Κάποτε σὲ ἕνα Ἑλληνικὸ στρατόπεδο…

Κάποτε σὲ ἕνα Ἑλληνικὸ στρατόπεδο...
Γενικῶς εἶμαι κατὰ τοῦ συνδικαλισμοῦ, ἀλλὰ σαφῶς ὑπὲρ τῆς συνοχῆς καὶ τῆς συνεργασίας. 

Στὴν Ἰαπωνία, ὅταν κάποιοι ἀπεργοῦν, δὲν κλείνουν δρόμους, δὲν κάθονται ἔξω ἀπὸ τὴν ἐπιχείρησιν τοῦ ἐργοδότου τους φωνάζοντας, δὲν σπᾶνε καὶ δὲν καταστρέφουν.
Φοροῦν ἕνα περιβραχιόνιο, μὲ τὰ αἰτήματά τους ἐπάνω καταγεγραμμένα, πηγαίνουν κανονικότατα στὴν ἐργασία τους καὶ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσα στὸν κόσμο καὶ στοὺς πελάτες. 
Τὴν ἐπομένη, τὸ πολὺ τὴν μεθεπομένη ἡμέρα, ὁ ἐργοδότης ἔχει κάτσει κι ἔχει συζητήσει σοβαρὰ μὲ τοὺς ἐργαζομένους.
Στὶς περισσότερες περιπτώσεις τὸ θέμα ἐπιλύεται ἄμεσα!

Ἐδῶ, καθῶς καὶ στὴν λοιπὴ Εύρώπη, ἔχουμε συνδικαλιστές, ἀπεργίες, καταστροφές, καταλήψεις, λουκέτα στὶς ἐπιχειρήσεις, ἀπειλές, κλείσιμο δρόμων…
Δῆλα δὴ ἔχουμε θρᾶσος!!!!
Κι ὄχι μόνον ἔχουμε θρᾶσος, ἀλλὰ κάποιοι εἶναι τόσο ξεπουλημένοι, ποὺ τελικῶς μᾶς ἐμπαίζουν μέσα στὰ μοῦτρα μας, κτυπῶντας καὶ τὶς ἐπιχειρήσεις καὶ τὸ δημόσιον (δῆλα δὴ τὰ δικά μας περιουσιακὰ στοιχεῖα) καὶ ὅλες τὶς ὑγιεῖς λειτουργίες καὶ τοὺς μηχανισμούς, ποὺ κάποτε ὑπῆρχαν! 
ΚΙ ἔτσι, καταφέραμε νὰ ἔχουμε ἀπὸ πολλὲς πλευρὲς βαλλομένη  τὴν κοινωνία μας πλέον! 
Άλλὰ κυρίως ἐκ τῶν ἔσω! Δῆλα δὴ ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ τοὺς στηρίζουμε!

Φιλονόη. 

 Υ,Γ. Τελικῶς ποιοί εἶναι οἱ κερδισμένοι; Αὐτοί πού ἀπεργοῦν ἤ αὐτοί πού δέν ἀπεργοῦν;

Θα σας πω μία ιστορία που έλαβε χώρα τον χειμώνα του 1993 και που πρώτη φορά βλέπει το φως της δημοσιότητας.
Εκείνη την εποχή, υπηρετούσα ως Λοχίας ΕΠΥ στην 50η Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων στο Πρωτοκκλήσι Έβρου. Λάβαμε στα ξαφνικά διαταγή από την Ταξιαρχία για διενέργεια “Πέλεκυ”. Δηλαδή, να βγάλουμε τα άρματα, να πάμε στις θέσεις μάχης και να επιστρέψουμε. Οι Αξιωματικοί και οι ΕΠΥ, κοιταζόμασταν μετ

αξύ μας λέγοντας “δεν πάει καλά ο μαλάκας ο Ταξίαρχος”. Είχε -14 βαθμούς Κελσίου και πολύ χιόνι. Κάναμε μία μίνι σύσκεψη και τελικώς αρνηθήκαμε (όλοι εκτός από τον διοικητή) να εκτελέσουμε τη διαταγή, κρίνοντας πως κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο τις ζωές των οπλιτών, τις δικές μας ζωές και την ασφάλεια των αρμάτων και των οχημάτων. Παρά τις απειλές του Ταξίαρχου, δεν κουνήθηκε ΟΥΤΕ ΒΊΔΑ! Κι αφού δεν μπορούσε να στείλει ολόκληρη μονάδα στο Στρατοδικείο, αναγκάστηκε ν’ ανακαλέσει τη διαταγή. Ήταν μία νίκη που ήρθε από μία παράτολμη – άτυπη απεργία. Μια απεργία που μας βρήκε όλους ενωμένους και δεν είχε να κάνει με ψίχουλα ελεημοσύνης.
Αυτήν την ιστορία την δημοσιεύω για να πω μόνον τούτο:
Τότε, δεν είχαμε συνδικαλισμό στο Στρατό κι ήμασταν όλοι ενωμένοι και αξιοπρεπείς. Τώρα, υπάρχει ο συνδικαλισμός κι ο Στρατός μας είναι διασπασμένος και χωρίς αξιοπρέπεια. Αυτόν τον Στρατό θέλουμε, ή τον Στρατό του 1993;
 
(Visited 12 times, 1 visits today)




One thought on “Κάποτε σὲ ἕνα Ἑλληνικὸ στρατόπεδο…

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Κάποτε σὲ ἕνα Ἑλληνικὸ στρατόπεδο… « Φιλονόη καὶ φίλοι……

Leave a Reply