Δὲν γίνεται νὰ γίνουν ὅλοι ῥὲ φίλε… Δὲν γίνεται! Δὲν μποροῦν… καὶ τὸ ξέρεις!

Δὲν γίνεται νὰ γίνουν ὅλοι  ῥὲ φίλε... Δὲν γίνεται! Δὲν μποροῦν... καὶ τὸ ξέρεις!

Πρ χθς, σ ναν σχολιασμ πο κανα γι τν Μπαμπινιώτη, παρουσιάστηκαν πάρα πολλοί, περισσότεροι π τος μισούς, γνωστος κα φίλους μου, πο ντιπαρετέθησαν.
λλος τν θαύμαζε, λλος τν καμάρωνε κι λλος ασθανόταν περήφανος κι νακουφισμένος πο π τέλους (κατ τ λεγόμενά τους) παιδεία μας θ λλαζε δρόμο!

Ξαφνιάστηκα; 
Θ λεγα πάρα πολ ξαφνιάστηκα. Κα πικράθηκα πίσης!
Μ τος περισσοτέρους π ατος τος νθρώπους χω δ κα χρόνια σχέσι. 
Συζητμε, μαλώνουμε, συμφωνομε.. λλ πρτα κι πάνω π λα σεβόμαστε νας τς διαιτερότητες κα τς παραξενις το λλου! Μαθαίνουμε νας π τν λλον! Συμπορευόμαστε!
λλως τε, κακ τ ψέμματα, στν κύκλο μας ( στος κύκλους μας) πάρχουν μόνον πρόσωπα πο χουμε ρκετ κοιν μαζύ τους. Δν θ μπορούσαμε ν πίνουμε κρασάκι μ τν χθρό μας. Δν μς πάει…

Πρ χθς μως κατάλαβα πάρα πολλά!
Συνήθως, στς παρέες μου, τεντώνω τ ατιά μου πρ κειμένου ν «πιάσω» κάθε «χρμα» τς φωνς το συνομιλητο μου, κάθε διαίτερη πληροφορία πο θ μποροσε ν μο δόσ πασχίζω ατ πο θ ποστηρίξω ν μπορ ν τ τεκμηριώσω πόλυτα. 
Πίστευα λοιπν πς ο νθρωποι ατοί, λλος περισσότερο κι λλος λιγότερο, θ εχαν κούσει, συγκρατήσει, διαφυλάξει κάποιες πληροφορίες ναφορικς μ τ εδος το γλωσσοδιαφθορέως. 
Κι μως… 
χι μόνον δν γνώριζαν, λλ πάσχιζαν μ κάθε δυνατν τρόπο ν μο ποδείξουν (μ κορνες δίως) πς χουμε ναστροφ το κλίματος πο φορ στν παιδεία.

Ελικρινς, πογοητεύθηκα!
λην τν μέρα, θ συζητοσα στ τηλέφωνο, θ παντοσα σ μηνύματα θ σχολίαζα σ κάποιαν σημείωσιν. 
Πάντα, σ κάθε μου ναφορά, παρέπεμπα κα τ ποδεικτικ τ ποδεικτικά, πρ κειμένου συνομιλητής μου ν λάβ τν παραίτητον πληροφορία κα ν μν λέμε γι ν λέμε! 
κτς  δύο τριν ξαιρέσεων, τ γενικότερον συμπέρασμα ταν πς πλς χω κάτι μ τν Μπαμπινιώτη. 
Κι ναρωτιέμαι; Μόνον γώ βλέπω τόν Μπαμπινιώτη πως εναι; Μόνον γώ ντιλαμβάνομαι πώς χειρότερος δούρειος ππος γιά τήν παιδεία μας δέν θά μποροσε νά πάρξ; Μόνον γώ συνειδητοποι πώς κάτι Δραγνες καί Φραγκουδκες καί επούσηδες καί Λικοι εναι πλς δοντόκρεμες μπρός του;

Δν εμαι μόνον γώ. Εναι κι λλοι! ρκετοί, πολλο θ λεγα. λλά πο νά τούς βρς μέσα στό πλθος; Σβήνει φωνή τους μέσα στν χλοβο πο φέρνει τεχνητ φήμη το Γιώργη.  Διότι τόσα χρόνια, τν κάθε Γιώργη, τν ξέθρεφε να θλιο σύστημα. Τν προέβαλλε, τν διεφήμιζε, τν στήριζε.  Κα τώρα μς τν παρουσιάζει ς λύσιν-«νάσαν»-διάσωσιν»!!!

