Ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ τὰ φραγκολεβαντίνικα.

Ἀπὸ τὸν νέο μου φίλο Ἰωσήφ καὶ τὴν ἱσοσελίδα του τὸ παρακάτω.

Ἔτσι, γιὰ νὰ μὴν ξεχνιόμαστε, διότι ἡ γλώσσα μας, ἡ ἀμήτωρ αὐτὴ γλώσσα, ἀπὸ ἐμᾶς πρέπει νὰ προστατεύεται. Κάθε ὑποχώρησις στὸν τομέα γλώσσης, εἶναι μία ὑποχώρησις στὸν τομέα ἄνθρωπος καὶ πολιτισμός.

Φιλονόη.

φωτογραφία ἀπὸ ἐδῶ

Έχω πολλάκις εξαγριωθεί, τα τελευταία χρόνια, βλέποντας πάρα πολλούς νέους ανθρώπους, αλλά και μεσήλικες, να επικοινωνούν μεταξύ τους, στο διαδίκτυο κυρίως, γράφοντας σε “άπταιστα” φραγκολεβαντίνικα ή, κατά το κοινώς λεγόμενο, “greeklish”. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που αρνήθηκα να απαντήσω σε μηνύματα που έφθαναν σε μένα εάν οι Έλληνες αποστολείς τους δεν έπαυαν να υπηρετούν την τρισάθλια αυτή απρόσωπη γραφή, που έφερε μαζί του το διαδίκτυο, και δεν αποφάσιζαν να γράψουν στη μοναδική γλώσσα που γνωρίζουν καλά, την Ελληνική, και στην οποία κάποτε θα υποταχθούν, κατά πάσα πιθανότητα, και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές.

Το αστείο είναι πως οι θιασώτες της νέας αυτής “γλώσσας”, στη συντριπτική τους τουλάχιστον πλειοψηφία, επικαλούνται τη δεδομένη ανορθογραφία τους, προκειμένου να δικαιολογήσουν την προτίμησή τους σ’ αυτήν! Θαρρείς δηλαδή και είναι πιο εύκολο για έναν Έλληνα να διαβάσει και να κατανοήσει ένα κείμενο γραμμένο σε φραγκολεβαντίνικα, από το να διαβάσει το ίδιο κείμενο σε, ανορθόγραφη έστω, ελληνική γραφή! Άλλοι πάλι επιτίθενται… αμυνόμενοι και, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, υποστηρίζουν πως δεν έχει σημασία πώς γράφει κανείς, αλλά πώς σκέφτεται!

Για να τονίσω ακόμη περισσότερο την αναγκαιότητα να μιλάμε, να γράφουμε αλλά και να σκεφτόμαστε Ελληνικά, ανέτρεξα στο αρχείο μου και βρήκα ένα λόγο που εκφώνησε ο Ξενοφών Ζολώτας στις 26 Σεπτεμβρίου του 1957. Στη συνεδρίαση της ημέρας εκείνης, όπου γινόταν η επισκόπηση και αναλύονταν τα συμπεράσματα από τις εργασίες του Δ.Ν.Τ. και της Διεθνούς Τράπεζας, ο Ξενοφών Ζολώτας προκάλεσε την έκπληξη με τον απροσδόκητο λόγο του. Μίλησε ελληνικά και τον κατάλαβαν όλοι, γιατί χρησιμοποίησε ατόφια την αγγλική γλώσσα! Την επομένη είχαν πρωτοσέλιδο τον λόγο του οι εφημερίδες «New York Times» και «Washington Post». Το μήνυμα πέρασε σε όλο τον κόσμο. Η διαχρονική δύναμη της ελληνικής γλώσσας, που έμεινε ζωντανή από την ποίηση του Ομήρου, και πολύ παλαιότερα, μέχρι σήμερα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να λειτουργήσει σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Και για του λόγου το αληθές, διαβάστε :

«Kyrie, I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas.

With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous Organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and synthesized. Our critical problems, such as the numismatic plethora, generate some agony and melancholy. This phenomenon is characteristic of our epoch. But, to my thesis, we have the dynamism to program therapeutic practices as a prophylacis from chaos and catastrophe.

