Τὸ πολυτονικὸ, ἡ νέα γενεά καὶ οἱ Παπούα.

Ἀρχὴ Σοφίας...

Ἡ χαρά μου εἶναι πάντα πολὺ μεγάλη. Τὰ θαυμάζω αὐτὰ τὰ παιδιά. Τὰ χαίρομαι. Τὰ καμαρώνω. Κι ἀκόμη περισσότερο χαίρομαι ποὺ γίνομαι ἀφορμὴ γιὰ νὰ πράξουν κάτι τόσο μεγάλο. 

Γιατί μεγάλο καὶ σημαντικό καί σπουδαῖο τό νά γράφῃ κάποιος πολυτονικά;

Διότι ἀναγνωρίζει τὴν σημασία τους. Διότι καταφέρνει καὶ ἀποκτᾷ τὴν μαθηματικὴ δομὴ τοῦ ἐγκεφάλου του, ποὺ κάθε ἄλλο σύστημα τοῦ καταστρέφει. Διότι προσεγγίζει τὰ κείμενα τῶν κλασσικῶν μὲ ἄλλες δυνατότητες. Διότι… 

Θὰ μποροῦσα νὰ γράφω ὧρες… 

Ὑπάρχουν βέβαια καὶ οἱ ἐπικριτές τους. Εἶναι αὐτοί, ποὺ ὡς ἄλλοι γνῶστες τῶν πάντων, ἰσχυρίζονται πὼς ἡ ἑλληνικὴ γραφὴ ἦταν πάντα κεφαλαιογραφή. Θὰ συμφωνήσω μαζύ τους ἀλλὰ μὲ προϋποθέσεις. 

Διότι ὅταν οἱ Ἀλεξανδρινοὶ ἀπεφάσισαν νὰ πολυτονίσουν, διέβλεπαν κάτι ποὺ ἐμεῖς δὲν συνειδητοποιοῦμε. Διέβλεπαν τὴν γλωσσικὴ φθορά, τὴν παραποίησι τῆς γλώσσης καὶ τὴν ἀμορφωσιά ποὺ ἔτεινε νὰ ἐπικρατήσῃ. Ὀρθῶς σκεπτόμενοι πολυτόνισαν. Γιὰ νὰ μποροῦμε ἀκόμη κι ἐμεῖς σήμερα νὰ ἀντιλαμβανόμαστε ψήγματα τῆς πληροφορίας ποὺ κρύβει ἡ γλώσσα μας. 

Συμπαθέστατος καὶ γραφικότατος! Ἀλλὰ δὲν μοῦ ταιριάζει!

Συμπαθέστατος καὶ γραφικότατος! Ἀλλὰ δὲν μοῦ ταιριάζει!

Ἐπιλέγω λοιπὸν ἔςτῳ καὶ ὑπ’  αὐτὲς τὶς συνθῆκες, νὰ διατηρῶ καὶ νὰ δομῶ σχέσεις μὲ τὶς ῥίζες μου. Μὲ τὴν Σοφία καὶ τὴν Ἐπιστήμη. Κατανοητὸν ἢ μὴ ἀπὸ τοὺς λοιποὺς Παπούα; Ἀδιάφορον. 

Ἔως τῆς στιγμῆς ἐκείνης ποὺ θὰ ξαναγίνουμε Ἄνθρωποι, ἐγὼ θὰ γράφω πολυτονικά. Ὅταν θὰ ξαναβροῦμε τὴν φύσι μας καὶ τὸ ἦθος μας καὶ τὶς ἀξιες μας, ἐγὼ θὰ γράφω μὲ κεφαλαιογραφή. Ἔως τότε, φαίνομαι γραφική, κολλημένη, ὑστερικὴ στὰ μάτια τῶν Παπούα. Ἀλλὰ ἀπὸ Παπούα δὲν περιμένεις νὰ σὲ κρίνουν. Αὐτὸ τὸ ἐναποθέτεις μόνον σὲ ὅσους μποροῦν κι ἀξίζουν καὶ γνωρίζουν. 

