Τὸ χρονικὸν τῆς καταστροφῆς τῆς γλώσσης μας!

Τὸ χρονικὸν τῆς καταστροφῆς τῆς γλώσσης μας!Τὸ παρακάτω κείμενον εἶναι ἀπάνησις στὸν σχολιασμὸ κάποιου sarant (εἶναι ὁ γνωστός Σαραντόπουλος) τοῦ φίλου τοῦ ἱστολογίου μας Θεοφίλου. 
Δὲν προσθέτω κάτι. Τὰ λέει ὅλα ὁ Θεόφιλος, ἀπαντῶντας οὐσιαστικῶς σὲ κάθε εἰρωνία καὶ σὲ κάθε ἐμπάθεια.

Φιλονόη.

 

  1. sarant είπε

  2. Καλημέρα. Η “δημοτικιά”, όπως λέτε, δεν θεσπίστηκε ταυτόχρονα με το μονοτονικό αλλά μερικά χρόνια νωρίτερα, το 1976. Όμως στενογραφικές συντμήσεις σαν το τπτ χρησιμοποιούνται από παλιά, από τα βυζαντινά χρόνια. Λέτε να “εάλω” γι’ αυτό το λόγο η Πόλη;

Μάλιστα, φίλιε Sarant, καὶ καλήν ἡμέραν νὰ ἔχῃς κι ἐσύ. Τὴν δημοτικιὰν ἐθέσπισεν ὁ πρόδρομος τῆς λαίλαπος τοῦ ’81. Διότι πρὸ τῆς λαίλαπος τοῦ ’81 εἴχαμε τὴν λαίλαπα τοῦ ’74, βλέπεις. Οἱ δῆθεν δεξιοὶ σωτῆρες μας ἐκ τῆς ἑπταετίας, οἱ ὁποῖοι ἐπαθον ὀξεῖαν σοσιαλιστίτιδα καὶ διέλυσαν καὶ κατεκρήμνησαν τὴν γλῶσσαν καὶ ἄλλα ἐθνικὰ πράγματα (ἡ Κύπρος κεῖται μακράν), τὴν οίκονομίαν καὶ ὅ,τι ἄλλον εὗρον ὀρθὸν καὶ ὑγιές, διὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ τὸ ἐγκλημα τοῦ σοβαρωτάτου πλήγματος κατὰ τῆς γλώσσης καὶ τῆς διαλύσεως τῆς πατρίδος μας μὲ διακριτικὴν ἀφετηρίαν περίπου τὴν 11-1-’82 ἐπὶ ἑτέρου δημίου, τοῦ Λευτέρη (ἄκουσον, Λευτέρης!) Βερυβάκη, ὃς καὶ ὑπούλως ἐνομιμοποίησεν τὸ  ὅλως εἰδεχθὲς αὐτὸ ἔγκλημα.

Ὁ Γεώγ-γιος Γάλλης, ὁ κόθορνος, ὁ ὁποῖος, ἀθεόφοβος, οὔτε τὸ ῥὸ δὲν ἠδύνατο νὰ προφέρη, κατόπιν (δῆθεν) τὸ μετενόησεν ὡς παρεδέχθη, ἀλλὰ ἦτο ἀργά, καθὼς το ἔγκλημα εἶχεν διαπεπραχθῇ καὶ τὸ μέγα ἐγώ του δὲν τὸν ἐπέτρεπεν νὰ ἀκυρώσῃ καὶ νὰ ἐπανορθώσῃ. Ἐξ ἄλλου, αὐτοὶ τῶν ὁποίων τὰς ἐντολὰς ἀμφότεροι ἐξετέλουν δὲν τοῦ τὸ ἐπέτρεπον.

Ἔκτοτε, μετὰ τὴν καταστροφικὴν περίοδον τῶν μανιακῶν τῆς ἐξουσίας ἡ ὁποία ἠκολούθησεν, μερικοὶ Ἔλληνες ἀφυπνήσθησαν ἐκ τοῦ βαθέος ληθάργου καὶ χειμερίας νάρκης καὶ δειλῶς καὶ συνεσταλμένως διαμαρτύρονται, ἀλλὰ προφανῶς μᾶλλον ἀνειλικρινῶς ἢ τοὐλάχιστον ἀνεπαρκέστατα, διότι ταυτοχρόνως ἡ συντριπτικωτάτη πλειοψηφία ὅλων αὐτῶν τῶν κοπτομένων  διὰ τὴν γλῶσσαν ἔχει τελείως συμμορφωθῇ μὲ τὴν γλωσσικὴν μετα(ἀπο)ῤῥύθμισι τοῦ Ῥάλλη καὶ τῶν ἀπολυταρχικῶν νόμων τοῦ Βερυβάκη, καὶ βεβαίως ἀμφοτέρων τῶν «ἐθναρχῶν» μετὰ τῶν ἀδαμαντίνων χαρακτήρων τῶν πειθηνίων ὀργάνων των ὑπουργῶν Ἐθνικῆς (τότε ἦτο ἀκόμη «Ἐθνικῆς») Παιδείας καὶ Θρησκεμάτων. Ἀπὸ τότε ἤρχισεν καὶ ἡ οἰκονομικὴ κατακρήμνισις, ἡ «κατρακύλα», μὲ τὴν ἀποκορύφωσί του σήμερον, ἀλλὰ ἂς μὴν ἐξέρχομαι τοῦ θέματος, ἂν καὶ τὰ πάντα εἶναι ἀλληλένδετα. 

