Εὐαίσθητες ἰσορροπίες!

  Παρατηρώ πολύ, τελευταία, να δυσανασχετούν όλοι για τους πολιτικούς, οι αριστεροί αφορίζουν τους κακούς ακροδεξιούς, οι δεξιοί αφορίζουν τους κακούς ακροαριστερούς (και όλοι μαζί παρασιτούν εις βάρος μας).
Ο λαός διασπάται, μεροληπτεί και φανατίζεται και συνεπώς ξεσπούν διαμάχες στα διάφορα στρώματα της κοινωνίας.
Θα επικαλεστώ βασικές αρχές της μηχανικής, που δεν απαιτεί περισσότερη λογική απ’ αυτήν ενός 6χρονου παιδιού.
Ας υποθέσουμε ότι έχουμε έναν άξονα, μια τραμπάλα ας πούμε, όπου στις δύο άκρες είναι τοποθετημένοι δύο άνθρωποι και ισορροπούν, λόγω εξουδετερώσεως των ροπών. Ως γνωστόν, αν μετακινηθεί έστω και λίγο ένας εκ των δύο από τη θέση του, το σύστημα ισορροπίας θα ανατραπεί. Είναι ολοφάνερο λοιπόν, πως ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον ώστε να παραμείνει εκεί όπου είναι.

Έχουμε λοιπόν αυτό ακριβώς το σύστημα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, αλλά το παράδοξο της υποθέσεως είναι ότι ο ένας φωνάζει και βρίζει τον άλλον, στον οποίον οφείλει τη μη ανατροπή του, άρα την παραμονή του εκεί που είναι και το αντίστροφο.

Ασφαλώς και οι ίδιοι έχουν επίγνωση της καταστάσεως, γνωρίζουν ότι ο ένας δεν έχει λόγω υπάρξεως δίχως τον άλλον. Για το θεαθήναι όμως και προς χάριν του δόγματος του ”διαίρει” και βασίλευε”, εξακολουθούν να μας εμπαίζουν και να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας παριστάνοντας τους αντιπάλους. Δεν είναι αστείο το όλο θέμα;

Γιῶργος Βατχανίδης.

Κάτι θέλω νὰ προσθέσω στὰ λεγόμενα τοῦ Γιώργου. 
Ναί, πράγμαι ἔτσι εἶναι…
Εὐαίσθητες ἰσορροπίες, φαινομενικῶς διατηροῦνται, μὲ στόχον τὴν δική τους ἐπιβίωσιν.
Ὅμως αὐτὸ εἶναι τὸ τμῆμα τῶν γεγονότων ποῦ βλέπουμε. Τὸ ὀρατόν.

Γιὰ παράδειγμα, διασκεδάζω ἀφάνταστα μὲ τὸν τάχα μου πόλεμο, μεταξὺ δύο φασιστικῶν χώρων. Ἡ φερομένη ὥς ἄκρα ἀριστερά, μὲ τὴν φερομένη ὤς ἄκρα δεξιά, ἔχουν στήσει τὰ μαγαζάκια τους κι ἐμεῖς νομίζουμε πὼς ἐκβιάζουν τὴν ψῆφο μας! Χά…
Λᾶθος… Οὔτε κἄν γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν τους δὲν φροντίζουν πλέον.
Οὔτε κἄν γιὰ κάτι οὐσιῶδες.
Μᾶς ἀπασχολοῦν, πρὸ κειμένου νὰ  μὴν σκεπτόμαστε.. Νὰ μὴν ἀναζητοῦμε…

Καὶ νὰ οἱ τάχα μου πόλεμοι..
Κι ἐμεῖς, ἀφελεῖς πάντα, παρατηρητές, ἐμπλεκόμαστε σὲ ἀνούσιες μάχες, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ μοναδικός μας στόχος ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ διάσωσις τῆς Πατρίδος.
Διότι, πλὴν ἐλαχίστων συνειδητοποιημένων ἐξαιρέσεων, ὁ Ἕλλην τρέφει πάντα ὑψηλότατα τὸ  συναίσθημα τῆς ἀγάπης γιὰ τὴν Πατρίδα. Τὸ ἔχει ἀποδείξει τόσες καὶ τόσες φορές, καὶ συντόμως θὰ κληθῇ νὰ τὸ ξαναποδείξῃ!

Συνεπῶς, τὸ παιχνίδι εἶναι ἐπιφανειακόν… Ἀπασχόλησιν μᾶς προσφέρουν… Ἐκτονώσεις… Διότι χύτρα εἶναι αὐτή… Χρειάζεται καὶ βαλβίδες ἐκτονώσεως….
Ἐὰν δὲν τὶς ἔχῃ….

Φιλονόη.  

 

(Visited 14 times, 1 visits today)




Leave a Reply