In parallel a panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic. I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my eucharistia to your Kyrie to the eugenic and generous American Ethnos and to the organizers and protagonists of this Amphictyony and gastronomic symposia».

Στις 2 Οκτωβρίου του 1959, ο Ξενοφών Ζολώτας εκφώνησε έναν ακόμη λόγο, σε ένα διεθνές συμπόσιο, οποίος παρατίθεται μαζί με τη “μετάφρασή” του, την οποία, προφανώς, ουδόλως έχει ανάγκη ο κάτοικος αυτής της χώρας.

Kyrie, It is Zeus’ anathema on our epoch and the heresy of our economic method and policies that we
should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia. 

Είναι “Διός ανάθεμα” στην εποχή μας και αίρεση της οικονομικής μας μεθόδου και της οικονομικής μας πολιτικής το ότι θα φέρναμε σε αγωνία την Σκύλλα του νομισματικού πληθωρισμού και τη Χάρυβδη της οικονομικής μας αναιμίας. 

It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes. 

Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου να είμαι ειρωνικός ή σαρκαστικός αλλά η διάγνωσή μου θα ήταν ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωριστές. Αν και με έμφαση στιγματίζουν τον νομισματικό πληθωρισμό, τον ενεργοποιούν μέσω της τακτικής τους και των πρακτικών τους. Η πολιτική μας θα έπρεπε να βασίζεται περισσότερο σε οικονομικά και λιγότερο σε πολιτικά κριτήρια. Γνώμων μας πρέπει να είναι ένα μέτρο μεταξύ οικονομικής στρατηγικής και φιλανθρωπικής σκοπιάς. 

In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. 

Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μονοπώλια, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό και πολύμορφες ανελαστικότητες, οι πολιτικές μας πρέπει να είναι πιο ορθολογιστικές, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μεταμορφώνεται σε πληθωροφοβία, η οποία είναι ενδημική στους ακαδημαϊκούς οικονομολόγους. 

Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic. 

Η νομισματική συμμετρία δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεται την οικονομική ακμή. Μια μεγαλύτερη εναρμόνιση μεταξύ των πρακτικών των οικονομικών και νομισματικών αρχόντων είναι βασική. 

Parallel to this we have to synchronize and harmonize more and more our economic and nomismatic policies
panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political end economic
barometer are halcyonic. 

Παράλληλα με αυτό, πρέπει να εκσυγχρονίσουμε και να εναρμονίσουμε όλο και περισσότερο τις οικονομικές και νομισματικές μας πρακτικές πανεθνικώς. Αυτές οι θεωρήσεις είναι πιο εφαρμόσιμες τώρα, όταν τα προγνωστικά του πολιτικού και οικονομικού βαρομέτρου είναι αλκυονίδων ημερών αίθρια. 

The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their gnostic practices will
always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. 

Η ιστορία της δίδυμης οργάνωσης σε αυτήν την σφαίρα είναι διδακτική και οι γνωστικές τους εφαρμογές θα είναι πάντα ένα τονωτικό στις πολυώνυμες και ιδιόμορφες εθνικές οικονομίες. Η γένεση μιας προγραμματισμένης οργάνωσης θα ενισχύσει αυτές τις πολιτικές. 

Therefore, I sympathize, although not without criticism one or two themes with the apostles and the
hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and nomismatic policies. 

Γι’ αυτόν το λόγο αντιμετωπίζω με συμπάθεια, αλλά όχι χωρίς κριτική διάθεση, ένα ή δύο θέματα με τους αποστόλους της ιεραρχίας των οργάνων μας στον ζήλο τους να προγραμματίσουν ορθόδοξες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές. 

I apologize for having tyranized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue I emphasize my eulogy to
the philoxenous aytochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you Kyrie, the stenographers. 

Απολογούμαι που σας τυράννησα με την ελληνική μου φρασεολογία. Στον επίλογό μου δίνω έμφαση στην ευλογία μου, προς τους φιλόξενους αυτόχθονες αυτής της κοσμοπολίτικης μητρόπολης καθώς και το εγκώμιό μου προς εσάς, κύριοι στενογράφοι.