Ποιός γλωσσολόγος πού σέβεται τόν αυτόν του θά καταργοσε τό πίρρημα «πλς» διότι πλς τό γνοε; Ποιός γλωσσολόγος πού σέβεται τόν αυτόν του θά βίαζε τήν γλώσσα ς τήν φθηνοτέρα πόρνη; Ποιός γλωσσολόγος πού σέβεται τόν αυτόν του θά διδε ναφορά στό ΕΛΙΑΜΕΠ καί στούς πατρνες του κι χι στήν συνείδησίν του;

σως κανες γλωσσολόγος… Πλν Μπαμπινιώτου φυσικά!

Κι κε ρχισαν κ νέου ν νασύρονται ρωτηματικ στν σκέψιν μου. 
άν τό 50% το πληθυσμο (τολάχιστον!!!)  ποδέχεται τόν Μπαμπινιώτη ς εδικόν, τότε μήπως τό 50% το πληθυσμο πλς δέν ξέρει τί το γίνεται; (Λέω τολάχιστον, διότι πολ φοβμαι πς τ ποσοστν φθάνει περ τ 80-90%. πως προανέφερα, ο φίλοι μου, ο παρέες μου κα ατο πο λληλογραφ εναι δίως πρόσωπα μ τ ποα κατ κύριον λόγον συμφωνομε σ θέματα ρχν. Πόσοι εναι ατοί μέ τούς ποίους διαφων; Οουουου… μέτρητοι!) 

χι, δν θέλω ν προσβάλλω κάποιον. Εναι κομμάτι τς παιδείας πο μς στέρησαν ντίληψις ατν τν ζητημάτων. άν μως μες δέν χουμε ποφασίσει νά πληρώσουμε τό τίμημα τς πανεκπαιδεύσεώς μας, τότε ναγκαστικ θ πρέπ ν στραφομε σ κάποιον πο γνωρίζει. Δλα δή ν τν μπιστευθομε! 
Ναί, λλά μέ τί κριτήριον θά μπιστευθομε κάποιον; Τς γνώσεως τς μαθείας; 
Μπορ γώ, άν δέν γνωρίζω νάγνωσιν καί γραφήν, νά διαλέξω τόν καλλίτερον δάσκαλο γιά τό παιδί μου; 
Σέ ποιόν θά πευθυνθ; Σέ ατόν πού χει ξία σέ ατόν πού χει φήμη;
ταν μάλλιστα γώ παραμένω μαθής, τότε πώς εμαι σίγουρος πώς θά μπορ πάντα νά πιλέγω τόν καλλίτερο; Μέ διαίσθησι; Μέ λογική; παίζοντας ζάρια;

γ δν γνωρίζω π στροφυσική. Πς θά μποροσα  νά χαρ νά λυπηθ μέ τόν διορισμό κάποιου στροφυσικο σέ μίαν θέσιν Πανεπιστημίου; Κι άν ατός τήν λαβε γλείφοντας; πειλντας; μέ τήν ξία του; Μπορ γώ νά τόν λέγξω; Νά τόν νεβάσω νά τόν κατεβάσω πό μίαν θέσι τήν στιγμή πού γνο κόμη καί βασικές ρχές φυσικς;   ταν μο λείπουν βασικές πληροφορίες γιά τό ποιον παρασκήνιον;

Δν εναι διόλου περίπλοκον φίλοι μου! 
Εναι πλούστατον! 
Εμαστε ΠΑΠΟΥΑ!!! Κι ς ΠΑΠΟΥΑ πο εμαστε, πανεύκολα κάποιος, ποιοσδήποτε, θ μποροσε ν μς γ κα ν μς φέρ που κάτι ατν βολεύει.

