Ἡ δὲ κυβέρνησις ἴνα φοβεῖται τὸν λαό…

Ἡ δὲ κυβέρνησις ἴνα φοβεῖται τὸν λαό...Έδωσα στον τίτλο αυτού του κειμένου παραφρασμένο το “η δε γυνή ίνα φοβείται τον άνδρα” που ακούγεται στην γαμήλια τελετή, διότι στην πραγματικότητα η σχέση κυβέρνησης – λαού, είναι ανάλογη της σχέσης γυναικός – ανδρός. Πρόκειται στην ουσία για έναν ιδιότυπο “γάμο” όπου ανταλλάσσονται “όρκοι αιώνιας πίστης”: η μεν κυβέρνηση ορκίζεται να διαφυλάττει τα συμφέροντα του λαού και ο δε λαός ορκίζεται να στηρίζει την κυβέρνηση. Κι όπως γίνεται στους περισσότερους γάμους, έτσι και σ’ αυτόν που βιώνουμε σήμερα, οδεύουμε σε διαζύγιο και μάλιστα μη συναινετικό. Αφού η κυβέρνηση καταπάτησε τον όρκο της για διαφύλαξη των λαϊκών συμφερόντων, ήταν αναμενόμενο ο λαός ν’ αντιδράσει. 

“Σεβασμός”! Να μία λέξη που δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα. “Φοβούμαι” στην αρχαία ελληνική, αποδίδεται ως “σέβομαι”. Ο σεβασμός είναι ένα συναίσθημα που κερδίζεται. Δεν απαιτείται. Ακόμη και σε μία δικτατορικού τύπου κυβέρνηση, ο σεβασμός θα πρέπει να κερδιθεί από αυτήν όχι μέσω των όπλων και των απειλών, αλλά μέσω των πράξεων. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι δικτατορικά καθεστώτα που βασίστηκαν στον τρόμο και τα όπλα, δεν άντεξαν. Αντίθετα, ανάλογα καθεστώτα που πραγματικά σεβάστηκαν το λαό, απολαμβάνουν ακόμη τον σεβασμό του κόσμου και αντέχουν στο χρόνο (π.χ. καθεστώς Φιντέλ Κάστρο). Στη δημοκρατία, οι απαιτήσεις του λαού είναι πολύ μεγαλύτερες. Ωστόσο, το ίδιο μεγαλύτερη είναι και η ανοχή του. Στη σημερινή “δημοκρατία” του ελλαδικού χώρου, κάθε έννοια σεβασμού εκατέρωθεν, τείνει να εξαφανιστεί. Ήδη η εκτίμηση του λαού στο πρόσωπο της εξουσίας αγγίζει το μηδέν. Ο δε σεβασμός της κυβέρνησης απέναντι στο λαό, μηδενικός. Για παράδειγμα, ζητείται από τον λαό να προβεί σε θυσίες για οφειλές που δεν έχουν δημιουργηθεί απ’ αυτόν, τη στιγμή που η χλιδή στα μέλη της κυβέρνησης έχει πάρει την ανηφόρα. Ο μεν λαός “σφίγγει το ζωνάρι”, η δε κυβέρνηση το λύνει. 

Όταν ο λαός απωλέσει το σεβασμό του προς την κυβέρνηση, τότε επικρατεί Αταξία και Αναρχία, σε τέτοιο βαθμό που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσει να καταπολεμήσει ακόμη κι αν προβεί σε βίαιες καταστολές, συλλήψεις κ.ο.κ. Όταν προκαλείς την Αταξία, τότε δεν μπορείς και να την συμμαζέψεις. Ο θυμόσοφος λαός μας λέει πως “όταν σκορπίζεις ανέμους, θερίζεις θύελλες”. Ήδη οι άνεμοι έχουν ενισχυθεί πολύ και οδηγούμαστε σε τρομακτική καταιγίδα. Μένει να δούμε το πότε θα ξεσπάσει και πότε θα χτυπήσει. Το “που” το θεωρούμε δεδομένο. Το “πως” και το “πότε” μας απασχολεί. Αυτό που προκαλεί παγκόσμια εντύπωση, είναι το “γιατί”. Γιατί δεν έχει ξεσπάσει ακόμη. Εμείς που ζούμε εδώ, το ξέρουμε το “γιατί”. Έχει ένα γενικό όνομα: Μ.Μ.Ε. (Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για κάποιους, Μέσα Μαζικού Ευνουχισμού κατ’ άλλους και στους τελευταίους συγκαταλέγεται κι ο υποφαινόμενος). Όσο ο λαός εξαρτάται από τα Μ.Μ.Ε., τίποτα δεν πρόκειται να γίνει. Το άλλο μέσο καταστολής της λαϊκής οργής, ονομάζεται “Συνδικάτα και Κινήματα”. Αλήθεια, τόσα κινήματα, γιατί δεν έκαναν τίποτα; “Αγανακτισμένοι”, “Δεν πληρώνω” και τόσα αλλά… Γιατί απλά ξέσπασαν όλοι εκεί την οργή τους. Τώρα ετοιμάζεται νέο κίνημα. Πόσοι άρα γε θα το ακολουθήσουν; 

Εν κατακλείδι, ο “σεβασμός” είναι το κλειδί της ομαλής συνύπαρξης λαού – κυβέρνησης. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε όλοι, τόσο το καλύτερο.

Γεώργιος Δρουμούσης Μεταξᾶς

φωτογραφία

(Visited 13 times, 1 visits today)




One thought on “Ἡ δὲ κυβέρνησις ἴνα φοβεῖται τὸν λαό…

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Ἡ δὲ κυβέρνησις ἴνα φοβεῖται τὸν λαό… « Φιλονόη καὶ φίλοι……

Leave a Reply