Ποιά Εὐρώπη;

 

Ποιά Εὐρώπη;Τήν δική μας;
Τήν δική τους;
Τήν πραγματική; Ατήν πού στορία μς διδάσκει;
Θναρωτηθετε γι ποιν στορία σς γράφω…
Χμμμμ…
Κατ’ μέ, τχουμε ξαναπε ατά, μυθολογία μας εναι καστορία μας.
Ατν φείλουμε ν μελετήσουμε…
Θά τήν καταλάβουμε;
Χμμμ… Ατ εναι λλο θέμα…
Πάντως σήμερα σς παρουσιάζω μίαν νδιαφέρουσα προσέγγισιν π τν θηναΐδα….

Φιλονόη.

 Ακουσα χθες αργά το βράδυ, σε κάποια συζήτηση, μεταξύ άλλων και κάποια αναφορά εκ μέρους ομιλητή (είμαι σίγουρη ότι δεν είχε γνώση βαθειά του θέματος και δεν το έκανε ηθελημένα για να κοροϊδεψει) για την Ευρώπη και τον αρχαίο ελληνικό μας μύθο σχετικά με την αρπαγή της από τον Δία.
Παίρνω αφορμή για να διευκρινίσω κάποια πράγματα σχετικά και τί κρύβεται πάντα πίσω από κάποιο μας μύθο…

Ο αποσυμβολισμός λοιπόν έχει ως εξής : 

Γνωρίζουμε ότι τα διαμάντια δεν είναι φανερά σαν το βότσαλα στη θάλασσα. Είναι θαμμένα μέσα στα χώματα. Κι αφού τα βρούμε θα πρέπει να τα κατεργαστούμε με μαστοριά για να λάμψουν. Έτσι και τα μεγάλα νοήματα είναι κρυμμένα στους μύθους και θα πρέπει να τα κατεργαστούμε με τη δύναμη της σκέψης για να λάμψουν οι διαχρονικές αλήθειες…

Στο μύθο της Ευρώπης έχουμε τον συμβολισμό της γνώσης. 

Ο μύθος ξεκινάει με το όνειρο της Ευρώπης. Δύο γυναίκες μαλώνουν, η μία γνωστή, η Ασία, και η άλλη άγνωστη, για το ποια θα πάρει με το μέρος της την Ευρώπη–γνώση. Είναι η αιώνια διαμάχη μεταξύ της ηπείρου, που θα βρεθεί η κόρη, αυτής που πήρε το όνομά της, της Ευρώπης, με την Ασία. Η αντίθεση μεταξύ του πολιτισμού και των δοξασιών, ανατολής και δύσης. Η ανατολή εκφράζει το βαρβαρικό κι ανελεύθερο, το πολίτευμα με τον σατραπικό χαρακτήρα. Εκτός από τους ηγεμόνες, οι άλλοι κάτοικοι είναι δούλοι κι αμόρφωτοι, πάνω στους οποίους έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου οι ηγεμόνες τους. Οι θεοί τους είναι σκοτεινοί και μυστηριώδεις, πλαισιωμένοι από τερατόμορφους δαίμονες, απαιτώντας ακόμη και ανθρωποθυσίες. Η δύση, που αντιπροσωπεύεται από την Ελλάδα, αγωνίζεται για την ελευθερία. Οι κάτοικοι ευημερούν υπό την διοίκηση συνετών βασιλιάδων ή με το δημοκρατικό πολίτευμα. Θεοί του κάλλους και του φωτός αποτελούν το πάνθεό τους. Αυτός ο τόπος, πάντοτε υπήρξε το τείχος προστασίας της δύσης από τα βαρβαρικά στίφη της ανατολής.
Επικράτησε η νέα ήπειρος με τη βοήθεια του Δία. Ο πολιτισμός της δύσης, εκφραστής του φωτός και της προόδου, κυριάρχησε έναντι αυτού των ασιατικών χωρών (*1).
Η γνώση στα Ελληνικά, αποδίδεται με λέξη θηλυκού γένους. Είναι ό,τι ωραιότερο μπορεί ν’ αποκτήσει ο άνθρωπος στο γήινο ταξίδι του. Τα υλικά αγαθά, τα πλούτη, τα κτήματα και το χρυσάφι, δεν έχουν καμιά αξία μπροστά στην αξία, για την ψυχή, της γνώσης. Τα υλικά αγαθά είναι η ματαιοδοξία για το σώμα, το φθαρτό, που μετά το θάνατο ως « χους » επανέρχεται και πάλι στη γη, όπου με την αποσύνθεση διασκορπίζεται « εις α συνετέθη ». Όμως η γνώση, ανεκτίμητο κεφάλαιο, συνοδεύει την ψυχή, στο μεταθανάτιο ταξίδι της στον υπερβατικό κόσμο.
Πως θα μπορούσαν οι σοφοί μας πρόγονοι να την συμβολίσουν, παρά με μια πανέμορφη βασιλοπούλα; 