(ἐστάλη σήμερα, δὲν εἶναι δημοσιευμένη)

κύριε Διευθυντά,
Στὴν “Κ” τῆς 15/10, στὸ ἀφιέρωμα γιὰ τὸ πολυτονικό, ὁ κ. Βατόπουλοςδιερωτᾶται: “Ὑπάρχουν νέοι ποὺ δὲν διδάχθηκαν τὸ πολυτονικὸ καὶ νὰ τὸ ὑποστηρίζουν;” Ναί, ὑπάρχουν, καὶ μάλιστα οὐκ ὀλίγοι, μὲ συνέπεια ποὺ ἐκπλήσσει (δηλαδὴ παντοῦ, ἀκόμα καὶ στὰ διαδικτυακὰ “τσάτ”). Ἡ ἐπιλογή τους αὐτὴ σὲ καμία περίπτωση δὲν προκύπτει ἀπὸ κοινὲς πολιτικὲς ἢ θρησκευτικὲς συνισταμένες, καὶ ἐξυπακούεται πὼς ἀναφερόμαστε σὲ χρήση τῆς φρέσκιας δημοτικῆς γλώσσας. Ἐπιτρέψτε μας νὰ προτείνουμε τὴν ἀκόλουθη ἱεράρχηση τῶν αἰτιῶν, μετὰ ἀπὸ σχετικὲς συζητήσεις:

(α) Θεωροῦν πὼς μὲ τὸ πολυτονικὸ διασώζεται καίρια καὶ σημαντικὴ πληροφορία στὴν λέξη καὶ κυρίως στὴν πρόταση, πληροφορία ὄχι κατ’ ἀνάγκην φωνητική.

(β) Ἀντιμάχονται τὴν ἄρση περίπου δισχιλιετοῦς συνέχειας τῆς ὀπτικῆς (βιωματικῆς) ἀποτύπωσης τῆς γλώσσας. (Δὲν θεωροῦν τὴν Βουλὴ ἁρμόδια γιὰ μιὰ τέτοια ἀπόφαση, καὶ δὴ μὲ τροπολογία καὶ 30 βουλευτές, ὅπως συνέβη.)

(γ) Ἀποστρέφονται τὴν τραγικὰ λανθασμένη de facto διχοτόμηση τῆς γλώσσας σὲ “ἀρχαῖα” καὶ “νέα”, δηλαδὴ σὲ ὅ,τι τυπώθηκε πρὶν τὸ 1982 καὶ μετὰ τὸ 1982 ἀντίστοιχα (γιὰ τοὺς μαθητὲς τῶν λυκείων μας, ὁ Ἐλύτης γράφει “στὰ ἀρχαῖα”, ἐπειδὴ τυπώνεται σὲ πολυτονικό. Ρωτῆστε τους). Ἢ τὴν θεώρηση τῆς πολυτονισμένης δημοτικῆς γλώσσας ὡς “καθαρεύουσας”, θεώρηση κρατικὰ ὑποβοηθούμενης ἡμιμάθειας.

(δ) Διαπιστώνουν πὼς τὸ πολυτονικὸ εἶναι πιὸ λειτουργικό, “λογικὸ” τονικὸ σύστημα, μὲ ἐσωτερικὴ συνέπεια ποὺ στὴν μονοτονία ἀντικαθίσταται μὲ δύσκαμπτες τονικὲς συμβάσεις (“ὁ δάσκαλός του”- ὁ δεύτερος τόνος ἐμφανίζεται ἀπὸ τὸ πουθενὰ κ.ἄ.).
(ε) Κρίνουν πὼς ἂν σὲ γλωσσικὰ ζητήματα προκρίνουμε τὸ κριτήριο τῆς χρησιμότητας/εὐκολίας, καλύτερα νὰ κάνουμε τὴ δουλειὰ σωστά: νὰ υἱοθετήσουμε ἐπισήμως φωνητικὴ γραφή, γκρῆκλις/λατινικὸ ἀλφάβητο ἢ ἀκόμα καλύτερα τὰ διεθνῆ ἀγγλικά. Δυστυχῶς, τὰ ἑλληνικὰ εἶναι δύσκολα καὶ ἀφοροῦν μιὰ πολὺ μικρὴ ἀγορά. Πρὸς τί τόση ταλαιπωρία;