Τα λόγια όμως του Ζολώτα, αν και απολύτως ελληνικά, ήταν γραμμένα στην Αγγλική γλώσσα και όχι στα φραγκολεβαντίνικα! Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται να βάλει η διαχρονική συνέντευξη του φιλολόγου και συγγραφέως Σαράντου Καργάκου, η οποία δημοσιεύτηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 2006 στην εφημερίδα “Καθημερινή”.
Σαράντος Καργάκος: Υπάρχει έλλειψη αγάπης προς τη γλώσσα.

Ο Σαράντος Καργάκος είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει την ελληνική γλώσσα όσο ελάχιστοι παγκοσμίως. Ένας άνθρωπος που διακρίνει νότες πίσω από τα γλωσσικά σύμβολα και μουσική αρμονία πίσω από το λόγο. Ο γνωστός φιλόλογος Σαράντος Καργάκος, χειμαρρώδης στο λόγο του και κατασταλαγμένος στις σκέψεις του, δεν διστάζει να εκφράσει την άποψή του για τη σύγχρονη ελληνική γλώσσα, αν και γνωρίζει ότι μπορεί να γίνει δυσάρεστος σε ορισμένους. Λάτρης του πολυτονικού συστήματος και της αρχαίας γλώσσας (την οποία θεωρεί παρούσα και σήμερα), διαπιστώνει γλωσσική πενία στη σύγχρονη εποχή, συνέπεια των ατυχών μεταρρυθμίσεων του υπουργείου Παιδείας που ανέλαβε – κατά καιρούς – το ρόλο του «εκσυγχρονιστή» της γλώσσας. Ταυτόχρονα, υποστηρίζει ότι η αποκαλούμενη σύγχρονη ελληνική γλώσσα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη γνώση της λόγιας, της μεσαιωνικής και της αρχαίας γλώσσας.

Ο κ. Καργάκος τονίζει ότι το μόνο που χρειάζεται η ελληνική γλώσσα για να προχωρήσει αβίαστα προς την αιωνιότητα είναι η αγάπη. Μία αγάπη που δεν θα περιορίζεται σε ένα μικρό, πεπερασμένο λεξιλόγιο και στην επιφανειακή ενασχόληση με τη γλώσσα, αλλά θα επεκτείνεται σε όλο το βάθος της, προσπαθώντας να αντλήσει από εκεί τις ατέρμονές δυνατότητες, τον πλούτο και την αρμονία που προσφέρει η ελληνική γλώσσα στο χρήστη της.