Αἱ στενογραφικαὶ (ὄχι ὅμως χάριν τῆς ἐπισήμου στενογραφίας ἣν ἀσκοῦν π.χ. οἱ στενογράφοι τῆς Βουλῆς) συντμήσεις π.χ., κ.ἄ., κ.ο.κ., ὑπ. ἀριθμ., κ.λ.π., κ.λ.π., σαφῶς καὶ χρησιμοποιούνται, ἀλλὰ εἶναι ὀλίγαι καὶ μετρημέναι, ἄν καὶ μὲ αὐτὰς ἀκόμη δὲν εἶμαι ἀκριβῶς σύμφωνος, καὶ θὰ σὲ εἰπῷ τὸ διατί· διότι εἰς τὸν προφορικὸν λόγον αἱ λέξεις πρέπει νὰ προφέρωνται ὁλόκληραι, ἐνῶ σήμερον ὁ κόσμος λέγει πὶ χὶ ἀντὶ παραδείγματος χάριν. Τελευταίως, δυστυχῶς, ἔχομεν ἕνα ὁλόκληρον κώδικα, ἕνα σύστημα «στενογραφίας» τὸ ὁποῖον βαίνουν νὰ καθιερώσουν ὡς σύστημα γραφῆς ὅν καὶ νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν ἐπίσημον γραφὴν καὶ γλῶσσαν, καὶ ἐὰν παρετήρησες, εἶναι μάλιστα μετὰ λατινικῶν χαρακτήρων (tpt) (ἂν καὶ κι αὐτοὶ ἀκόμη τοῦ κυμαϊκοῦ ἀλφαβήτου).

Ὅσον δὲ διὰ τὸ ἑἀλω, καθεμία φθορὰ καὶ ἀπόφασις πρὸς τὸ χεῖρον συμβάλλει πρὸς αὐτό. Ἡ διάβρωσις ἀργεῖ μέν, ἀλλὰ κάποια στιγμήν ὁδηγεῖ πρὸς τὴν σχετικὴν ἅλωσι. Χάσον τὴν γλῶσσαν σου καὶ χάνεις τὴν ταυτότητὰ σου, τὴν προσωπικότητὰ σου· ἀφομοιοῦσαι. Παύεις νὰ ὑπάρχης ὡς λαός. Σήμερον ποῖος δημοσιογράφος πρωτίστως, πολιτικὸς (ἡ λέξις  ἔχει καταλήξει νὰ εἶναι συνώνυμος τοῦ  ὅρου προδοτικός), ἀκαδημαϊκός, πανεπιστημιακός, καθηγητής, διδάσκαλος, ἰατρός, δικηγόρος, δικαστικός, συγγραφεύς, λόγιος κλπ, κλπ, μετὰ τῶν μυριάδων ἀδιαφόρων, πλὴν ἐλαχίστων μονάδων, γνωρίζει τὴν ἑλληνικὴν; Ἐγὼ δὲ ὀλιγώτερον ὅλων, ἀλλὰ τοὐλάχιστον προσπαθῶ. Καὶ ἐὰν τὴν γνωρίζει, τὴν χρησιμοποιεῖ;  Ὁ γραπτὸς  καὶ ἐπίσημος λόγος πρέπει νὰ εἶναι πάντοτε ἀναβαθμισμένος, εἰς γλῶσσαν καθαρὰν καὶ ἀῤῥήκτως  συνδεδεμένην μετὰ τῆς ἀρχαίας, καὶ νὰ ἀποτελῇ τὸ ἰδανικὸν πρότυπον δι᾿ ὅλους καὶ δὴ διὰ τὸν προφορικὸν λόγον. Ὡς ἔχει κατηντήσει τώρα, οἱ (παρα)μορφωμένοι,  οἱ «ἁρμόδιοι καὶ προοδευτικοὶ» δὲν προλαμβάνουν νὰ ἀποδέχωνται τὰ λάθη τῶν ἀγραμμάτων (διότι οἱ  ἴδιοι ἐφρόντισαν ἀνὰ τὰς δεκαετίας νὰ τοὺς ἀφήσουν ἀγραμμάτους, οἱ ὁποῖοι ἀγράμματοι διψοῦν νὰ μάθουν, ἀλλὰ ποῦ; Ἀπὸ ποῖον;) νὰ υἱοθετοῦν καὶ νὰ τὰ συμπεριλαμβάνουν ὡς κανόνας, «διότι (τάχα) ἔτσι ὁμιλεῖ ὁ λαός». Δηλαδή, προσθέτων λάθη εἰς τὴν γλῶσσαν! Καὶ ἐὰν δὲν τὸ πράξῃ ὁ λαός, ἐφαρμόζουν τὴν μέθοδον τοῦ βιασμοῦ οἱ  ἴδιοι, μὴν τυχὸν ὁ λαὸς δὲν προλάβῃ νὰ κάμη τὰ λάθη εἰς τὰ μέτρα τὰ ἰδικὰ των καὶ τὸν χρόνον κατὰ τὸν ὁποῖον αὐτοὶ τὰ ἐπιθυμοῦν. Ἀπώτερος σκοπὸς των ἐκόντες, ἄκοντες;  Ἡ ἐξόντωσις τῆς Ἕλληνος γλώσσης. «…καὶ ἤρθαμε ἐμεῖς μὲ τὰ διπλώματα καὶ σχεδὸν τὴν ἀφανίσαμε. » Ὀδυσσέας Ἐλύτης. Φεῦ! Παπαῖ! Ἡ γλῶσσα, λοιπόν, δυστυχῶς, ἑάλω.