(ς) Πέραν τούτων, τὸ προτιμοῦν καὶ αἰσθητικά.
Τέλος, πολὺ ἁπλά, συχνὰ ἔχουν πειστεῖ ἀπὸ τὶς σχετικὲς ἀπόψεις τοῦ Ἐλύτη, τοῦ Σαββόπουλου, τοῦ Γιανναρᾶ, τοῦ Καστοριάδη, τοῦ Ράμφου, τοῦ Παπάζογλου (παρεμπιπτόντως, ἅπαντες δημοτικιστές), τῆς Ντὲ Ρομιγὶ καὶ ἄλλων. Ἐνῷ δὲν τυγχάνουν ἀκριβῶς θαυμαστὲς τοῦ Ἐλ. Βερυβάκη, ὑπουργοῦ Παιδείας τότε, ἢ τῶν ἐμμονῶν τοῦ κ. Κριαρᾶ, ποὺ ἀμφισβητεῖ τὴν ὕπαρξη νέων ἀνθρώπων ποὺ πολυτονίζουν- δηλαδή, τὴν ὕπαρξή μας. Οὔτε πείθονται ἀπὸ τὴν ζωτικὴ προτεραιότητα τῆς ἥσσονος προσπάθειας.
Πολὺ σωστὰ ἐπισημάνθηκε στὰ ἄρθρα πὼς οἱ οἰκονομικοὶ λόγοι τῆς ἐπιβολῆς τῆς μονοτονίας ἔχουν πλέον ἐκλείψει. Τὰ πολυτονικὰ ἑλληνικὰ εἶναι ἤδη ἐγκατεστημένα σὲ ὅλες τὶς τελευταῖες ἐκδοχὲς τῶν Windows τὴν τελευταία δεκαετία (Greek polytonic), χρειάζονται ἁπλῶς ἐνεργοποίηση καὶ ἀξιοποιοῦν εἰδικὴ διάταξη τοῦ πληκτρολογίου. Πλέον, ὅλες οἱ συνηθισμένες γραμματοσειρὲς (π.χ. Times New Roman ἀπὸ Vista κι ἑξῆς) ἔχουν σχεδιαστεῖ καὶ γιὰ τονισμένα ἑλληνικά.
Σωτήρης Μητραλέξης (23, φοιτητής, Βερολίνο Γερμανίας), 
Δημήτρης Ζάχος (26, φοιτητής, Ἀθήνα), 
Γιάννης Ντάγκας (23, φοιτητής, Ἀθήνα), 
Ἀπόλλων Μπαζάντε-Κωστόπουλος (33, φοιτητής, Ἀθήνα), 
Στέλιος Θεοδωράκης (20, φοιτητής, Ἀθήνα), 
Κυριάκος Παπαδόπουλος (30, φοιτητής, Μπέρμινγκχαμ Ἀγγλίας)

ἀρχὶ-Παπούα

ἀρχὶ-Παπούα

Κοινῶς;

 

Οἱ φωστῆρες μας καὶ οἱ οὐρές τους, δῆλα δή οἱ ἀρχι-Παπούα, ἀπεφάσισαν νὰ κρίνουν-καταργήσουν κάτι, ποὺ ὅλος ὁ πλανήτης ἀντιλαμβάνεται πὼς ἐμπεριέχει ὅλες τὶς ἀλήθειες τοῦ Σύμπαντος.
 