Η Ευρώπη ήταν εγγονή της Ιούς, της όμορφης ιέρειας της Ήρας, που η καταγωγή της κρατούσε από το Άργος. Και τις δύο τις ερωτεύτηκε ο Δίας, ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων. Ο ανθρώπινος νους, προβολή στη γη του Νου- Δία, αιώνια, νιώθει έρωτα ( με την Πλατωνική του έννοια ) για τη γνώση, την οποία επιθυμεί διακαώς να κατακτήσει. 
Ο νους του κάθε ανθρώπου είναι η αντανάκλαση του Παγκόσμιου Νου ( Δία ). Αυτή η Διάνοια ( = Δίας + νους ) γονιμοποιεί την ανθρώπινη διάνοια, για να της δείξει τον δρόμο προς τον Πνευματικό Όλυμπο, τον “Οίκο”. Η γονιμοποίηση του πεπερασμένου νου από τον Άπειρο Νου, εκφράζεται με την ένωση του Αθάνατου Δία με τις θνητές Ιώ και Ευρώπη.

Φυλίτσα θηναΐς ναπνιώτου

 

(*1). Να κάνω εδώ μια παρένθεση. Μιλάω για τον δυτικό πολιτισμό όπως εκφράστηκε από τους αρχαίους Έλληνες κι ο οποίος δεν έχει καμιά σχέση με τον σημερινό, που έχει περισσότερο ανατολικά στοιχεία. Μετά την κατάκτηση της αρχαίας Ελλάδας από του Ρωμαίους, στον ευρωπαϊκό χώρο κυριάρχησε ο νόμος του ισχυρού. Έγιναν αιματηροί πόλεμοι και καταχράστηκαν έννοιες, τις οποίες οι πρόγονοί μας είχαν σε περίοπτη θέση. Οι σταυροφορίες, η ιερά εξέταση, η αποικιοκρατία, η κατακρεούργηση της φύσης στο όνομα του κέρδους, οι άνανδροι βομβαρδισμοί αμάχων για να δοκιμαστεί η τεχνολογία των νέων όπλων, η κατευθυνόμενη τρομοκρατία από μυστικές υπηρεσίες, δεν είναι στοιχεία του δυτικού πολιτισμού, αλλά κακέκτυπα αυτού, ενέργειες ανθρώπων που δρουν από το παρασκήνιο για τη συσσώρευση πλούτου. Με καμία επιβολή δεν μπορούν χώρες ασιατικές, που σε κάθε ενέργειά τους δείχνουν το βάρβαρο πρόσωπό τους, να θεωρηθούν ευρωπαϊκές. Ούτε το Ισραήλ, ούτε η Τουρκία έχουν θέση σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις ή ενώσεις. Είναι χώρες ασιατικές κι εκεί ανήκουν. Φορώντας το ευρωπαϊκό ένδυμα δεν θα πάψουν να είναι βάρβαρες ως προς το ήθος.

 

(Visited 22 times, 1 visits today)




Leave a Reply