Μένω στν Μπαμπινιώτη λίγο κόμη.
ς ποθέσουμε πς λα χουν καλς στν κοινωνία μας. λα! 
πολιτεία δουλεύει ψογα, τ δίκαιον νθε, γορ ναπτύσσεται… 
λα θαυμάσια. 
λλ στ θέμα τς παιδείας τοποθετομε ναν Μπαμπινιώτη. 
Τί κάνει ατός; Μήπως ατό πού κάνει δη τόσα χρόνια;
Δλα δή, προωθε πεπαιδευτικ θέματα τέτοια πού λλοιώνουν τν σκέψιν, τν συνείδησιν κα τν μνήμη. 
Σέ δέκα σέ εκοσι σέ τριάντα χρόνια τί θά ντικρύσουμε;
Μήπως μίαν νέα γενεά Γενιτσάρων νεοταξιτν; πως ατή κριβς πού χουμε σήμερα πέναντί μας καί μς καταστρέφει τόν τόπο;
Κι ς ποθέσουμε πίσης πς πάρχουν κάποιες καταγγελίες κατ τν περίοδον τς «βασιλείας» ατο το προσώπου. λλ πε δ κουβαλ να συρτάρι τίτλους (γνώστου βαρύτητος κα προελεύσεως μως) πεί δ μς εναι συμπαθής, πε δ συμπεριφέρεται ριστα στ παιδιά μας, μες χουμε παρασυρθε π τν εκόνα του κα γνοομε ν τελς τν φων τς λογικς. 
Κα φυσικ φήνουμε σ ατ τ κατακάθι τ πεδίον λεύθερον ν δράσ ως τς ποσύρσεώς του λόγ λοκληρώσεως το ργου του   λόγ γήρατος. 
Πιστεύει κάποιος πώς θά λλάξ δρομολόγιο; Πώς θά συμμορφωθ καταλλήλως πρό κειμένου νά πανέλθ παιδεία στά πρότερα πίπεδα;

χω ζήσει μ τέτοιους τύπους. χω δουλέψει μαζύ τους. χω συναναστραφε μαζύ τους γι χρόνια κα χω γευθε τν «γλύκα» το θυμο τους ταν κάτι κάποιος τος ποκαλύπτει κα τος ξεγυμνώνει! Εναι μείλικτοι! 

μως, δν εναι τ θέμα τς ναρτήσεως Μπαμπινιώτης. Μπαμπινιώτης εναι νθς νς συστήματος πο χει πρ πολλο καταρεύσει. Εναι πλς ατ πο φαίνεται ς κορυφή. Φορ κοστούμι, φορ γλυκ χαμόγελα λλ π θος, παιδεία κα συνείδησιν εναι κενός. χει φήμη, διότι τν ξέθρευσε να σύστημα πρ κειμένου ν τν χρησιμοποι ς ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ, ναλόγως τν ναγκν του. Κα φυσικ δν χει καμμίαν ξίαν γι ατ πο μες χρειαζόμαστε! Μ καμμίαν!
χει μως φήμη… Κι ατ δν ρκε πλέον!

Μ βάσει τ παραπάνω παραδείγματα θ τ ναγάγω λο ατ σ κάτι πι περίπλοκο. 
χουμε (ποθετικς πάντα) μίαν κοινωνία μέσου δημοκρατίας. 
Ατ κοινωνία κάθε πέντε λεπτά  κάθε πέντε ρες κάθε πέντε μέρες καλεται ν λάβ ποφάσεις. ποφάσεις γι τ ἐὰν τ χρμα το τοίχου το πουργείου θ εναι κόκκινο, πράσινο γκρί, ποφάσεις γι τ ἐὰν θ πά μελισσοκόμος τ μελίσσια του στ βουν στν θάλασσα, ποφάσεις γι τ ἐὰν θ δν θ κλαδέψ γρότης τς λεμονιές του. Μέ τί κριτήρια θά λάβ ποφάσεις; Μέ τό κριτήριον το εδικο το σχέτου; Πς γίνεται εδικός στά μηχανολογικά νας ψαράς; πς γίνεται εδικός στά νομικά νας μαθηματικός; τέλος πάντων πς γίνεται εδικός στά ατρικά νας κρεοπώλης; 
ν τάξει. Δν θ γίνουμε λοι εδικοί. Δν μπορομε. λλά πς θά συναποφασίζουμε;