Δῆλα δή οἱ ἀρχι-Παπούα ἀπεφάσισαν νὰ μᾶς κρατήσουν σὲ Παπούα κατάστασι.
Ἐγὼ δὲν εἶμαι Παπούα. Εἶμαι Ἑλληνίς, Τραντελληνίς ἐκ τοῦ Πόντου. Ἀπολύτως συνειδητοποιημένη καὶ ξεκάθαρη. Καὶ μαζύ μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀφυπνισμένους Ἕλληνες ἀναδομούμαστε. Ἐπιστρέφουμε. Καὶ θὰ νικήσουμε τοὺς Παπούα καὶ τοὺς ἀρχι-Παπούα διότι τὸ ἐπιτάσσουν ὅλοι οἱ  Συμπαντικοὶ νόμοι. Στὸ μεταξύ, κρατῆστε τὴν ἐπιστολὴ αὐτῶν τῶν παιδιῶν. Ἔτσι, γιὰ νὰ θυμᾶστε κάπου κάπου ποιοὶ ἤμασταν, πόσο Παπούα μᾶς ἔκαναν καὶ πόσο πολὺ πρἐπει νὰ ἐργαστοῦμε γιὰ νὰ γίνουμε καὶ πάλι Ἄνθρωποι.
Υ.Γ. 1.Συγχαρητήρια στὰ παιδιά. Θὰ «συμπαρασύρουν» κι ἄλλους Παπούα στὸν Ἀνθρώπινον Δρόμο!
 

Υ.Γ.2. Γνωρίζω πὼς κάνω λάθη. Ἀλλὰ αὐτὰ σιγὰ σιγὰ μένουν πίσω. Δὲν γίνεται νὰ μποῦμε μὲ τὴν πρώτη στὸν δρόμο μας. Ἀπαιτεῖται κόπος. 

φωτογραφία ἀπὸ ἐδῶἐδῶ κι ἐδῶ

Πρώτη δημοσίευσις 20 Ὀκτωβρίου 2011

(Visited 196 times, 1 visits today)




4 thoughts on “Τὸ πολυτονικὸ, ἡ νέα γενεά καὶ οἱ Παπούα.

  1. Τὴν γλῶσσαν τὴ ἐλάβωσαν βαρύτατα νύκτωρ καὶ ἰεροκρυφίως οἱ Κυανοί, τὴν ἐφόνευσαν δὲ καὶ ἐνεταφίασαν ἀμέσως μετὰ, νύκτωρ καὶ αὐτοί, οἱ Πράσινοι χρησιμοποιοῦντεςὡς νεκροθάπτας (κοράκια) τοὺς Ἐρυθροὺς. Οἱ πρῶτοι κατήργησαν τὸ ὕφος, οἱ δεύτεροι τὸν τόνον καὶ τὸ πνεῦμα. Ὑπῆρξε δὲ μοναδικὸν φαινόμενον εἰς τὴν ἱστορίαν ἡ γλωσσοκοψιὰ αὐτὴ διότι ὡς εἴθισται ἁρμόδιοι διὰ τὴν γλωσσικὴν ἐξέλιξιν δὲν εἶναι οἱ πολιτικοὶ ἀλλὰ οἱ φιλόλογοι, λογοτέχναι καὶ πάντες γενικῶς οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὸ ἀντικείμενον. Βεβαίως ὅ,τι ἔπραξαν οἱ πολιτικάντιδες τὸ ἔπραξαν ὑπὸ τὰ ἀπαθῆ βλέμματα τῶν κατ’ εὐφημισμὸν “Ἑλλήνων”.

