Ἐγωϊσμός ἤ Ἀτομικότης;

Ἕνα ἐρώτημα ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ χρόνια τώρα.
Καὶ ἰδίως μετὰ ἀπὸ τὴν συναναστροφή μου μὲ πρόσωπα ποὺ ἔχουν μπερδέψει τὴν Ἀτομικότητα μὲ τὸν Ἐγωϊσμόν.
Τί σημαίνει Ἀτομικότης;
Ἀτομικότης σημαίνει ὁ χαρακτὴρ τοῦ Ἀνθρώπου, ἡ προσωπικότης καὶ ἡ αὐτοτέλεια. (Λεξικὸν Δημητράκου, ἐκδόσεις Γιοβάννη, Ἀθῆναι 1969). Ἐν ὁλίγοις Ἀτομικότης εἶναι ἡ διαφορετικότης, αὐτὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ χαιρόμαστε τὴν ζωή. Αὐτὸ ποὺ μᾶς κάνει τόσο διαφορετικοὺς καὶ συνάμα τόσο ὁμοίους μὲ τοὺς γύρω μας. Διότι παραμένοντας Ἄνθρωποι ὅλοι μας, μποροῦμε νὰ ἐκτιμοῦμε, νὰ σεβόμαστε καὶ νὰ χαιρόμαστε τὴν διαφορετικότητά μας, καθῶς καὶ τῶν ἄλλων.
Πόσο βαρετό θά ἦταν ἄλλως νά μήν ὑπάρχουν αὐτές οἱ διαφορετικές χροιές τοῦ κάθε χαρακτῆρος; Πόσο ἀνούσιον θά ἦταν ὁ Ἔρως; Ἡ φιλία; Ἡ διαβίωσις;
Γενικῶς, ἡ ἐξομοίωσις ὁδηγεῖ στὴν ἰσοπέδωσιν!
Ἐὰν ἐμεῖς δὲν εἴμαστε κάτι ποὺ σεβόμαστε κι ἐκτιμοῦμε, γιατί νά τό κάνουν οἱ ἄλλοι;

