«Ἐμένα μοῦ ἀρεσει τό ψέμμα μου! Ἐσύ γιατί θέλεις νά τό παρατήσω;»

Τ κούσαμε κι ατό!
«Δν μ νδιαφέρει πληροφορία σου! μένα  μο ρέσει ν κοιμμαι!!!»
«Τ δικό μου παιδ θέλω ν μάθ τ πράγματα πως λα τ λλα παιδιά… Γιατί νά μάθ λλα πράγματα; Γιά νά εναι δυστυχισμένο;»
«Ποιός σο επε πώς χεις τό δικαίωμα νά μο χαλάσς τήν εκόνα πού χω γώ γιά τά πράγματα; εεεε;»

Ξέρετε τί θυμήθηκα; Τν μύθο το σπηλαίου, το Πλάτωνος!
κπληκτικ παρουσίασις τν παραπάνω.
Δν θέλουν βρ δελφ ν λλάξουν τίποτα π σα θεωρομε ς λήθειες! Τί κόπτεσαι σύ νά τίς ποκαλύψς; Μέ ποιό δικαίωμα; Ποιός σο δωσε σένα, μένα το λλου τό δικαίωμα νά πεμβαίνς στήν ΝΙΡΒΑΝΑ του καί νά τς λλάζς τά φτα; ςε τν νθρωπκο ν κοιμται ρθιος… Κύττα τ καλ πο τ πολαμβάνει!!!


ι, ψίτ, πατριτες, οτε χρισα αυτν εδικόν, οτε καλλίτερον π τος γύρω μου, οτε σχυρίστηκα πς κατέφθασα γι ν ξυπνήσω κάποιον.
γνώμη μου εναι ατή. ποια γνώμη μου. Μπορ νά τήν περασπιστ μέ πιχειρήματα; χω γνώσεις βασίζω τίς πόψεις μου σέ φμες καί κουτσομπολιά; χω τν κανότητα νά μάθω κάτι; Ατ κριβς κάνω.
Ναί, γράφω, συνομιλ, σκέπτομαι, προβληματίζομαι, μφισβητ, ρευν.
Δν εναι οδες ποχρεωμένος ν συμφωνήσ μ σα σχυρίζομαι! Οτε ν τ σπαστ κα πολ περισσότερο ν τ διαδόσ.
λλ ατ πο γ σχυρίζομαι, στραβ σια, εναι ποτελέσματα το δικο μου δρόμου! χι το δικο σου!
Θέλεις νά παραμείνς σέ ατά πού ξέρεις; Ποιός σέ μποδίζει νά τό κάνς; μήπως σο ποκαλύπτ παρουσία μου τήν δική σου δυναμία νά προβληματιστς;
Εναι πολ σχυρ δύναμις τς συνηθείας. Εναι δεσμός, βαρίδι, δεσμ λυτα!
λλά τί νά κάνουμε; τά σπμε κα πμε λίγο παρακάτω, καθόμαστε κα μυξοκλαμε!
γ δν μυξοκλαίω πλέον. σ χεις κάθε δικαίωμα ν τ κάνς!
Κα φυσικ γι σένα μπορον πάντα ν φτανε λοι ο λλοι!
Μν ναλάβς καμμίαν πολύτως εθύνη γι τν δική σου συνενοχ κα συμμετοχή!
Ξέρεις, τν διαν στιγμ πο τ να δάκτυλο δεικνύει τν παίτιο, τ λλα τέσσερα δεικνύουν σένα. Τόσο πλ!

Φιλονόη.

Υ.Γ.1. Εναι πράγματι χρέος τν φυπνισμένων νά κατεβαίνουν καί νά ξανακατεβαίνουν στό σπήλαιον πρό κειμένου νά φέρουν τό φς; κόμη κι άν κινδυνεύουν μέ θάνατο;  κόμη κι άν λοι ο κάτοικοι το σπηλαίου τούς χλευάζουν;

Υ.Γ.2.  Εναι κα τ μίσος στν μέσι. Τό χετε ασθανθε; Ναί, μίσος. Ατ τ συναίσθημα πο γείρει πόλεμο! Ατ τ κάτι πο σ κινητοποιε! γ τ χω ζήσει. Χαίρομαι μως! Διότι τ δικό τους μίσος μ δυναμώνει κα μ πείθει πς τολάχιστον γι τν ρα, δρόμος μου εναι δρόμος κι χι σπήλαιιον.

Υ.Γ.3. Τ παρακάτω ταινιάκι προέρχεται π τμμα βιβλίου. κε πο ψαχνα μίαν καλν παρουσίασιν γι τν μύθο το Πλάτωνος, πεσα πάνω του. Τ βρκα ξαιρετικν κα σς τ παρουσιάζω. 

 

φωτογραφία

(Visited 30 times, 1 visits today)




Leave a Reply