* Η ελληνική γλώσσα κατέχει μια σημαντική θέση στον παγκόσμιο γλωσσικό χάρτη. Η ελληνική γλώσσα μαζί με την κινεζική είναι η μακρότερη σε ιστορία γλώσσα στον κόσμο. Επιπλέον, η ελληνική γλώσσα διαθέτει ένα τεράστιο γλωσσικό κοίτασμα που έχει τροφοδοτήσει όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Αρκεί να τονιστεί ότι όλες οι λέξεις στις ευρωπαϊκές γλώσσες που αναφέρονται σε έννοιες πολιτισμού, πολιτικής, δικαίου και επιστήμης έχουν ελληνική καταγωγή. Η παγκόσμια γλώσσα του πολιτισμού δεν θα επιτρέψει ποτέ το σβήσιμο της ελληνικής γλώσσας.
* Δεν έχουμε καταλάβει το θησαυρό που κρύβει η γλώσσα μας. Έγιναν αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις που κατέληξαν απορρυθμίσεις. Η κατάσταση είναι πολύ άσχημη, όπως την έχω περιγράψει στα βιβλία μου «Αλαλία» και «Αλεξία». Η γλωσσική κατάπτωση του λαού μας και ιδιαίτερα των νέων γενεών είναι πολύ εμφανής. Σήμερα το ελληνόπουλο δεν μπορεί να εκφραστεί σε έναν λόγο διαρκείας τριών λεπτών σε άψογα ελληνικά.
* Είναι απαραίτητο το ελληνικό σχολείο να ρίξει το βάρος του στη σωστή διδασκαλεία της ελληνικής γλώσσας. Σε μια παλαιότερη εποχή που τα σχολεία υπολειτουργούσαν, λόγω συνθηκών κατοχής και εμφυλίου πολέμου, μπορούσαμε να μαθαίνουμε σωστότερα ελληνικά στην αρχαία, καθαρεύσουσα και πρέπουσά τους έκδοση.
* Σήμερα η πρέπουσα ελληνική γλώσσα υποτονεί. Τα παιδιά χρησιμοποιούν μια σπαστή αργκό που ουσιαστικά δεν είναι καν αργκό. Ένας άνθρωπος που ξέρει την παλιά αργκό των Τσιφόρου, Πικρού και Βάρναλη απεχθάνεται τη σημερινή αργκό που προσφέρεται μόνο για ρυπαρογραφήματα. Μέσα στον ηλεκτρικό και στα λεωφορεία παρατηρώ ότι τα παιδιά αδυνατούν να εκφράσουν μια ολοκληρωμένη σκέψη σε μια σωστά συγκροτημένη πρόταση. Αν έλλειπε η λέξη με τα τρία άλφα τα παιδιά δεν θα μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.
* Σήμερα οι εφημερίδες κατεβάζουν το γλωσσικό τους επίπεδο ώστε να γίνονται κατανοητές από τους νέους αναγνώστες. Η εφημερίδα είναι ο πιο σημαντικός γλωσσικός δάσκαλος στην οικογένεια. Τα παλιά χρόνια την καλή γλώσσα την δίδασκαν το σχολείο και η εφημερίδα. Από τα κύρια άρθρα του Γεωργίου Βλάχου, του ιδρυτή της Καθημερινής, και του Αιμίλιου Χουρμούζη, του διευθυντή της Καθημερινής, στην εποχή της δικής μου γενιάς, μαθαίναμε ελληνικά και σωστό τρόπο στοχασμού στα ελληνικά. Από τα έντυπα «light» διαμορφώνεται μια γλώσσα «light» επιπέδου επικοινωνίας μεταξύ τσοπάνη και προβάτων. Σήμερα η εφημερίδα απευθύνεται στον αναγνώστη προσφέροντας περιοδικά, πετσέτες και DVD’s ώστε να αυξήσει την κυκλοφορία της. Τα ελληνικά της τηλεόρασης αρμόζουν σε γηπεδική συγκέντρωση αλαλαζόντων φιλάθλων. Ο τύπος βρίσκεται σε γλωσσικό κατάντημα.
* Πρέπει όλοι οι υπεύθυνοι στην Ελλάδα, πολιτικοί, πανεπιστήμια, ακαδημία, και λογοτεχνικά σωματεία να καταλάβουν ότι τα ελληνικά έχουν μέλλον και όχι μόνον παρελθόν. Εγώ έλεγα ότι τα ελληνικά θα εισέλθουν από μια ηλεκτρονική πύλη. Ο δημιουργός της Microsoft έχει εκφράσει την ίδια άποψη.
* Σήμερα τα αρχαία και μεσαιωνικά ελληνικά δεν τα ζητούν μόνον η Ευρώπη αλλά τα ζητούν η Κίνα και η Ιαπωνία και ενδεχομένως στο μέλλον και η Ινδία. Πρέπει να δημιουργήσουμε πνευματικούς διαύλους για να διαδώσουμε τη γλώσσα μας στις χώρες αυτές ώστε να αποκτήσει λάμψη. Οι Κινέζοι πηγαίνουν να μάθουν ελληνικά στο Λονδίνο και όχι στην Ελλάδα. Τα προβλήματα αυτά πρέπει να μας απασχολήσουν πολύ.
* Στη σημερινή Ελλάδα κινδυνεύεις να θεωρηθείς αμαθής όταν χρησιμοποιείς σωστά τα ελληνικά. Δίχως τη γνώση της αρχαίας, μεσαιωνικής και καθαρεύουσας ελληνικής γλώσσας δεν μπορεί να προχωρήσει η νεοελληνική δημοτική γλώσσα. Η αρχαία, μεσαιωνική και καθαρεύουσα γλώσσα αποτελούν τις ρίζες, τον κορμό και τα κλαδιά του δέντρου, ενώ η νεοελληνική δημοτική τα φύλλα του. Όλοι στην Ελλάδα πρέπει να προβληματιστούμε και να δράσουμε άμεσα σχετικά με τα προβλήματα του τεραστίου κεφαλαίου που λέγεται ελληνική γλώσσα. Δεν πρέπει να φτωχαίνουμε τα ελληνικά μέσα στη χώρα μας.

