Ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα Πόντος!

Ποδοσφαιρική ομάδα “Πόντος”

Απαγχονίστηκαν, για να τιμήσουν τη φανέλα τους

 

Στα όνειρα μου έρχεται συχνά η μακρινή φωνή της μάνας τρελής στους έρημους δρόμους(1) και με ρωτάει με παράπονο αν κλαίνε ακόμα τα ματοπήγαδα(2). Με ρωτάει για κάποιους πραγματικούς ήρωες του ποδοσφαίρου. Ήταν παιδιά της γης του Πόντου. Δεν έπαιξαν ποτέ σε μεγάλες οργανώσεις. Δε λατρεύτηκαν ποτέ ως θεοί από το αφιονισμένο πλήθος, δεν είδαν ποτέ τους οπαδούς να γεμίζουν πλατείες και να κλείνουν δρόμους για να εκδηλώσουν την εθνική υπερηφάνεια τους (τι χυδαίες που φαίνονται, ορισμένες φορές, οι λέξεις).

Οι ήρωες (αν ακόμα έχουν, ακόμα, νόημα οι λέξεις) της ομάδας “Πόντος” ήταν καθηγητές, μαθητές και απόφοιτοι του κολεγίου Ανατολία(3) της Μερζιφούντας . Οι μαθητές αποφάσισαν να τιμήσουν τη φανέλα τους και γι αυτό, παρά την τρομοκρατία και τις απειλές των Κεμαλικών, αγωνίστηκαν με εμφάνιση που θυμίζει τη γαλανόλευκη (άσπρες και γαλάζιες ρίγες) και στη μέση το γράμμα “Π”. Αυτό θα αποτελέσει τη βασική κατηγορία των Κεμαλικών, οι οποίοι θα οδηγήσουν τους Έλληνες αθλητές στο “δικαστήριο” με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (12 Φεβρουαρίου 1921) και τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου θα απαγχονιστούν στην Αμάσεια(4).

Η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους με ρωτάει απεγνωσμένα ανμιλάνε για αυτούς τους ήρωες του ποδοσφαίρου και της πατρίδας στις δεκάδες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Μήπως αναφέρουν ένα μονόστηλο οι δεκάδες αθλητικές εφημερίδες ή τους μνημονεύουν όλα εκείνα τα τέρατα της μνήμης, που θυμούνται ακόμα και το δευτερόλεπτο που σημειώθηκε κάποιο γκολ, σε κάποιον αγώνα, πριν τριάντα χρόνια (ήταν, βλέπετε, πολύ σοβαρό γεγονός για τη μετέπειτα ζωή τους). Μήπως κάποια κινηματογραφική ταινία; κάποιο βιβλίο; ή έστω κάποιο τραγουδάκι τους αναφέρει;

Κατεβάζω ντροπιασμένος το κεφάλι μου.

Μου λέει και μου ξαναλέει τα ονόματα, μήπως και τα έχω ακούσει σε κάποια ιαχή των φιλάθλων
Γ. Θεοχαρίδης,
Χ. Γεωργίου,
Α. Συμεών,
Α. Παυλίδης,
Σ. Ανανιάδης
Κατεβάζω ακόμα πιο ντροπιασμένος το κεφάλι μου.

Τότε εκείνη ανεβάζει το τόνο της φωνή της και ωρύεται: “Τι ηρωικότερο έχει να επιδείξει το Ελληνικό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο απ’ αυτούς τους ήρωες; Καλά οι ξένοι, αλλά τι θα πείραζε, όλες τις ελληνικές ομάδες, να αγωνιστούν για μία μόνο αγωνιστική, με ένα περιβραχιόνιο με το γράμμα “Π”;

Κατεβάζω και άλλο το κεφάλι μου.
Κάθε 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, θα ξανάρθει η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους και με τον αλαφροήσκιωτο τρόπο της θα με ξαναρωτήσει: “γιατί κλαιν τα ματοπήγαδα;” και ακόμα δεν έχω βρει απάντηση. Μήπως κανένας από σας γνωρίζει;
Τι είδανε και κλαίνε αυτά τα πεγαδομάτε;