    • Καὶ κάτι ἄλλο. Ἐνῶ αὐτὰ συμβαίνουν τώρα, ἄς θυμηθῶμεν τὶ συνέβαινε παλαιότερα, ἐν ἔτει 1817 εἰς τὸ Ἑλληνομουσεῖον (σχολὴν) τῶν Κυδωνιῶν σχολαρχοῦντος τοῦ Θεοφίλου Καΐρη, καὶ διὰ ποίων παιδιῶν διεσκέδαζον οἱ σπουδασταί. Θαυμάσατέ τους!

      Θεὸς ἡγείσθω παντὸς ἔργου καὶ λόγου

      ΨΗΦΙΣΜΑ

      Ἐπὶ καθηγεμόνων Θεοφίλου, Γρηγορίου τε καὶ Εὐστρατίου, τῶν ἐν τῷ κατὰ τὰ Κυδωνίας Ἑλληνομουσίῳ σχολαρχούντων, Ἐλαφηβολιῶνος ὀγδόη ἀπιόντος, οἱ ὑπογεγραμμένοι εἴπομεν:
      Ἐπαιδὴ τὴν μὲν πατρᾠαν ἀναλαβέσθαι φωνήν, τὴν δὲ χύδην καὶ ἀγοραίαν, ὡς πάντῃ ἀνοίκιον ἡμῖν, τοῖς τῶν Ἑλλήνων ἐκείνων ἀπόγονοι, παντὶ τῷ θυμῷ ἀπώσασθαι ἐφιέμεθα, δεδόχθαι πᾶσιν ἡμῖν νόμον εἰσενεγκεῖν τόνδε,
      ὥσθ’ ἡνίκ’ ἄν συνῶμεν ἑλληνιστὶ πάντας ἡμᾶς συνδιαλέγεσθαι καταναγκάζειν,

      Ν Ο Μ Ο Σ

      Ἐπιμελεῖσθαι ἕκαστον ἡμῶν ἑλληνιστὶ ὅσον οἶόν τε συνδιαλέγεσθαι• ὅς δ’ἄν μὴ ἐθέλῃ τοῦτο, σελίδα Ὁμηρικὴν ἐνώπιον ἡμῶν ἱστάμενος ἀπαγγέλλειν ἀποτισάτω τίμημα.

      Οἱ ταῦτα ψηφισάμενοι

      Ἀγγελῆς ——– Ἀλκιβιάδης
      Διδότος ——— Ἀνάχαρσις
      Ἰωανίκιος —— Ἀριστείδης
      Τζάνος ——– Θεμιστοκλῆς
      Δημήτριος —– Ἐπαμεινώνδας
      Διογένης κλπ.
      ᾳωιζ΄ (1817)

      Ἔκτακτον παίγνιον. Δὲν συμφωνεῖτε; Εἰρήσθω δ’ ἐν παρόδῳ ὅτι ὁ εἰς τὴν δευτέραν σειρὰν ἀναγραφόμενος Διδότος δὲν ἦτο ἄλλος ἀπὸ τὸν περίφημον Γάλλον ἐκδότην καὶ λόγιον Ἀμβρόσιον Διδότον, φίλον τοῦ Ἀδαμαντίου Κοραῆ, ὅστις εἶχε χρηματίσει μαθητὴς εἰς τὴν περὶ ἧν ὁ λόγος Ἀκαδημίαν. Αὐτὰ συνέβαιναν δίκην φαιδρότητος ἐν Κυδωνίαις καὶ ἐν ἔτει 1817. Σήμερον εἰς τὴν ἐλευθέραν (κατὰ τρόπον τινά) Ἑλλάδα πόσοι δύνανται νὰ ἀναγνώσουν ἔστω τὸ ὡς ἄνω κείμενον;
      Ἰδοὺ ἡ ἀπορία!