χουμε κλέξει μίαν πιτροπ ν μς  κπροσωπήσ στ δικαστήριον τς Χάγης, γι παράδειγμα. Νομικοί, κοινωνιολόγοι, οκονομολόγοι… ,τι θέλετε κε μέσα. Θέμα τς δίκης ο γερμανικς ποζημιώσεις. 
ξαφνα γίνεται μία πρότασις π τν Γερμανία (ς πομε) γι τ ἐὰν δεχόμαστε ναν συμβιβασμό …κάτι. Πο πολ πιθανν ν εναι νας καλς νας κακς συμβιβασμός. Τί θά κάν πιτροπή, τς ποίας τς χουν δώσει μόνον λίγες ρες γιά νά παντήσ; Θά περιμέν νά γίν δημοψήφισμα στήν λλάδα; Κι πό ποιούς; 
φ’ σον ξελέγ ς πλέον εδική γιά τήν διαχείρισι το θέματος, τότε τί γίνεται; ν  μερικά λεπτά τς ρας θά ζητ δειοδότησιν κόμη καί γιά κατούρημα;
Σοβαρολογομε; Ποιός μηχανισμός θά μποροσε νά δουλέψ κατ’  ατόν τόν τρόπο;

άν πάλι δν χρειάζεται ν λογοδοτήσ κάπου, τότε χει τήν πόλυτον ποδοχή; Ναί χι; Καί ποιός τήν παρέχει; λοι ατοί πού γνοον τά πάντα περί λεπτομερειν; Ατοί πού κατέχουν λες τίς λεπτομέρειες; Καί ο μέν καί ο δέ; 
Μήπως πρέπει
λοι νά μελετήσουν λες τίς παραμέτρους πρό κειμένου νά χουν γνώσιν; Γίνεται; 11.000.000 νοματαοι θά ξέρουν τά πάντα περί δικαστικν διενέξεων μέ τήν Γερμανία; Θά μποροσε νά συμβ κάτι τέτοιο; χουν λοι ατοί τήν κανότητα, τόν χρόνο καί τήν θέλησιν νά τό κάνουν; 
Κι
άν δέν τήν χουν, τότε χουν δικαίωμα νά κφέρουν πόψεις; Γιατί  τότε χουν πιλέξει τούς πλέον κανούς; Μήπως γιατί ατοί στρωσαν κλο κάτω καί καναν τό μάτι τους γκαβό, πρό κειμένου νά μάθουν τά πάντα; Μήπως κάποιοι πλήρωσαν τό τίμημα καί τό πληρώνουν κόμη;
Ἐὰν πάλι δν θ μποροσε νά συμβ,  τότε γιά ποιόν λόγο νά χ ποψι να πλθος πού δέν χει γνώσεις; Δέν το ρκε μόνον νακοίνωσις το γεγονότος;

Γιατί νά συνυπολογιστ γνώμη-ποψις κάποιου πού διαθέτει λλιπή  νημέρωσι; Σέ τί θά βοηθήσ; Μήπως μόνον θά δυσκολέψ
Σ
τελικήν νάλυσιν, πς ψηφίζαμε τόσα χρόνια; 
Μέ
λλιπή νημέρωσιν; Δλα δή βασιζόμενοι στήν φήμη κάποιου κι χι στό κλέος; Δλα δή μήπως δέν εχαμε τήν δυνατότητα-κανότητα-θέλησιν νά μβαθύνουμε-πεπαιδευθομε πρό κειμένου νά χουμε γνώσιν;
Κι
άν δέν θέλουμε νά πληρώσουμε τό τίμημα, πρ κειμένου ν ποκτήσουμε γνώσιν, τότε γιά ποιάν δημοκρατία κραυγάζουμε; Ατήν πού γνωρίσαμε; Μά πάρχει λλου εδους δημοκρατία πέραν ατς; πάρχει λλου εδους δημοκρατία πέραν ατο πού βάζει στήν διαν ζυγαριά εδικούς κι νειδίκευτους; Μμμμ… Δύσκολο ρώτημα..

