Τὰ ΟΧΙ χρειάζονται Μεταξᾶδες!

Τὰ ΟΧΙ χρειάζονται Μεταξᾶδες!1

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ

ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΕΡΓΟ

ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ, ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΕΤΑΞΑ

 

 

Σήμερα πο ο ταγο τς λλάδος δήγησαν τν πατρίδα μας μ τς κλεψιές, τ σκάνδαλα, τν φελληνισμ κα τόσες λλες τιμες, νέντιμες κανθελληνικς νέργειες, κα μ τν εκαιρία τς 70ς πετείου π τν μέρα τς Δόξας, τν 28η κτωβρίου 1940, κα το δημιουργο της ωάννου Μεταξ, φείλουμε ν κάνουμε κάποιες σκέψεις κα κάποιους παραλληλισμούς, οποοι θ μς δηγήσουν σρισμένα πολ σπουδαα συμπεράσματα…

Πολλομειναν μνοικτ τ στόμα, ταν εδαν τν περηφαν Νίκη τν λλήνων ναντίον τν ταλν τ 1940. πόρησαν πς ταν δυνατν ν νικήσουν μία χούφτα λληνες τν μεγάλη πολεμικ μηχαν τν ταλν μ τκατοντάδες εροπλνα, κανόνια, τάνκς κ.λπ. Δν μποροσαν ν καταλάβουν πς μες πο πολεμήσαμε μ τεροσκάφη το Α΄ παγκοσμίου πολέμου, ποσαν γεμτα ποντίκια, τποα σ κάθε στροφ τοεροσκάφους καναν θόρυβο πέφτοντας στν μία τν λλη μεριά, διαλύσαμε, μνα π ατά, τεροπλνα διώξεως τς ταλικς εροπορίας στεροδρόμιο τς Κορυτσς! ( πιλότος ποκανε ατν τν νδραγαθία, εναι δελφς το πατρός μου, τότε νεαρς νθυποσμηναγς κα μετέπειτα ρχηγς τς λληνικς Βασιλικς εροπορίας, πτέραρχος Γεώργιος Ν. ντωνκος).

σχεδιασμς τς Νίκης, μως, εχε γίνει π τν πρωτεργάτη της ωάννη Μεταξ, μπρς στν ποον πεκλίθησαν παντες! Κα τοτο, διότι ωάννης Μεταξς διέψευσε τς Κασσάνδρες γι τν δυναμία τς λλάδος νντιμετωπίση τος ταλούς. Ατ εναι πλέον να διαμφισβήτητο γεγονός!

 

Τ τί νόμιζαν ο μυστικς πηρεσίες γι τν προετοιμασία τς λλάδος κα τν δυνατότητά της νντιμετωπίση ναν πόλεμο, φαίνεται π τ μυστικρχεα το Φόρεϊν φις, πως ατ δημοσιεύθηκαν π τς κδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ τ 1971 (σελ. 64). Γράφουν λοιπν τξς:

 «πάρχει ν τούτοις μία λλη κατάστασις, ποία δυ­νατν νπεδεικνύετο σοβαρωτέρα, ἐὰν στρατηγς Με­ταξς λεγεν, ς επε τ 1910, τι στρατς δν ταν ες θέσιν ν συμμετάσχη στν κστρατεία, τν ποία ο Σύμμαχοι νδέχεται νποχρεωθον νρχίσουν στ Βαλκά­νια. Θδύνατο κα πάλιν, κα δικαιολογημένως, ν πτι ο Σύμμαχοι χουν παραγνωρίσει τς λληνικς κκλήσεις γιξοπλισμ κα πρέπει νποστον τς συνέπειες. πάρχουν κενοι, δί μεταξ τν συγχρόνων κα τν πολιτικν ντιπάλων το Προέδρου τς Κυβερνήσεως, πο εναι πεπεισμένοι τι θ υοθετοσε, ἐὰν ταν δυνατόν, μίαν παρομοίαν στάσιν.

