Ὁ πολυδιάστατος ἑαυτός μας.

Ὁ πολυδιάστατος ἑαυτός μας.Στην πρώτη διάσταση είναι ο δικός μας “λαβύρινθος”.
Είναι το “υπόγειο” τμήμα του εαυτού, όπου εκεί έρχεται σε επαφή με την γενεσιουργό ουσία.
Είναι μια διαδρομή που ο άνθρωπος πρέπει συνειδητά να κάνει, ώστε να βρει την σχέση του με την ύλη μέσα από το φως της ύπαρξής του.

Το σκοτάδι του κέντρου της ύπαρξής μας περιέχει την ακινησία της σκέψης, σαν δύναμη που δεν εμπλέκεται σε παραστάσεις και δημιουργία, αλλά παραμένει σιωπηλή και ανιχνεύει την ζωή μέσα σε κάθε μόριο ύλης. Μέσα σ’ αυτήν την σιωπή αναπτύσσεται η κατανόηση των μορίων και των ατόμων που απαρτίζουν ένα κύτταρο! Και μέσα σ’ αυτό το κύτταρο ανακαλύπτει κανείς την ζωή, την θεϊκή πνοή, τους αόρατους και ορατούς κόσμους που περιέχονται σ’ αυτό το ένα και μοναδικό κύτταρο.
Στην δεύτερη διάσταση έχεις την σκέψη σαν δημιουργό δύναμη, για να οριοθετήσεις μόνος σου το σώμα σου και να αντικαταστήσεις τον αρνητικό προγραμματισμό που εμπεριέχεται στην μνήμη των κυττάρων.
Στην τρίτη διάσταση η ψυχή μας βιώνει την δυαδικότητα. Έρχεται, λοιπόν, σε επαφή με της αισθήσεις της και μέσα από αυτές προσπαθεί να προσεγγίσει τον εαυτό της. Αρχίζει και βάζει όρια, για να μπορέσει να ανακαλύψει την ύπαρξή της μέσα στο σώμα. Και σ’ αυτόν τον πειραματισμό αρχίζει να εξατομικεύει.
Βάζει σε λειτουργία τον μηχανισμό του “εγώ” και αρχίζει να ερευνά πώς αυτό το “εγώ” ανταποκρίνεται στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Αναπτύσσει το εγώ και δραματοποιεί την ζωή, δίνοντας στην ύπαρξη την αίσθηση του διαχωρισμού ψυχής – εγώ.
Στην τέταρτη διάσταση αντιλαμβάνεται το συναίσθημα μέσα από δραματικά γεγονότα, τα οποία βιώνει και σαν αληθινά, και επειδή δεν έχει οπτική αντίληψη αυτού του αόρατου σώματος, βάζει σε εφαρμογή τις λειτουργίες του νου, ο οποίος χρειάζεται ένα “δράμα”, για να αντιληφθεί το συναίσθημα και την επιθυμία.
Στην ζωή της, η ψυχή μας ελέγχει το συναίσθημα και τις επιθυμίες του εγώ με πυκνότερη ενέργεια. Όσο πιο πυκνή, τόσο πιο “ακίνητο” το συναίσθημα και οι επιθυμίες. Και όσο πιο “ακίνητο” το συναίσθημα, τόσο εντονότερη η αίσθηση του πόνου.
Όσο η δόνηση του συναισθήματος ανεβαίνει, η ψυχή αντιλαμβάνεται την θεϊκή της υπόσταση.
Στην πέμπτη διάσταση η ψυχή μας βιώνει την αγάπη χωρίς όρους. Σ’ αυτήν την διάσταση ο νους διευρύνεται και γίνεται νόηση.
Η σκέψη σαν εργαλείο υλοποίησης αποκτά δύναμη και οριοθετεί πλέον την πραγματικότητα μέσω της έμπνευσης και της καθοδήγησης.
Φυλλ. Αθηναϊς
(Visited 10 times, 1 visits today)




Leave a Reply