Μήπως μως κατά βάθος ξέρουμε;
Μήπως μόνον
κριβς γιά  τό ,τι γνωρίζουμε τό ποιοί εμαστε (γι τν κρίβεια τ ποιο δν εμαστε!!) ρνούμαστε κάθε πιθανή ποψήφια ρχή; Μήπως λίγο πό διαίσθησιν, λίγο πό πίγνωσιν, λίγο πό συστολή πορρίπτουμε (νευ πιχειρημάτων, δυστυχς!!!) κάθε πιθανό μας καπέλωμα;
Κι α
τ εναι καλό, διότι π τέλους ρχισε ν μιλ μέσα μας μία φωνούλα πο μς προστατεύει. 
λλά μετά; ταν θά λθ λλη στιγμή; Τί θά κάνουμε; Θά πολεμήσουμε κατά ατο πού θά ρίζουν λοι ο φυσικοί κανόνες θά τό στηρίξουμε;
ταν θά χουν ναλάβ ο ριστοι, τί θά κάνουμε μες; Θά τούς καθαρίσουμε θά τούς άποδεκτομε; 

Τέλος, τ σημαντικότερον λων.
Συζητντας μ τν φίλο μου τν Κωστ χθές, τέθ τ ζήτημα το εδικο. Κωστς σχυρίστηκε πς καθες, σ κάθε θέσιν ξουσίας,  πρέπει ν λλάζ κάθε κάποιο χρονικ διάστημα γι ν μν παίρνουν τ μυαλά του έρα. καρέκλα, κατ τν Κωστ πάντα, σαπίζει τν σκέψι κα τν ξαφανίζει.  

Ναί, συμφων μ τν Κωστή. χει πόλυτον δίκαιον. λλ μόνον κρίνοντας τ πράγματα π τν στεν πτικ τς καθημερινότητός μας. χι π ατν τν πτικ τν ρίστων. 
άν χω κάποιον πρόεδρο σέ μίαν πιχείρησι, ποος ποδεδειγμένα τήν δηγε στήν νάπτυξι, γιατί νά πανεξετάζω κάθε κάποιον χρονικόν διάστημα τό άν θά παραμείν κε; ν νθρωπος ατός τά χει καταφέρει γιατί νά πρέπ νά πειραματιστ μέ κάτι κάποιον λλον;
Φαντάζεστε τόν νάση ν τριετία νά λλαζε πρόσωπα στήν διαχείρισιν τν πιχειρήσεών του; τσι, δίχως ατία, μ μόνον κριτήριον τν ποφυγν ξεμυαλίσματος το στελέχους. 
Φαντάζεστε τί θά ταν σήμερα τά ργα του; Μήπως στάχτη;

Μάθαμε τσι. Μάθαμε στν ναλλαγή. Μς κπαίδευσαν, μς πεισαν γι αύτό, μς πότισαν. 
χι γαπητοί μου!
Φειδίας ταν νας! Δν θ μποροσε ν διετία ν ξάμηνο ν βδομάδα ν ναλλάσσεται μ λλου γλπτες, διότι Παρθενν θ ταν νέκδοτον. Δν εναι νέκδοτον μόνον διότι Φειδίας ταν μόνος του κα μεγαλουργοσε!
Οτε λέξανδρος θ ταν λέξανδρος ἐὰν ναλλασσόταν μ τος φίλους του στν ρχή. 
Οτε κάποιος θες θ ταν θεός ἐὰν ναλλασσόταν μ τος θνητος ν 24ωρον!

ταν κάποιος ξίζ φείλουμε ν τν διατηρομε σ ατν τν θέσιν, πρ κειμένου ν κάν καλλίτερα τν δουλειά του κα μες ν πολαμβάνουμε π τν δικόν του κόπο. 
ταν δν ξίζ, ναί, στν πυρά. 
λλά ποιός θά τό κρίν; 
δας; εδικός;

Κλείνοντας σήμερα ατ τ σημείωμα, θ προσθέσω κάτι τελευταο.
κοινωνία τν ρίστων εναι ατ γι τ ποον πορευόμαστε.
Κάθε προσπάθεια δημοκρατίας, μεσοδημοκρατίας, χουντοκρατίας, βασιλείας, παττες γιαχνί, μαρουλάκια φρικασέ,  εναι πλέον καιρη. Δν πρόκειται ν εδοκιμήσ! 
Ξέρετε γιατί;
Νομίζω ξέρουμε λοι μας κατ βάθος πλέον!
δια Φύσις μς δείχνει τν δρόμο.
Κι ατν κολουθομε.