Κα πάλιν, ἐὰν λληνικ κυβέρνησις διέτασσε πιστράτευσιν χωρς νπάρξη πίθεσις κα ἐὰν πιστράτευσις ατη διαρκοσε π πολύ, πως κατ τν τελευταο πόλεμο, νδέχεται κα εναι πιθανώτατο τι θπρχαν σοβαρς δια­ταραχς λόγ κακς διοργανώσεως. χώρα ατή, κα σμαλος κόμη καιρούς, ζπρογραμμάτιστα κα δν ­πάρχει λόγος ν πιστεύσωμε τι μία πιστράτευσις δν θσήμαινε περαιτέρω ταλαιπωρίες γι τος στρατιτες. ‘Ελλς εναι μία πτωχ χώρα κα στρατς δν μπορε ν εναι καλς ξωπλισμένος γι πόλεμο. Οπικοινωνίες εναι λλιπες κα ο διοικητικς πηρεσίες κόμη κανς πρώτης τάξεως στρατο θφίσταντο δοκιμασίαν».

 

Ατν τν ντύπωση, αγαπητο φίλοι, θελε Μεταξς νχουν ολλοι γι τν λλάδα. διος βεβαίως, μέσα π τ δίκτυο πιστράτευσης πο εχε κπονήσει, ξερε τι μποροσε ν στείλη σ λίγες μέρες πολλς δεκάδες χιλιάδες στρατιτες στ σύνορα, πως τκανε.

Ολλοι δν τξεραν καγραφαν «ἐὰν πιστράτευσις ατη διαρκοσε π πολύ, πως κατ τν τελευταο πόλεμο, νδέχεται κα εναι πιθανώτατο τι θπρχαν σοβαρς δια­ταραχς λόγ κακς διοργανώσεως»… Κα λίγο μετ «…δν ­πάρχει λόγος ν πιστεύσωμε τι μία πιστράτευσις δν θσήμαινε περαιτέρω ταλαιπωρίες γι τος στρατιτες».

Μεταξς, μως, κατάφερε κα τος κορόϊδεψε λους. Κορόϊδεψε τς μυστικς πηρεσίες τν γγλων. Εχε γύρω του νθρώπους μπιστους κα φιλοπάτριδες καχι μίσθαρνα ργανα ξένων συμφερόντων. παιρνε πληροφορίες π παντο κα μεθόδευε τ πάντα, χοντας διος τν τελικλεγχο.

Γι τν κρίβεια τν σων ναφέρω θ παραθέσω να περιστατικπ τξαίρετο σύγγραμμα το Κωνσταντίνου Πλεύρη «ωάννης Μεταξς – Βιογραφία», κδόσεις «Νέα Θέσις», μ τίτλο κεφαλαίου «Προγραμματισμένο δεπνο γι τν Γκράτσι». Τ περιστατικ ατ δείχνει τι Μεταξς εχε πάντα τν τελικλεγχο! Γράφει λοιπν Κ. Πλεύρης.

 «π τς γγραφς στ «μερολόγιο» το μηνς κτω­βρίου 1940 φαίνεται καθαρά, τι  Μεταξς γνώριζε τι πίκειται πίθεση κα τν περίμενε.

Πέραν π τς πληροφορίες τν λληνικν Μυστικν πηρεσιν πρξε κάποιο συναρπαστικ γεγονς πο­δραίωσε τν πεποίθηση το Μεταξτι οταλο θπιτε­θον ναντίον μας μέσα στν ‘Οκτώβριο.

Μανιαδάκης προκειμένου ν συγκεντρώση πληροφο­ρίες πενόησε τκόλουθο τέχνασμα. Παρεκάλεσε τν κο­σμικ κυρία Ρετσίνα, τς μεγάλης βιομηχανίας φασμάτων, ν παραθέση πρς τιμν τοταλο Πρεσβευτο Γκράτσι δεπνο κα ν βάλη δίπλα στν ταλ στρατιωτικκόλουθο ν καθήση κάποιος λλην τς κατασκοπείας.

Πράγματι κυρία Ρετσίνα ργάνωσε στ «Μαξίμ» δεξίωσιν στν ποίαν προσεκλήθησαν οταλοπίσημοι κα πο­λς κόσμος. Καθώρισε τς θέσεις στ τραπέζι τσι πως τς ζήτησε Μανιαδάκης.

