπως κριβς τσι; Πόνεσαν καί γανάκτησαν; τσουξε φόβος κι πανεστάτησαν; Εδαν τήν ζωή τους νά γκρεμίζεται καί πασχίζουν κάτι νά διασώσουν;
Μά εναι ζωή ατή; Εναι λογική; Εναι τρόπος νά γίνουμε ατό πού κάποτε μασταν;

Φτωχύναμε λληνες. Εναι κακό. σχημο. Μς ξεβολεύει. 
Ο περισσότεροι χουν ποφασίσει ν ντιμετωπίσουν τν φτώχεια τς τσέπης μας κι χι τν φτώχεια τς ζως μας. 
Βέβαια, θέλουμε δν θέλουμε, κ τν πραγμάτων, ατ πανάστασις θ δηγήσ στν πόλυτο πελευθέρωσι το λληνος.
Θ ξανακάν τν λληνα Φωτοδότη. Μπροστάρη. Δημιουργό. 
πλς, σοι παραμένουν στ τς τσέπης τους θ πληρωθον π τν στορία μ τ διο νόμισμα. Μόνον μ να νόμισμα. 

Φιλονόη.

Υ.Γ. Τ παραπάνω κείμενον, καθς κα πάρα πολλ λλα πο χω κατ καιρος γράψει, ναφέρονται σ λληνες. χι σ πηκόους. Ο  λληνες θ λλάξουν τ πάντα. Ο πήκοοι θ κολυθήσουν τν δρόμο πο χαράσσουν ο  λληνες θ χαθον μέσα στν δίνη τς στορίας. Μόνον σοι γίνουν μέρος το λου θ καταφέρουν ν περάσουν π τς Συμπληγδες πο χουμε μπρός μας. Κα μόνον ατο θ ζήσουν λεύθεροι! σοι…..

φωτογραφία

(Visited 21 times, 1 visits today)




Leave a Reply