Ἐὰν μασταν γέλη θ εχαμε ναν δηγό, χι πενήντα. 
Δυστυχς, ετυχς, κόμη, παραμένουμε σ μεγάλον βαθμ γέλη. 
Θ τν βρομε τν μπροστάρη μας, διότι ατ εναι νομοτέλεια. 
λλ στ μεταξύ δν νησυχομε. Πρέπει ν συμβον σα συμβαίνουν, πρ κειμένου ν μάθουμε μόνοι μας ν ναζητομε τς λήθειες, τς ξίες κα τος ρίστους!
κόμη κι ἐὰν πον κάποιες φορές, ατς δρόμος εναι μοναδικ πέροχος!
Θ τν διαβομε, σοι… , διότι δν χουμε λλην πιλογή.

Φιλονόη.

Υ.Γ. 1. Ξέρω πς κάποιοι διαφωνον. Δν πειράζει. Καλ κάνουν. Κι ατ χρειάζεται! Επαμε, πρέπει κόμη κα ν πονέσουμε, ἐὰν χρειαστ, πρ κειμένου ν βρομε τ σωστ μονοπάτι πο θ μς δηγήσ στν μεγάλο δρόμο.

Υ.Γ.2. Δν μπορομε ν γίνουμε κάτι πο δν εμαστε! Μπορομε μως ν κάνουμε λα τ παραίτητα βήματα πρ κειμένου ν φθάσουμε στ σημεον κενον πο θ τ ντικρύσουμε κα θ τ κολουθήσουμε!

Υ.Γ.3. Τ δίκαιον γι ν πικρατήσ ξιώνει θυσία. Τ πρόβλημά μας δν εναι ατ προηγουμένη κυβέρνησις πρ πρ προηγουμένη. Τ πρόβλημά μας εναι να: στ ,τι βιάσαμε τν δια μας τν Φύσιν. Τν γνοήσαμε! Μπήκαμε στ παιχνίδι το πρέπει, τς πιβιώσεως κα το φαίνεσθαι.πάρχουμε παρ Φύσιν!  Πρέπει ν σκοτώσουμε ατ πο εμαστε γι ν μπομε στό νέον, στ ραον, στ ριστον!

Υ.Γ.4.Ατ πο οτως λλως θ γίνουμε λοι, εναι τ ν καταλάβουμε πς πρέπει ν λειτουργομε μ τος κανόνες τς Φύσεως. Ν ναγνωρίζουμε τς νάγκες μας κα ν ναρμονιζόμαστε μ σα γύρω μας πάρχουν. Ἐὰν δν τ κάνουμε, θ χαθομε! Ἐὰν τ κάνουμε, θ ζήσουμε λεύθεροι! Κι πως πρέπει! Φύσις εναι κε! χει κανόνες! χει ρους! Τ μαθαίνουμε λα π τν ρχή!

Υ.Γ.5. Τ παιδ ταν γεννιέται, ναγνωρίζει μόνον τν νάγκη του. Πειν, διψ, πον… Κλαίει… Δν κτίζει.. Δν μιλ.. Δν περπατλα π τν ρχ τ μαθαίνει! Κι χει μπιστοσύνη.

Υ.Γ.6. Έν γι ναν Μπαμπινιώτη (κι ναν Παπαδήμιο πρ μηνν) τ 70 80 90% το πληθυσμο χει θετική γνώμη, τότε τί θά γίν άν τούς ποκαλύψουμε πώς ατοί λοι μς δουλεύουν δ καί κάποιες κατονταετίες; Θά μς πιστέψουν θά μς σκοτώσουν; Τ σο κάνει μως ατ κουφάλα φήμη… Τ πάντα νάποδα τ κάνει!

 

(Visited 25 times, 1 visits today)




Leave a Reply