Παξινς (Δ/ντς κατασκοπείας) κάλεσε τν νεαρπα­στυνόμο Ε. Σπηλιόπουλο, ποξερε ταλικά, κα τν διέταξε ν πάρη γι συνοδό του μία ραία δεσποινίδα π νυκτεριν κέντρο, δθεν ς μνηστή του, κα ν παρακολουθ προσεκτικ τς συζητήσεις μεταξ τν ταλν.

Κατ τν διάρκειαν το δείπνου κυρία Ρετσίνα κανε πρόποσιν πρ το Μουσσολίνι κα τς ταλίας κ.λπ. Μετ σηκώθηκε ταλς Πρεσβευτς Γκράτσι κα μψωμένο τ ποτήρι νταπέδωσε εχόμενος ετυχία στν λληνικ λαό. κείνη κριβς τν στιγμή, ταλς στρατιωτικς κόλου­θος σκύβει δίπλα κα λέγει χαμογελντας στν βοηθό του. «Ν δομε τί θ πλληνικς λας τν κτώβριο».

Σπηλιόπουλος, πο φυσικ οδες γνώριζε τι το ξιωματικς τς κατασκοπείας, κουσε σα επε ταλς στρατιωτικς κόλουθος καί, εγε του, τθεώρησε ξια νναφερθον στος νωτέρους του. ργ τν νύχτα τελείωσε δεξίωση καρχίζει μία κινηματογραφικ περιπέτεια, πο θ τν ναφέρω χάριν τονδιαφέροντός της. νεαρς παστυνόμος, φο πλήρωσε τν δεσποινίδα γι τν συνεργασία θέλησε ν συνεχίσουν τν διασκέδαση. κείνη ρνή­θηκε, λογόφεραν σφοδρ κα νεαρς τς δωσε να χα­στούκι. «Ατ ποκανες θ μο τ πλήρωσης. Θ δς ποιά εμαι γώ», τν πείλησε καφυγε.

ρα ταν περασμένη. Σπηλιόπουλος πηγαίνει στ γραφεο του, γράφει λεπτομερς τν ναφορά του, τί κουσε δηλαδ ν λέγη ταλς ξιωματικός, τν φήνει στπασπιστήριο το προϊσταμένου του κα φεύγει ν κοιμηθχι στν οκία του, λλ στν πατέρα του.

Τ πρωΐ προϊστάμενός του διαβάζει τν ναφορά, κτιμ τν σοβαρότητά της κα τν παραδίδει στν Παξινό, ποος μ τν σειρά του, δίχως καθυστέρηση, τν πηγαίνει στν Μανιαδάκη.  δαιμόνιος πουργς σφαλείας ποφασίζει τι πρέπει ν τν μάθη Μεταξς μέσως.  Μεταξς, καθς μο επε Μανιαδάκης, διάβασε προσεκτικ τν ναφορ το Σπηλιόπουλου. «Πρόκειται γι σημαντικ πλη­ροφορία», σχολίασε. «Φέρτε μου τώρα τν ξιωματικ πο τν συνέταξε, θέλω ν μιλήσω μαζί του».

Μανιαδάκης τηλεφωνε στν Παξιν κα τν διατάσσει νλθη στ γραφεο το μαζ μ τν Σπηλιόπουλο, τν ποον ναζητον, λλ δν βρίσκουν διότι εχε πως επαμε κοιμη­θη στν πατέρα του. χρόνος περν κι λοι νησυχον. Κατ τς νδεκα μφανίζεται νύποπτος Σπηλιόπουλος στν πηρεσία του. Μόλις τν βλέπει προϊστάμενός του ρχίζει τς παρατητήσεις. «Πο εσαι;», «λα, σ θέλει Διευθυντής, πρόκειται γι τ χθεσινά». Σπηλιόπουλος, μο διηγεται, νόμισε τι πρόκειτο γι τ χαστούκι ποδωσε στν δεσποινίδα κα νόμιζε κόμη τι ατ τν κατήγ­γειλε, τι θ ’χε κάποιον σχυρ γνωστ κατι θ το ζητοσαν τν λόγο γι τν πρξι του.

