Τὸ μοναδικόν, ταχύτερον τοῦ φωτὸς, διαστημόπλοιον!

Τὸ μοναδικόν, ταχύτερον τοῦ φωτὸς, διαστημόπλοιον!Αὐτὸ τὸ ἄρθρον, ἄν καὶ παλαιόν, ἀπεφάσισα νὰ τὸ παρουσιάσω γιὰ νὰ καταδείξω σὲ κάποιους πὼς οἱ ταχύτητες τοῦ φωτός, ἀκόμη τοὐλάχιστον, εἶναι κάπως …παραμυθένιες γιὰ τὴν γήινή μας πραγματικότητα. 
Ὄχι πὼς δὲν θὰ ἀναπτύξουμε καὶ τέτοιαν τεχνολογία, ἴσως πολὺ συντομότερα ἀπὸ ὅσο ἀναμένεται, ἀλλὰ τοὐλάχιστον ἀκόμη εἶναι λόγια τοῦ ἀέρος κάθε σκέψις γιὰ ταξείδια μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτός.
Κι ἐπεὶ δὴ ὅλο καὶ κάτι νέοι πλανῆτες παρουσιάζονται, ὅλο κάπου ἐδῶ γύρω, στὴν γειτονιά μας εἶναι, ὅλο καὶ κάποιοι λοξοκυττοῦν κατὰ ἐκεῖ… Ἄς τοὺς κοπῇ γιὰ τὴν ὤρα ἡ ὄρεξις…
Ὁ πλανήτης ἔχει πολλὰ νὰ βιώσῃ καὶ τοὺς θέλει ἐδῶ…
Δὲν ἦλθε ἀκόμη ἡ ὥρα τους!

Φιλονόη.

 Υ.Γ. Νὰ τὸ φτιάξετε, νὰ τὸ δοῦμε καὶ μετὰ νὰ σᾶς κουνήσουμε τὸ μαντήλι, μήπως καὶ ἡσυχάσουμε ἀπὸ τὰ μοῦτρα σας διὰ παντός!

Διαστημόπλοια που ταξιδεύουν ταχύτερα από το φως

Θεωρητικά εφικτή η κατασκευή διαστημοπλοίων τύπου «Σταρ Τρεκ»

Μέχρι σήμερα μόνο ένα διαστημόπλοιο έχει καταφέρει να ταξιδέψει στο Διάστημα με την ταχύτητα του φωτός: το θρυλικό «Εντερπράιζ», της γνωστής τηλεοπτικής σειράς επιστημονικής φαντασίας «Σταρ Τρεκ», η οποία έχοντας κλείσει ήδη τέσσερις δεκαετίες ζωής ξαναβγαίνει αυτές τις μέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες με τη νέα ενδέκατη ομότιτλη ταινία!

Για το «Εντερπράιζ» το να ταξιδεύει από τον ένα γαλαξία στον άλλο ήταν απλή υπόθεση: χάρη στον κινητήρα αντιύλης που διέθετε, μπορούσε να κινείται, μέσα από τις σκουλικότρυπες που σχηματίζει ο καμπυλωμένος χωρόχρονος, με ταχύτητα περιδίνησης πολύ μεγαλύτερη και από αυτήν του φωτός.

Η θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν, χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο υπέρβασης της ταχύτητας του φωτός, υποστηρίζει ότι για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο θα χρειαζόταν μια ασύλληπτα μεγάλη ποσότητα ενέργειας. Πρόσφατα, δύο Αμερικανοί θεωρητικοί φυσικοί υποστήριξαν ότι η πραγματοποίηση διαστημικών ταξιδιών με την ταχύτητα του φωτός είναι κάτι το οποίο μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να παραβιαστεί η θεωρία της Σχετικότητας.

Σε άρθρο τους, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Journal of the British Interplanetary Society», ο Τζέραλντ Κλίβερ, καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Μπέιλορ του Τέξας, και ο Ρίτσαρντ Οουμπουζι, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο ίδιο πανεπιστήμιο, διατυπώνουν την υπόθεση ότι αν καταφέρναμε να χειραγωγήσουμε τις διαστάσεις του χωροχρόνου γύρω από το διαστημόπλοιο με τη βοήθεια της συγκέντρωσης μιας τεράστιας ποσότητας ενέργειας, θα δημιουργούσαμε μια «φυσαλίδα» που θα εκτίναζε την ταχύτητα κίνησης του διαστημοπλοίου πάνω από αυτήν του φωτός.

Σύμφωνα με τον Κλίβερ, μόνο μια μορφή ενέργειας θα μπορούσε να δημιουργήσει αυτή τη «φυσαλίδα»: η σκοτεινή ενέργεια, η οποία ευθύνεται για την προϊούσα διαστολή του Σύμπαντος και η οποία αμέσως μετά τη Μεγάλη Εκρηξη επιτάχυνε τη διαστολή του με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός. Και για να δημιουργηθεί αυτή η μορφή ενέργειας, θα πρέπει να αξιοποιηθεί η ενδέκατη διάσταση του Σύμπαντος, όπως προβλέπεται από τη θεωρία των χορδών, και κυρίως από μια πρόσφατα διατυπωμένη εκδοχή της, τη θεωρία Μ.

Η μέθοδος που προτείνουν βασίζεται στον κινητήρα Αλκουμπιέρ. Το 1994 ο Μεξικανός φυσικός Μιγκέλ Αλκουμπιέρ, βασιζόμενος στους υπολογισμούς του Αϊνστάιν, ανακοίνωσε ότι ένα διαστημόπλοιο περιτριγυρισμένο από μια φυσαλίδα αντιύλης θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον χωρόχρονο για να ταξιδεύει με ταχύτητα που θα ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός.

Ο Αλκουμπιέρ πρότεινε ότι τα πυκνώματα του χωροχρόνου μπροστά από το διαστημόπλοιο, σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη και απότομη διαστολή του από πίσω, θα το ωθούσε με απίστευτες ταχύτητες, σε απόλυτη αρμονία με τη θεωρία της Σχετικότητας.

Επιπλέον το πλήρωμα του διαστημοπλοίου δεν θα υφίσταται τις συνέπειες της επιτάχυνσης. Ετσι, ενώ ένας παρατηρητής θα βλέπει το διαστημόπλοιο να εξαφανίζεται στο άπειρο, οι επιβάτες θα αισθάνονται μηδενική επιτάχυνση. «Φανταστείτε το σαν έναν σέρφερ που καβαλάει ένα κύμα. Η σανίδα κινείται πολύ γρήγορα, αλλά ο σέρφερ μένει ακίνητος».

Βέβαια, η ποσότητα ενέργειας που απαιτείται για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη: σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Κλίβερ και Οουμπουζι, ισοδυναμεί με ολόκληρη τη μάζα του πλανήτη Δία. Και όπως ομολογούν οι δύο ερευνητές, θα χρειαστεί να περάσει πολύς καιρός ακόμη μέχρι να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε την τεχνολογία που θα ήταν ικανή να τιθασεύσει αυτή τη μορφή ενέργειας. *

ἐλευθεροτυπία

(Visited 15 times, 1 visits today)




Leave a Reply