24 γράμματα

Ατν τν δημοσίευσιν τν χρωστοσα στν αυτόν μου. 
Μο τν θύμισε Σοφία κα τν εχαριστ πολύ.  
Εναι μία λάχιστον κατάθεσις μνήμης σλους ατος πον τελς ΑΝΑΙΤΙΑ, φησαν τν τελευταα τους πνοή, πρ κειμένου ν διατηρήσουν τν λευθερία τους. 
Σλους τος λαος τς Γς πάρχουν ρωες, γωνιστς τς λευθερίας,  κα τος τιμον! 
Κι γ τος τιμ!  λους, σ κάθε γωνι το πλανήτου, ποιαν γλώσσα κι ἐὰν μιλον, ποιο χρμα κι ἐὰν χ τ δέρμα τους!
μως σήμερα τιμ λίγο περισσότερο τος Ποντίους!
Ατος πο λησμονήθηκαν, καπ τγγόνια κα τ δισέγγονά τους, κι π τν στορία λλδίως π κάτι «πανεπιστημιακούς», πο πάσχισαν κα πασχίζουν ν τος σπιλώσουν!
Σήμερα καταθέτω να κόμη γεγονός, πο πολλο γνωρίζουν, λλ ποκόμη περισσότεροι γνοον!
Εχομαι πδ κα πέρα, κα κάθε μέρα πο θρχεται, ν εναι φορμ πρ κειμένου ν λαμβάνουμε θρρος, δύναμιν κα κουράγια!
λευθερία δν χαρίζεται! Κερδίζεται! 
Κα τ τίμημα εναι πάντα τ αμα!
Ατ τ παιδιά, ατο ο ποδοσφαιριστές, καθς κακόμη 353.000 Πόντιοι, χι μόνον δν γεύθησαν λευθερία, λλπέστησαν τόσο τρομερος διωγμούς, πο κανονικ παγκόσμιος κοινότης θφειλε ν τος τιμ καθημερινς!
χω μιλήσει πολλς φορς γι τν Νέμεσιν. Πάρα πολλς φορές! 
Ατ πο δν χω ξεκαθαρίσει εναι τρόπος μ τν ποον φθάνει, καθς κα χρόνος ποπαιτεται πρ κειμένου ννεργοποιηθ!!!

Νέμεσις δν εναι πάντα διακόπτης πο τν πατς κα μπαίνουν μπρς μηχανισμοί! 
χι φυσικά! 
Άλλταν πολλ πράγματα συμβον τατοχρόνως, ταν βρις σκιάσ τ πάντα, ταν τ αμα πλημμυρίσ κάθε κενν χρο, ναί, τότε Νέμεσις νεργοποιεται!
Κι πε δλα χουν δη συμβε, πλ το αματος, ναί, ν τναμένουμε κι ατό! 
Κα μετά, Κάθαρσις κα Νέα Ζωή!

Φιλονόη.

Σημείωσις:

Δν μπορ νκδικηθ! Δν χω μσος! Δν χω κακίες! λλως τε, πς νά κδικηθ τόν Κεμλ; Τούς χιλιάδες Τσέτες; Τούς βιαστές; Τούς μπρηστές; Τούς ληστές; Τούς δολοφόνους μάχων καί νηπίων; Ἐὰν πέζησαν τς κτηνωδίας, σίγουρα χουν πρ πολλο πεθάνει. Τί νά κάνω; Νά φτύνω στούς τάφους τους; Εναι κδίκησις καί Νέμεσις ατό; χι φυσικά! 
εναι κδίκησις τό νά πάρω τά στρατεύματά μας καί νά νακτήσω τά χαμένα δάφη; Εναι λύσις; (χι πς δν τ δικαιούμαστε, λλ προέχουν πολ σοβαρότερα πλέον!)
Μπορμως ν συμβάλλω στ μέγιστα πρ κειμένου νφανισθ δι παντς κόμη κι σπόρος τους! 
Κι ταν λέω σπόρος τους, δν ννοπαραιτήτως τν φυσικόν τους θάνατον! 
λλ τν κύρωσίν τους ΝΑΙ! 
Τν πνευματική τους φύπνισιν, ΝΑΙ!
Τν μπρακτον συγγνώμη τους, ΝΑΙ!! 
Κι ατ κάνω! Κα γνωρίζω  πς ατ μόνον θπιτύχ πλέον! 
Δν εναι λύσις τ αμα, λλφανισμς το τρόπου πο φέρνει τ αμα!

(Visited 10 times, 1 visits today)




Leave a Reply