Μπαίνει στ γραφεο το Παξινοποος μέσως σηκώ­νεται κα το λέγει: «Πμε γρήγορα, μς περιμένει Μανια­δάκης». Σπηλιόπουλος τχασε.  Μανιαδάκης δν ταν μικρ πργμα. Τ ζήτημα λοιπν λαβε τέτοια κταση. ξα­κολουθε ν πιστεύη τι Μανιαδάκης τν θέλει γι τ χαστούκι. Μέσα στ ατοκίνητο σκέφτεται πόση δύναμη εχε κείνη γυνακα γι ν φθάση μέχρι τν Μανιαδάκη. Προε­τοιμάζεται τί περίπου θ π. Φθάνουν στ γραφεο το Μα­νιαδάκη. Στέκεται προσοχ μπροστ στν πανίσχυρο Υ­πουργό σφαλείας. «Κύριε πουργ ν σς ναφέρω ­τι…», «στα, στα», τν διακόπτει Μανιαδάκης, «θ τ πς στν Μεταξ, πμε».  Σπηλιόπουλος κατέρρευσε. Στν Μεταξ! Πότε πρόλαβε …  ξακολουθε ν νομίζη τι πρό­κειται γι τ χαστούκι.

νθυμομαι τν Σπηλιόπουλο ν μο περιγράφη συγκινη­μένος πς εσλθε μ τν Μανιαδάκη στ γραφεο το Με­ταξ. θνικς Κυβερνήτης τν χαιρέτησε, τοδειξε ν καθήση. Στ χέρια του κρατοσε τν ναφορ κα τότε Σπηλιόπουλος κατάλαβε γιατ τν θελαν. «σγραψες ατό;» ρώτησε Μεταξς. «Μάλιστα κ. Πρωθυπουργέ». «Θέλω ν θυμηθς κριβς τί συζήτησαν ο δύο ταλοί, πς κριβς τκουσες στταλικά».  Σπηλιόπουλος ναφέ­ρει λεπτομερς τ λεχθέντα.  Μεταξς τν πλησιάζει, το σφίγγει τ χέρι: «Ν ξέρης, παιδί μου, τι προσέφερες μεγά­λη πηρεσία στν Πατρίδα».

Πρτν, ταν μο διηγετο τν σκην ατ Σπηλιόπουλος βλεπα δάκρυα στ μάτια του».

 

Μεταξς, μεγάλος ατς λληνας, κατηγορήθηκε π ατος ποπονόμευσαν τν λλάδα πρς χάριν ξένων συμφερόντων ς «στυγνς δικτάτωρ». Κατηγορήθηκε καπλλους, πραγματικος δημοκράτες, οποοι, μως, ργότερα θνασκευάσουν τν γνώμη τους γι’ατόν. μως Μεταξς δν κανε τίποτε λλο παρ ννεργ γι τ καλό της πατρίδος του. Δν κλεψε, δν ζοσε στν χλιδή, κα κυρίως δικαιώθηκε π ατος πο τν κατηγόρησαν.

Τ πς ζοσε τναφέρει Γκράτσι στ βιβλίο του, ταν λέη «π τέλους τ κουδούνισμα ξύπνησε τν διο τν Μεταξ, ποκαμε τν μφάνισή του σ μία μικρ πλαϊν πόρτα καναγνωρίζοντάς μέ, μφησε ν περάσω. Μεταξς φοροσε μία μάλλινη ρόμπα, π τν γιακ τς ποίας φαινόταν να μετριότατο βαμβακερ νυκτικό»…

 

νάλυση τς στορικς στιγμς λλ κα τς προσωπικότητος τοωάννου Μεταξπ τν διο τν ντίπαλό του εναι δηλωτικ τς προσωπικότητος το μεγάλου νδρός.

