Αὐτὰ τὰ δένδρα εἶχαν ῥίζες ἀπὸ χρυσό…

Αὐτὰ τὰ δένδρα εἶχαν ῥίζες ἀπὸ χρυσό...
Δεν με νοιάζουν πια οι μισθοί που πέφτουν. Ούτε οι άρρωστοι που παρακαλάνε για φάρμακα. Ούτε τα παιδιά των άλλων…
Δε με νοιάζει ποιος θα κυβερνάει, πώς θα κυβερνάει, γιατί θα κυβερνάει. Δε με ενδιαφέρουν καθόλου τα δικαιώματα των πολιτών και των ανθρώπων. Δεν με καίει καθόλου το ζήτημα, αν θα ξεπαγιάσουν φέτος 1.000.000 “Έλληνες”, ούτε αν τα παιδιά τους θα στηθούν σε μοντέρνα συσσίτια.
Δεν με νοιάζει πλέον ούτε η δική μου ύπαρξη, που έχει βολεμένη την κωλάρα της σε μια καρέκλα και γράφει κειμενάκια διαδικτυακά για να ξεσπάσει. Γενικώς μας έχω όλους γραμμένους στα άγραφα. Είχαμε στόμα, είχαμε χέρια, είχαμε πόδια, είχαμε επιλογές.
Η κατάθλιψή μου έχει μόνο μία πηγή: Σε όσα δεν είχαν ποτέ ούτε στόμα να ουρλιάξουν, ούτε πόδια να τρέξουν, ούτε χέρια να αμυνθούν, ούτε επιλογές να υπάρξουν αλλιώς…
 

πηγη

(Visited 27 times, 1 visits today)




Leave a Reply