Τι χρειάζεται η ελληνική γλώσσα για να πορευτεί προς την αιωνιότητα;

Εκείνο που θα σας πω με μία λέξη, είναι: αγάπη. Όταν λες «αγαπώ τη γλώσσα μου», σημαίνει ότι την αγαπάς τη γλώσσα σε όλη την έκτασή της και συνεπώς, δεν χρησιμοποιείς μόνο ένα μέρος της που μπορεί να σε εξυπηρετήσει. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο να μαθαίνουμε την ελληνική ως γλώσσα χρήσης. Και αυτό επεκτείνεται και στην εκμάθηση των ξένων γλωσσών. Διαπιστώνω ότι παιδιά που έχουν τίτλους στα γαλλικά και στα αγγλικά, όταν ζητώ εγώ τη συνδρομή τους για να μου ερμηνεύσουν ορισμένα πράγματα, σηκώνουν τα χέρια και μου λένε ότι «αυτά είναι εκτός της διδακτέας ύλης». Μπορεί να είναι εκτός διδακτέας ύλης ο Προυστ και ο Ουγκό;

Με άλλα λόγια, βάζουνε όρια στη γλώσσα και αυτά τα όρια καθορίζουν και τα όρια του κόσμου. Γιατί, όπως έχει πει και ο μεγάλος φιλόσοφος Βιντγκεστάϊν (Wittgenstein) «τα όρια του κόσμου, είναι τα όρια της γλώσσας σου». Εγώ πιστεύω ότι η ελληνική είναι μία παγκόσμια γλώσσα και όταν τη σπουδάζουμε στην παγκοσμιότητά της, τότε μπορούμε να είμαστε ένας παγκόσμιος λαός. Όσο και να αναφερόμαστε στην παγκοσμιοποίηση, εφ’ όσον δεν γνωρίζουμε τους γλωσσικούς μας θησαυρούς, δεν θα είμαστε παρά μία μικρή επαρχία του κόσμου.

Ποιες συγκεκριμένες απειλές δέχεται σήμερα η ελληνική γλώσσα;

Πρώτα – πρώτα, είναι ο αγγλικός γλωσσικός ιμπεριαλισμός. Δεύτερη μεγάλη απειλή είναι η ευτέλεια της τηλοψίας (όπως είναι το σωστό να λέμε, και όχι τηλεόραση). Τρίτον, είναι το χαμηλό επίπεδο των εντύπων που περνάνε στα χέρια της νεολαίας. Τέταρτον, η γλωσσική κάθοδος των εφημερίδων. Πέμπτον, η πτώση του γλωσσικού «αιματοκρίτη» της σύγχρονης λογοτεχνίας, όπου και αυτή είναι περιορισμένη γλωσσικά. Και κάτι άλλο: είναι η έλλειψη αγάπης προς τη γλώσσα γενικότερα.

Τα πράγματα δείχνουν ότι δεν έχουμε μία ευαισθησία, ώστε να αποκτήσουμε και μία ακουστική ευγένεια. Σήμερα δεν είναι ότι φτωχαίνει μόνο το λεξιλόγιό μας. Φτωχαίνει και η προφορά μας. Η προφορά σήμερα είναι ένας βρυχηθμός. Και σε αυτό φταίει και η κατάργηση του πολυτονικού συστήματος. Σήμερα, το παιδί που μαθαίνει το μονοτονικό, που έχει γίνει ατονικό, στην πραγματικότητα δεν μπορεί να παρακολουθήσει τη μουσικότητα των λέξεων. Γιατί οι τόνοι και τα πνεύματα ήταν ό,τι είναι και οι νότες σε μία παρτιτούρα. Αυτά τα πράγματα δεν τα είχαν καταλάβει αυτοί που αποπειράθηκαν να κάνουν μεταρρυθμίσεις.

Δεν έχει γίνει κατανοητό ότι η υπεροχή της ελληνικής έναντι άλλων ευρωπαϊκών γλωσσών βρίσκεται στην παλμικότητά της. Όπως στην κλίση: «ο άνθρωπος του ανθρώπου, τον άνθρωπο, οι άνθρωποι, των ανθρώπων, τους ανθρώπους». Κατεβαίνει ο τόνος. Είναι σαν το μπαλάκι του πινγκ-πονγκ που δίνει μία ζωντάνια στη λέξη. Αυτή η «ακινητοποίηση» του τόνου φέρνει το νέκρωμα της λέξης.