Ὀφείλω, κλείνων, νὰ ἐξηγήσω ὅτι ἐφ᾿  ὅσον ὁ πληθυντικὸς εἶναι διὰ τὰ πολλὰ, ἐνῶ ὁ ἑνικὸς δι᾿ ἕν, ἀπευθυνόμενος προς ἐσὲ χρησιμοποιῶ τὸν ἑνικόν, καὶ ἐλπίζω νὰ τὸ ἐφαρμώσῃς κι ἐσὺ πρὸς ἐμέ. Ἐπίσης οὐδένα ποτε ἀποκαλῶ «κύριε», πολλῷ δὲ μᾶλλον τοὺς   ἄρχοντας, διότι ὁ καθεὶς ἐξ ἡμῶν,  πλὴν τῶν μεγαλομανῶν, πιστεύω ὅτι εἶναι κύριος μόνον τοῦ ἑαυτοῦ του (κατὰ δύναμι). Ἐξ ἄλλου, αὐτὰ εἶναι βαρβαρόφερτα ἔθιμα, μὴ ἑλληνικά, ἐντελῶς ξένα πρὸς τὴν ἑλληνικὴν ἀντίληψι, σκέψι, ἔθος καὶ ἦθος, καθ᾿ ὅτι οὐκ εἴθισται τοῖς  Ἕλλησι προσκυνέειν. Ἐλπίζω νὰ μὴν θεωρῇς ὅτι τὸ κάμνω ἀπὸ ἀγένειαν,  ἢ διότι σὲ ὑποτιμῶ ἢ νὰ σε προσβάλω. Ἀντιθέτως μάλιστα, σὲ εὐχαριστῶ διὰ τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκφράσω περαιτέρω τὴν ἀγωνίαν μου ἀπαντῶν εἰς τὸ σχόλιόν σου καὶ τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἔχω ἕνα σοβαρὸν διάλογον μαζὶ σου. Ἐλπίζω  ὅτι ἔδωσα ἐπαρκεῖς ἀπαντήσεις καὶ ἐξηγησεις, ἀλλὰ ἐὰν ὄχι, θὰ χαρῶ πολὺ νὰ λάβω περαιτέρω σχόλιά σου. Σ᾿ εὐχαριστῶ καὶ πάλιν.

Ζητῶ ἐπίσης τὴν συγγνώμην τῶν φίλων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης διὰ τὰ λάθη καὶ τὰς μὴ βελτίστους ἐπιλογὰς εἰς τὰ κείμενά μου.

Ἔῤῥωσο καὶ εὐδαιμονει, φίλιε Sarant

.Πηγή: μήνυμα ἀπὸ τὸν Θεόφιλο. 

φωτογραφία

 

 

 

(Visited 25 times, 1 visits today)




Leave a Reply