Μοσφιξε τ χέρι, γράφει Γκράτσι, κα μβαλε ν καθίσω σνα μικρ φτωχικ σαλόνι το σπιτιο. Μόλις καθίσαμε, καπειδρα ταν λίγα λεπτ μετ τς 3, το επα μέσως τι  Κυβέρνησίς μου, μο εχε ναθέσει ν τογχειρίσω προσωπικνα κείμενο, πο δν το τίποτε λλο, παρ τ τελεσίγραφον τς ταλίας πρς τν λλάδα, μ τποον ταλικ Κυβέρνηση παιτοσε τν λεύθερη διέλευση τν στρατευμάτων της στν λληνικ χρο, π τς 6 π.μ. τς 28/10/1940.  Μεταξς ρχισε ν τ διαβάζη. Μέσα π τ γυαλιά του, βλεπα τ μάτια του ν βουρκώνουν. ταν τελείωσε τν νάγνωση μ κοίταξε κατ πρόσωπο, κα μ φων λυπημένη λλ σταθερή μου επε:

Alors c’ est la guerre Λοιπόν, εναι πόλεμος.

Κα κατέληξε: … “Vous êtes les plus forts” σθε ο πι σχυροί).

Μ τν σειρά μου, γράφει  Γκράτσι, δν ξερα τί ν παντήσω στ λόγια ατ κα στν βαθι λύπη πο τ δονοσε. Νομίζω δν πάρχει νθρωπος στν κόσμο, ποος μία τουλάχιστον φορ στν ζωή του, ν μν ασθάνθηκε πέχθεια γι τπάγγελμά του. ν στν μακρν σταδιοδρομίαν μου στν πηρεσία το κράτους πρξε ποτ μία στιγμ κατ τν ποίαν μίσησα τ δικό μου, μία στιγμ κατ τν ποίαν τ καθκον τοξιώματός μου, μο φάνηκε σταυρς καχι μόνο θλιβερός, λλ κα ταπεινωτικός, στιγμ ατταν, ταν κουσα κενα τποκαρδιωμένα λόγια πο πρόφερε πρεσβύτης κενος, πο εχε καταναλώσει λόκληρη τν ζωή του γωνιζόμενος καποφέροντας γι τν χώρα του κα πού, κα κατ τν πέρτατη κείνη στιγμή, προτιμοσε ν διαλέξη γι τν πατρίδα του τν δρόμο τς θυσίας καχι τν δρόμο τς τιμώσεως. ποκλίθηκα μπροστά του μ τν βαθύτερο σεβασμ κα βγκα π τ σπίτι του”.

λλ κα ατο πο τν κατηγόρησαν κάποτε, γραψαν, πρς τιμήν τους, μετά, μνους πρ το Μεταξ.

σπουδαος διανοούμενος Παναγιώτης Κανελλόπουλος, στ βιβλίο του «Τ χρόνια του Μεγάλου Πολέμου» (σελ. 19) γράφει: «Χωρς κν νξέλθη Τουρκία ες τν πόλεμον, δέσμευσεν, ες πολλ σημεα θίγοντα τν λλάδα, τν Μεγάλην Βρετανίαν (πως εναι πλέον τώρα γνωστν καπως εδικώτερα θδη ναγνώστης, ἐὰν διάβαση σα γράφω κατωτέρω σχετικ μ τς ν Μέσ  νατολ  κα Λονδίνμπειρίας μου).  Φαντασθτε, λοιπόν, τί θπαθαίναμε, ἐὰν ξήρχετο Τουρκία κ τς οδετερότητος παρ τ πλευρν τν Συμμάχων! Ἐὰν ξήρχετο, δν θ μς δίδετο οτε κα ατ Δωδεκά­νησος. ς μποδώσουν, λοιπόν, ο δθεν σώφρονες ναγνσται τς τολμηρς συστάσεις, πο περιλαμβάνει τπόμνημά μου, ες πλον κακριτον νθουσιασμν νς σχετι­κς νέου, τότε, πολιτικο. Πρέπει ν εμεθα, χωρς λλο, εγνώ­μονες ες τν   ωάννην Μεταξ, διότι επε, λομόναχος ες τ σκοτάδι τς νυκτός, τ μέγα «χι».

