Ἡ ἐθνική μουσική

Ἡ ἐθνική μουσική
  • Σάν σήμερα στίς 30 ουνίου 1969 φυγε πό τήν ζωή πεζογράφος Στρατς Μυριβήλης (Εστράτιος Σταματόπουλος).

    να μικρό φιέρωμα πό τό κείμενό του «θνική μουσική» ναφέρει μεταξύ λλλων γι΄ατούς πού πιδιώκουν τήν διάβρωσι τς λληνικς μας νότητος. προσπάθεια ατή δέν ξεκίνησε στίς μέρες μας. Διαβστε το. ξίζει. Σάν νά μήν πέρασε μία μέρα: 

    «Ο πανικόβλητοι το μοντερνισμο εναι συνήθως μιμαθες στοί,  κενόδοξοι νεόπλουτοι,  μόρφωτοι στορικ ρωμιοί, πο ταξίδεψαν κάπου στν Ερώπη, κα εδαν κόσμο, κα γύρισαν κεχηναοι π θαυμασμ κα κατάπληξη.

    νάμεσα σ’ ατος πάρχουν κα μισομορφωμένοι π λληνικ παιδεία διανοούμενοι,  ποτυχεμένοι φιλόδοξοι, πο εναι τοιμοι ν ρπάξουν κάθε σημαία νεωτεριστικο κινήματος, πο θ τος βγάλει π τν φάνεια τς σημαντότητάς τους κα θ τος θέσει π κεφαλς συλλαλητηρίων.

    Εναι να ασθημα μειονεκτικότητας πο τος σπρώχνει σ’ ατ τ δημοκοπικ κινήματα, κα τος νεβάζει γι μι στιγμ στν πιφάνεια,πως ο μεγάλες τρικυμίες πο ναταράζουν τος γιαλος κα νεβάζουν, κα κάμουν ν πιπλέουν γι λίγες ρες στν πιφάνεια τν θολωμένων νερν, τς πεπονόφλουδες κα τς στημένες λεμονόκουπες πο ναπαύονταν στ λάσπη το βυθο.

    νάμεσα σ’ ατ τπαρδαλ κοπάδια τν μόρφωτων, τν ποτυχεμένων, τν πικραμένων τς ζως, στρατολογον συνήθως ο προπαγαντιστς τος θορυβώδεις κα πικίνδυνους καταστροφες, κα ο ρχηγο τν ρλούμπικων καλλιτεχνικν σχολν, τος δίχως ταλέντο ζωγράφους, μουσικούς, λογοτέχνες κα λοιπος δημοκόπους  πιτήδειους σαλταδόρους τς φήμης».

    τό λίευσα πό τήν σελίδα τς ίκης Ματαλλιωτάκη

    Στρατς Μυριβίλης – βιογραφικό

    Ο Στρατής Μυριβήλης (1892-1969) ήταν Έλληνας πεζογράφος της Γενιάς του ΄30. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ευστράτιος Σταματόπουλος.

    Γεννήθηκε στη Συκαμιά της Λέσβου στις 30 Ιουνίου 1892, όπου και έζησε ως το 1969. Κατά τα πρώτα του σχολικά χρόνια αδιαφορούσε για τα μαθήματα και δεν άντεχε την πειθαρχία του σχολείου. Παρόλα αυτά στο Γυμνάσιο η λογοτεχνία κίνησε έντονα το ενδιαφέρον του. Η Λέσβος εκείνη την εποχή γνώριζε μεγάλη πνευματική άνθηση και ο Μυριβήλης ήρθε σε επαφή με τους πνευματικούς κύκλους του νησιού και άρχισε να συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά. Παράλληλα, επειδή αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες, εργαζόταν ως δάσκαλος. Το 1912 μετακόμισε στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στην Φιλοσοφική και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ παράλληλα εργαζόταν ως συντάκτης σε διάφορες εφημερίδες. Την ίδια χρονιά κατατάχθηκε στον στρατό ως εθελοντής και πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική εκστρατεία. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή επέστρεψε στη Λέσβο όπου και παρέμεινε ως το 1932. Εκεί ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Επίσης εξέδιδε δύο εφημερίδες, την «Καμπάνα» (1923-1924) και τον «Ταχυδρόμο» (μέχρι την εγκατάστασή του στην Αθήνα το 1932. Συνέχισε να συνεργάζεται με διάφορες εφημερίδες («Η Καθημερινή», «Ακρόπολις», «Η Πρωία»), περιοδικά («Νέα Εστία», «Το Ναυτικό μας», «Στρατιωτικά Νέα») και τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών. Παράλληλα, από το 1938 ως το 1955 εργαζόταν στη βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων. Το 1940 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο πεζογραφίας για τη συλλογή διηγημάτων Το γαλάζιο βιβλίο και το 1958 έγινε Ακαδημαϊκός.

      Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Στρατής Μυριβήλης μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.

      Αργότερα τάχθηκε με ζήλο εναντίον των κομμουνιστών, φθάνοντας σε σημείο να πλειοδοτεί για τις εκτελέσεις και τον βασανισμό αριστερών στον εμφύλιο πόλεμο. Πέθανε στην Αθήνα, στις 19 Ιουλίου 1969, από βρογχοπνευμονία.

    Έργο

    Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1915, με τα διηγήματα Κόκκινες ιστορίες. Η πρώτη περίοδος του έργου του είναι εμπνευσμένη από το παρόν ή το άμεσο παρελθόν, τη ζωή στη Μυτιλήνη και κυρίως τις εμπειρίες του από τον πόλεμο. Αποκορύφωση της έκφρασης του αντιπολεμικού πνεύματος είναι το μυθιστόρημα Η ζωή εν τάφω (1924) . Αυτή η περίοδος ολοκληρώνεται το 1932 με το μυθιστόρημα Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια.

      Κατά τη δεύτερη περίοδο στράφηκε στο παρελθόν και τις αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία. Τα έργα της περιόδου είναι οι νουβέλες Ο Βασίλης ο Αρβανίτης (1943), Τα παγανά (1945), Ο Παν (1946), το μυθιστόρημα Η Παναγιά η Γοργόνα (1949) και οι συλλογές διηγημάτων Το πράσινο βιβλίο (1935), Το γαλάζιο βιβλίο (1939), Το κόκκινο βιβλίο (1952) και Το βυσσινί βιβλίο (1959).

    Τα έργα του

    Συλλογές διηγημάτων

    Κόκκινες ιστορίες, 1915
    Διηγήματα, 1928
    Το πράσινο βιβλίο, 1936
    Το γαλάζιο βιβλίο, 1939
    Το κόκκινο βιβλίο, 1952
    Το βυσινί βιβλίο, 1959

    Μυθιστορήματα
    Η ζωή εν τάφω, 1924 α’ έκδοση, 1930 β’ έκδοση με διαφοροποιήσεις και προσθήκες
    Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια, 1932
    Η Παναγιά η Γοργόνα (δημοσιεύτηκε με τίτλο Η Παναγιά η Ψαροπούλα το 1939 σε συνέχειες. Στη συνέχεια αποσπάσματά του δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και οριστικά εκδόθηκε το 1949).
    Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων (μαζί με τους Καραγάτση, Τερζάκη, Βενέζη), 1958.

    Νουβέλες
    Ο Βασίλης ο Αρβανίτης (πρώτη μορφή 1934, δεύτερη μορφή περιλαμβάνεται στο Γαλάζιο Βιβλίο, και οριστική μορφή το 1943/44)
    Τα παγανά, 1945
    Ο Παν, 1946

    Άλλα έργα
    Το τραγούδι της Γης-ελληνική συμφωνία. Λυρικό πεζογράφημα., 1937
    Μικρές φωτιές (ποιητική συλλογή), 1942
    Ταξιδιωτικές εντυπώσεις, δοκίμια, χρονογραφήματα

    πηγή

     

(Visited 20 times, 1 visits today)




Leave a Reply