Αυτά τα πράγματα δείχνουν πως έχουμε ήδη υψώσει ένα Σινικό Τείχος στο προ του 1976 παρελθόν και στο μετά το 1976. Διερωτώμαι: ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που έκανε αυτή τη μεταρρύθμιση, θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ένα παιδί σήμερα δεν θα μπορούσε να καταλάβει τις ομιλίες του;

Σύμφωνα με τους επιστήμονες πληροφορικής, οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως νοηματική γλώσσα μόνο την ελληνική, λόγω της πρωτογένειας των λέξεών της, την αιτιώδη δηλαδή σχέση που υπάρχει μεταξύ τους. Επίσης, τη θεωρούν ως μη οριακή. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Παρότι είμαι ο πρώτος που το έχει πει αυτό στην Ελλάδα, έρχομαι να σας πω ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι η μόνη. Υπάρχουν και άλλες. Αλλά το γεγονός ότι η αρχαία ελληνική έχει τις περισσότερες συντακτικές δομές από ότι οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αυτό της δίνει μία προτεραιότητα.

Το Internet αποτελεί κίνδυνο για την ελληνική γλώσσα;

Η σημερινή χρήση του Internet αποτελεί όντως κίνδυνο για την ελληνική γλώσσα. Ωστόσο, μπορεί μελλοντικά να τη βοηθήσει σημαντικά. Αυτό κάνουν όλοι οι λαοί που έχουν πολύπλοκη γλώσσα, όπως οι Άραβες και οι Κινέζοι. Μην εκπλαγείτε εάν δείτε να το κάνουν οι Γεωργιανοί. Το κάνουν ήδη οι Εβραίοι – και μπράβο τους. Καιρός να το κάνουμε και εμείς.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το υπερκείμενο (link) μέσα σε μία ιστοσελίδα αποτελεί επανάσταση, ανάλογη με αυτή του Γουτεμβέργιου. Συμμερίζεστε την άποψη;

Ήδη είναι η επανάσταση αυτή πράξη. Με μία διαφορά: εάν εμείς δεν πατάμε γερά στα πόδια μας, θα πετάμε σαν το χαρταετό που του έχουν κόψει τα σχοινιά.

Υπάρχουν άλλες γλώσσες, εκτός της ελληνικής που αντιμετωπίζουν κίνδυνο από τον αγγλικό γλωσσικό ιμπεριαλισμό;

Πρώτα – πρώτα κινδυνεύει η γαλλική γλώσσα. Κίνδυνο αντιμετωπίζει και η γερμανική γλώσσα, γιατί βλέπω μία συρρίκνωση τα τελευταία χρόνια και μέσα στη Γερμανία, αλλά και εκτός της χώρας. Έχει περιοριστεί η γερμανομάθεια. Αντίθετα, διαπίστωσα μία αύξηση των ανθρώπων που ομιλούν την παλαιά σκοτσέζικη.

Τελικά, τι ακριβώς είναι η ελληνική γλώσσα; Η γλώσσα των θεών, η μητέρα των γλωσσών ή η γλώσσα του μέλλοντος;

Στην ερώτηση αυτή, ο κ. Καργάκος μάς παρέπεμψε στο βίβλο του «Μικρά Γλωσσικά» όπου υπάρχει η ομιλία του «Η γλώσσα του μέλλοντος και το μέλλον της γλώσσας». Από τον επίλογο του βιβλίου είναι το παρακάτω απόσπασμα:

«…αν σταματήσουμε να μισούμε ή να περιφρονούμε τη γλώσσα μας, αν συμφιλιωθούμε μαζί της, θα ζήσουμε αύριο σ’ ένα πνευματικό και επιστημονικό περιβάλλον πιο φιλικό προς εμάς. Το μέλλον χρειάζεται την ελληνική για να υδροδοτείται από αυτή γλωσσικά. Όποια ευρωπαϊκή γλώσσα κι’ αν εξελιχθεί σε παγκόσμια γλώσσα, σε μία οικονομική lingua franca, θα έχει την ανάγκη της ελληνικής η οποία και γι’ αυτό πρέπει να διατηρηθεί ζώσα, σφριγώσα και ακμαία. Οι καρποί της πάντα θα είναι καρποί και για το παγκόσμιο λεξιλόγιο της επιστήμης και του πολιτισμού. Γι’ αυτό, το να υπηρετούμε με σεβασμό τη γλώσσα μας είναι η μεγαλύτερη προσφορά στον παγκόσμιο γλωσσικό πολιτισμό».

