Ἡ εὐχή!

Κόρη μου·

 
νὰ ᾿ναι ἡ ζωή σου ἔρωτας,
 
τ’ Ἀπρίλη ἀνθοβολιὰ μικρή μου·
 
νὰ ᾿χῃς τὸν ἥλιον ἐραστήν,
 
τὰ πέλαγα προστάτην·
 
νὰ ᾿ναι ἡ γῆς μ’ ἀρώματα,
 
μὲ νάζια καὶ καμώματα
 
τὸ χάδι τῶν ματιῶν σου.
 
 
 
Νὰ ᾿σαι μικρή μου ὀμορφιά,
 
νύμφη εἰς τὰ περιγιάλια·
 
ἀντίκρυ νὰ ᾿ν’ τὰ κύματα
 
καὶ οἱ ἀφροὶ χιονάτοι·
 
νὰ  ᾿σαι ὀρθὴ κυπαρισσιά,
 
νὰ  ᾿χῃς τὴν ἀρετὴν γιὰ φορεσιά,
 
μὲ χρώματα τῆς ἡλιακτῆς,
 
τοῦ δειλινοῦ καὶ τῆς αὐγῆς·
 
νά  ᾿χουν τὰ στήθια σου ζωὴν
 
καὶ γύρω τὰ μαλλιά σου,
 
αὔρα θαλάσσης πρωινή.
 
 
 
Νὰ χαίρεσαι τὸν ἔρωτα
 
ὅπως ὁ φλοῖσβος τὴν ἀκτήν,
 
ὅπως ὁ ἄγριος ποθεῖ βοριᾶς
 
τὴν κάτασπρην τοῦ χιονιᾶ θωριά,
 
ὅπως ἀνέραστον τὸ χῶμα λαχταρᾶ
 
παρθένα τῆς βροχῆς νὰ ᾿ν’ ἡ ἀγκαλιά,
 
μὰ πιότερον στερνόν μου ἡλιοβασίλεμα,
 
νὰ ᾿ναι ἡ ψυχή σου ὁλόγιομη Πατρίδαν,
 
Φωνὴν νὰ ᾿χῃ Ἑλληνίδαν!
 
Εἴθε.
(Visited 13 times, 1 visits today)




Leave a Reply