  2. Ἀγαπητὴ Φιλονόη,

    Ἔχεις δίκαιο, θέλησαν νὰ μᾶς κάνουν Παπούα κι ἀκόμη χειρότερα, νὰ στερήσουν τὴν ἀνθρωπότητα ἀπ’ τὸν ζωντανὸ ἑλληνικὸ πολιτισμό μας ἐπὶ τέσσερες χιλιάδες χρόνια τουλάχιστον, ἔτσι κατὰ προσέγγιση, καὶ τὴν ἀνθρωπότητα ἀπ’ τὴν μοναδικὴ γνήσια δημοκρατικὴ παράδοση . Ὁ Λευτέρης Βερυβάκης ὁμολογεῖ τώρα ὅτι ἔκανε λάθος τότε, ἀλλὰ δὲν ὁμολογεῖ ὅτι τὶς ἐντολἐς γιὰ τὸ μονοτονικὸ καὶ τὸν ἀφελληνισμὸ τοῦ τόπου τὶς ἔδιδε ὁ Εὐστάθιος Σταυριανὸς ἀπ’ τὴν Νέα Ὑόρκη.
    Ἦταν προσχεδιασμένα ὅλα, μὲ κατάληξη τὰ τωρινὰ καὶ τὴν παράδοσή μας στὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο, γνωστὰ αὐτά.
    Ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς εἶναι πρωτίστως προφορικὸς πολιτισμός, ὅπως ἄρχισε κι ἦταν μόνο προφορικὸς ἕως τὸν τέταρτο αἰῶνα π.Χ.. Εἶναι ἀκόμη προφορικὸς γιὰ τὴν μουσική του ἁρμονία, τὸ μέτρο στὴν ποίηση, τὸν ῥυθμὸ στὸ ῥητορικὸ καὶ τὴν προσῳδία στὸν πεζὸ λόγο. Αὐτὰ τὰ ζοῦμε ὁλοζώντανα στὸ δημοτικὸ καὶ στὸ λαϊκὸ τραγοῦδι,στὴν ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ καὶ στὴν δημοτικὴ ποίηση. Αὐτὴ τὴν ἀδιατάρακτη συνέχεια θέλησαν νὰ σπάσουν καὶ ἀπέτυχαν.
    Ἡ ἀποτυχία τους φαίνεται καλύτερα στὴν ἐξαφάνιση σχεδὸν τῶν γκρίνγκλις τοὺς τελευταίους μῆνες, κυρίως μετὰ τὸ κίνημα τῶν Ἀγανακτισμένων, ἀλλὰ καὶ τὴν χρησιμοποίηση ἀπὸ ὅλο καὶ περισσότερους νέους στὴν ἡλικία τοῦ πολυτονικοῦ, ἔστω καἰ μὲ τὰ ὀρθογραφικἀ τους λάθη.
    Τὸ ἔχουμε ξαναπεῖ, σὲ πολυτονικὸ μιλᾶμε καὶ θὰ μιλᾶμε ὅσο ὑπάρχει, ἔστω καὶ ἕνας, ζωντανὸς Ἕλληνας. Ἡ ἐξαφάνιση σχεδὸν τῆς ποιήσεως τὴν τριακονταετία αὐτὴ ὀφείλεται κατὰ κύριο λόγο στὴν κατάργηση τοῦ πολυτονικοῦ καὶ στὴ χρήση τοῦ μονοτονικοῦ ἀπ’ τοὺς γράφοντες. Παθαίνουν πλήρη σύγχυση,τρικυμία ἐν κρανίῳ.
    Τέλος, ἡ μουσικὴ ἁρμονία εἶναι ἡ ἐμμέλεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ συναντᾶται καὶ στὴν κινεζικὴ καὶ στὴν ἰνδουιστικὴ γλῶσσα. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι Οἰ παλαιοὶ καὶ μεγάλοι ζωντανοὶ πολιτισμοί, κινεζικὸς καὶ ἰνδικός, ἀναγνωρίζουν μόνο τὸν ἑλληνικὸ ἀπ’ τοὺς δυτικοὺς πολιτισμούς.
    Αὐτὰ τὰ λίγα πάλι.

    Χρἠστος Ζ. Καρανίκας

Leave a Reply