Ἡ Ἀτομικότης λοιπὸν εἶναι θαυμάσιον χαρακτηριστικόν! Εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνει τὸν Ἄνθρωπο ἀπὸ τμῆμα ἀγέλης, ξεχωριστὴ προσωπικότητα.
Ὁ Ἐγωϊσμὸς ὅμως ἀπὸ τὴν ἄλλην εἶναι τελείως διαφορετικός. Κρύβει φοβίες, ἄμυνες καὶ ἐπιθετικότητα. Κρύβει μοναξιά, καθῶς καὶ ἔχθρα. Κρύβει κάποιες φορὲς ἀκόμη καὶ μῖσος.
Ἐγωϊσμός= φιλαυτία, οἴησις, ὑπερηφάνεια.  (Οἴησις=γνώμη, ἰδέα, ἐσφαλμένη γνώμη, ἀλαζονεία, ἔπαρσις. Φιλαυτία=ἀγάπη πρὸς τὸν ἑαυτόν.) (Ὁμοίως ὥς ἄνῳ.)
Ὁ Ἐγωϊστὴς δῆλα δὴ εἶναι αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ γυρνᾶ ὁ κόσμος γύρω του, δίχως ὅμως αὐτὸ νὰ καθρεπτίζῃ τὴν πραγματικότητα  καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τὴν πραγματικὴ ἀξία τοῦ ἐγωϊστοῦ. 
Ὁ Ἐγωϊστής, κατὰ πῶς ἰσχυρίζομαι, κρύβεται πίσω ἀπὸ μίαν μάσκα, ποὺ συνήθως εἶναι κι ἄσχετη τῆς πραγματικῆς του εἰκόνος, καὶ προσποιεῖται. ἰδίως πρὸς τὸν ἑαυτόν του, πὼς ὅλα ἔχουν καλῶς. 
Ἐνδιαφέρεται οὐσιαστικῶς γιὰ αὐτὸ ποὺ βλέπουν οἱ ἄλλοι κι ὄχι γιὰ αὐτὸ ποὺ αἰσθάνονται οἱ ἄλλοι. 
Ἡ χαρά του καὶ ἡ λύπη του ἐξαρτῶνται ἀπὸ ἀποκτήματα καὶ ἀπὸ ἐπιδερμικὲς σχέσεις, ὄχι ἀπὸ τὴν οὐσίαν.Κι ὅλο αὐτὸ ἔχει στηθεῖ πρὸ κειμένου νὰ καλυφθοῦν ἄλλου εἴδους φόβοι… Ὑπαρκτοί, τρομακτικοὶ καὶ διαφορετικοὶ γιὰ τὸν καθέναν. Ἐν ὁλίγοις, ὁ ἐγωϊσμὸς προβάλλεται πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἀπογυμνωθῇ τὸ ἄτομον στὰ μάτια τῶν γύρω του. Τί μεγαλύτερος τρόμος ἀπό αὐτόν ἄρα γέ;
Συνεπῶς, κατὰ τὰ δικά μου πάντα κριτήρια, ὁ ἐγωϊστὴς εἶναι κάποιος, πολὺ φοβισμένος, τρομαγμένος καὶ σαφῶς μὲ παραβατικὴν συμπεριφορά. Καὶ τελικῶς, ἐὰν τὸ καλοεξετάσουμε, οὐδόλως χρειάζεται μέσα στὸ κοινωνικόν μας σύνολον. Ἄλλο ἡ ἀνάδειξις τοῦ πραγματικοῦ μας ἑαυτοῦ, μὲ τὰ καλά του καὶ τὰ στραβά του, κι ἄλλο ἡ προσποίησις. 
Ἀλλὰ ἄς δοῦμε τὶ γράφει σήμερα ὁ Νικόλας….
Ο “κατήφορος” για την προσωπικότητα ενός ανθρώπου έρχεται από την εξάλειψη του αγαθού “Εγώ”… όταν σε πείσουν πώς δεν είσαι τίποτα διαφορετικό από τον διπλανό σου. Ακόμη και αν εσύ δίνεις μάχες στον Πόλεμο της “Πραγματικότητας”, όταν αυτός είναι ένας απλός … τηλεθεατής.
Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι “γκουρού” της Παγκοσμιοποίησης και της “Νέας Τάξης Πραγμάτων” που μιλούν για την αναγκαιότητα εξάλειψης του “Εγώ”, συγχέουν σκόπιμα την έννοια του Εγωισμού, με την έννοια της Ατομικότητας. Άλλωστε το Σύστημα για να χειραγωγήσει τις μάζες, χρησιμοποιεί από αρχαιοτάτων χρόνων τις θρησκείες, τα “New Age” κινήματα και ό,τι ενέχει τη χρήση, με αλαζονικό ή προσποιητά “ταπεινό” τρόπο, του όρου “Διδασκαλία“.
Εγωισμός σημαίνει, ανάμεσα στα άλλα, να πιστεύεις πως όλος ο κόσμος γύρω σου κινείται γύρω από εσένα… ότι ο Κόσμος υπάρχει απλά και μόνο για να αποτελεί το φόντο όπου εσύ “λάμπεις”. Το βλέπουμε κάθε μέρα στα δελτία ειδήσεων, στους γύρω μας, και, αν έχουμε κατακτήσει την τεχνική του Καθρέφτη, και στον εαυτό μας. Αυτός ναι, πρέπει να εξαλειφθεί… ο Κόσμος δεν υπάρχει για να κινούμαστε εμείς. Εμείς είμαστε κομμάτι Του…
Η Ατομικότητα όμως είναι κάτι άλλο… Είναι αυτό που δίνει νόημα στην Ύπαρξη της Ταυτότητας και που ωθεί τον άνθρωπο μέσα από την κατάκτηση της Αρετής, να αφήσει το στίγμα του στην Ιστορία. Να τιμήσει το όνομα που του χαρίστηκε από τους προγόνους του και δανείστηκε από τους απογόνους του, κάνοντάς το Φάρο αναφοράς.
Όχι σαν Ηρόστρατος…
… μα σαν Αλέξανδρος…
Ἡ Ἀτομικότης λοιπόν! 
Αὐτὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ ξεχωρίζουμε. Αὐτὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ εἴμαστε σημαντικὸ μέλος τῆς κοινωνίας μας κι ὄχι παπαγᾶλοι. 
Αὐτὸ ποὺ μᾶς διαχωρίζει ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα ὄντα.
Τί ἐπιλέγουμε τελικῶς; Καί πόσο βαθειά μποροῦμε νά φθάσουμε τό μαχαίρι πρό κειμένου νά καθαρίσουμε αὐτό πού φαίνεται, πρό κειμένου νά δοῦμε  καί νά ΖΗΣΟΥΜΕ μέ αὐτό πού ΕΙΝΑΙ;
Υ.Γ. Πολλὲς πολλὲς καλημέρες.
(Visited 25 times, 1 visits today)




Leave a Reply