Λέγουν, σοι ντικρύζουν μμπάθειαν κα ατ τνάγλυφα γεγονότα τς στορίας, τι τ «χι» δν τ επεν Μεταξς· τι τ επεν λληνικς Λαός. Ναί, τ επεν λληνικς Λαός, λλφο τ εχε επη Μεταξς. τυχς κα συμπαθς Emanuele Grazzi, κτελν ντολν πο  δν τορεσε διόλου (βλ. τ βιβλίον του: Ιl principle della fine, Ρώμη 1945), ξύπνησε, τν 3ην πρωϊνήν, τν Μεταξ καχι τν λληνικν Λαόν. Ἐὰν λεγεν Μεταξς «Ναί», πς θλεγεν «χι» λληνικς Λαός, πο θξυπνοσε ρ­γότερα; Θ τλεγε, βέβαια, μέσα του κα θ τξεδήλωνε καμπρακτα, ταν θργάνωνε μυστικ τν ντίστασίν του, λλλβανικποποιΐα δν θγράφετο ποτέ. ς εμεθα, λοιπόν, τίμιοι πέναντι τς στορίας. Τ μέγα «χι» εναι πρξις τοωάννου Μεταξ».

 

λλ κα κδότης τς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, Γεώργιος . Βλάχος, ποος πρξε πολέμιός του κα εχε πιτεθ πολλάκις κατ το Μεταξ κατ τ παρελθόν, σπολογητικρθρο του, τποο γράφει στν φημερίδα κα περιλαμβάνεται στ βιβλίο «ρθρα στν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (1919-1951)», (σελ. 414 – 417) νασκευάζει κα γράφει:

« στήλη ατη χει πέναντι το κ. ω­άννου Μεταξ παλαιν φειλήν. ταν πρ εκοσι δύο τν κολούθει μίαν πολιτικήν, μίαν παράταξιν, κα μ τος κα­κος της νθουσιασμος μίαν τυχη κστρατείαν, συνήντησε ες τν δρόμον της στήλη ατη ντίπαλον κα τς πολιτι­κς κα τς παρατάξεως κα τς κστρατείας τν κ. Μεταξν, τν πρώην ρχηγν τοπιτελείου: «κστρατεία», λεγεν κ. Μεταξς, «θποτύχη. πολιτική σας, στρατιωτικ καξωτερική, εναι στραβή…» Στραβή;… κείνην τν ποχν πεκράτει τ ρητόν: «Πς μ μεθ’ μν, καθ’ μν».

Κα καταλήγει…

«Καφθασε τότε μεγάλη στιγμή. Εκοσι κτκτωβρίου, Δευτέρα, τρες τ πρωΐ.  Μεταξς, μόνος, κοιμται. Τ τηλέφωνον. Μία μιλία. Γκράτσι. Γύρω του δν χει κανένα. Δν χει κν τ γραφεον του, δν χει να κλητρα. Κανένα. πηρεσία, πως ­λη λλς τν ραν κείνην, κοιμται.

Πρς στιγμήν, ς κρατήσωμεν τν ναπνοήν μας, διότι δ πλησιάζομεν τν μεγαλύτερον σταθμν τς λληνικς Ι­στορίας. ταλικ Ατοκρατορία, μ τ σαράντα κτώ της κατομμύρια, μ τν πλοτον της, μ τος στρατούς της, μ τεροπλνα της, μ τρματά της, ξύπνησε αφνιδιαστικς να νθρωπον κα τοζήτησε ντς τριν ρν τν λλάδα. Κανθρωπος ατς —τς ξ μν, μ γνωρίζων κόμη ν ζ πραγματικότητα φιάλτην, δν θδίσταζε, δν θζήτει λίγων ρν προθεσμίαν, δν θ προσεπάθει ν’ ποφύγη τ γεγονός; … κανθρωπος ατς επεν: χι! μέσως, νευ συζητήσεως, νευ νδοιασμο! Δν επεν «χι» ­πλς. ντς λεπτο, πως ξύπνησεν ατς ντς λεπτο, ξύπνησε τν λλάδα. Διαταγαί, σχέδια, τηλεφωνήματα, γενικπιστράτευσις, κήρυξις Στρατιωτικο Νόμου, πιτάξεις, προκηρύξεις, γγέλματα γιναν πρν νατείλη λιος καί, ταν νέτειλε, δη μάχετο λ­λάς.