Πρώτη δημοσίευσις 16 Αὐγούστου 2011

(Visited 86 times, 1 visits today)




5 thoughts on “Ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ τὰ φραγκολεβαντίνικα.

  1. H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ.ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΔΕ Η ΜΟΝΗ ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, ΟΛΕΣ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΚΕΣ.
    ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ, ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΕΓΡΑΦΑΝ ΜΟΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΑ.ΛΑΒΕΤΕ ΥΠ’ΟΨΙΝ ΣΑΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΣΒΑΛΛΩ ΚΑΝΕΝΑ, ΟΤΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΟ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΣΑΝ ΠΟΛΥ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΝΑ ΤΑ ΠΡΟΦΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΤΟΝΙΖΟΥΝ ΣΩΣΤΑ.
    ΕΡΡΩΣΘΕ.

    • Μὰ ἀκριβῶς ἐπεὶ δή εἴμαστε βάρβαροι πλέον χρησιμοποιῶ κι ἐγὼ πολυτονισμό. Ἐὰν δὲν καταφέρω νὰ ξαναγίνω Ἑλληνίς, ἀλλὰγὴ γραφῆς δὲν κάνω.

  2. Οι κινέζοι και οι ιάπωνες δεν μπορούν να γράψουν σε αντίστοιχα greeklish, έχουν πολλές ομόηχες λέξεις. Για να μάθουν οι άγγλοι κινέζικα χρησιμοποιούν πολυτονικά αγγλικά(Pinyin), με οξείες, βαρείες, μακρό και το αντίστροφο του μακρό!!!
    Για να γράφουμε πολυτονικά στο internet χρειαζόμαστε ένα σύστημα εισαγωγής κειμένου ΙΜΕ, που μπορεί να υλοποιηθεί σχετικά εύκολα στο Linux-Android αλλά δύσκολα στα Windows. Με το IME θα πληκτρολογούμε στο ατονικό και θα διαλέγουμε την πολυτονική λέξη, εάν δεν τακτοποιείτε αυτόματα λόγο συντακτικού.

  3. Δὲν καταλαβαίνω Δημήτρη αὐτὰ τὰ περὶ ΙΜΕ. Ἀφοροῦν τὴν Ἑλληνικήν ἤ τὴν Ἀγγλικήν; Διότι εἰς τὰ windows ἀπὸ τὰ VISTA καὶ ἐντεῦθεν ὅλαι αἱ Ἑλληνικαὶ γραμματοσειραὶ εἶναι πολυτονικαὶ καὶ ὄχι μόνον αἱ UNICODE ὅπως ἴσχυε εἰς προηγουμένας ἐκδόσεις. Ὁπότε μὲ μίαν ἁπλῆν ρύθμισιν τοῦ πληκτρολογίου γράφεις κανονικὴν ἑλληνικήν εὐχερέστατα ὅπως κάμω ἐγώ αὐτὴν τὴν στιγμήν. Καὶ κάτι ἄλλο τὸ ὁποῖον εὔχωμαι νὰ εὕρη μιμιτὰς εἰς τὰς νεαράς κυρίως ἡλικίας: ΟΥΔΕΠΟΤΕ εἰς τὴν ζωήν μου ἔχω γράψει ἔστω καὶ μίαν λέξιν ἄτονον ἤ εἰς τὴν μονοτονίαν, οὔτε ἔχω ποτὲ ἐπιτρέψη νὰ δημοσιευθῆ κείμενον ἰδικόν μου πάλιν εἰς τὴν μονοτονίαν. Δὲν εἶναι μόνον θέμα ἀρχῶν. Εἶναι κυρίως θέμα ΟΥΣΙΑΣ.

Leave a Reply