ζήσαμεν κτοτε ρας νησυχιν, ­γωνίας, νθουσιασμο κα χαρς. Εδομεν τν Δόξαν σθμαίνουσαν ν παρακολουθ τ στρατεύματά μας. κούσαμεν τος νέμους ν μεταφέρουν τνο­μά μας ες λους τος κόσμους κα ν διαλαλον, γ, θάλασσα, ς κα τ­στρα, τν νίκην μας. φέραμεν ως δ, ες τς θήνας, τπλα τν εσβολέων κασύραμεν ς δόπλους τος εσ­βολες. Πρς στιγμν μς φάνη τι Πλάσις λόκληρος μ τος λίους της, μ τος κόσμους της, στάθη λη δι ν προσέξη τν μικροσκοπικν ατν γωνίαν τς γς, ποία κα πάλιν μεγαλούργει. Καζήσαμεν ετυχες. Τόσον ετυχες σον ποτέ. Τόσον ετυχες στε τ τί θ γίνη αριον δν νδιαφέρει. χομεν κεφάλαια δι τν στορίαν τς Νίκας μας, κεφάλαιον γι τ παιδιά μας τ «χι».

Τώρα Α.Ε. κ. ωάννης Μεταξς, Πρωθυπουργς τς λλάδος, φθασεν ες τκρότατον σημεϊον τς δόξης του. γινε Γιάννης. Δν εναι οτε Ατοξοχότης οτε Πρωθυπουργς οτε Πρόεδρος. Ες τ στρατιωτικν Νοσοκομεον, ταν τραυματίας εχε γείρει ες τ προσκέφαλόν του βαρς κα τν ρώτησε δελφ νοσοκόμος τί θέλει, ­κενος πήντησε:

Θέλω τν Γιάννη…

πως α μελωδίαι δι ν ζήσουν πρέ­πει ν κατέβουν ες τος δρόμους, οτω κα τν δημοσίων νδρν τνόματα θ ζητήσουν ες τος δρόμους, μεταξ το λάου, τν θανασίαν.  κ. Μεταξς χει πέναντι τς θανασίας κερδίσει τν μάχην του: Επε τχι, γινε Γιάννης… -Τί το μένει; Ν γίνη καγαλμα. Θ γίνη λοιπόν. λλ’ χι, πως ηχήθημεν λλοτε, π μάρμαρον το Πεντελικο. Θ γίνη π τν ρείχαλκον πο θ’ πο­δώσουν ταπεινωμένα, αχμάλωτα, τ­χθρικ πυροβόλα, ατ πο τν ξύπνησαν ες τς τρες τ πρωΐ…

στήλη ατη σθάνθη τώρα, τς μέ­ρας ατς τς χαρς, τν νάγκην ν φυλλομετρήση τν στορίαν της —τος παλαιούς της λογαριασμούς— ννατρέξη ες περασμένους καιρούς, ννθυμηθ. λλσθάνθη πρ παντς τν νάγ­κην ν γράψη ,τι φρονε, ,τι σκέπτεται δι τν νθρωπον ατόν, ποος, φοπ δεκαξ τη γωνίσθη ναντίον μν τν λλήνων ες μάτην δι ν χρησιμεύση ες τν λλάδα, ες μν τέσσαρα τη κατώρθωσε ν τν ναπλάση, ες δ μίαν ραν τν σωσε».

στερα π τσα ναφέραμε, γαπητο φίλοι, κα μ δεδομένη τν σημερινποταγ τν γετν μας στ ΔΝΤ, τ συμπέρασμα εναι να: «ΤΑ ΟΧΙ ΘΕΛΟΥΝ ΜΕΤΑΞΑΔΕΣ»!!!

ντώνιος ντωνκος

ν εχαριστομε πάρα πολ γι τ κείμενον.)

φωτογραφία

(Visited 19 times, 1 visits today)




Leave a Reply