…καὶ συνέχιζαν νὰ μασουλοῦν ἡλιόσπορα!

 

Σὲ λίγο ἔτσι θὰ εἶναι ὅλα....

Σὲ λίγο ἔτσι θὰ εἶναι ὅλα….

φωτογραφία

Περιμένοντας γιὰ κάποιαν ὑπόθεσίν μου, βρέθηκα σὲ μία πλατεία γιὰ λίγο. Καθισμένη σὲ ἕνα παγκάκι διάβαζα, πρὸ κειμένου νὰ περάσῃ ἡ ὥρα. 
Ἐμπρός μου σταμάτησε ἕνα μηχανάκι μὲ ἕνα ζευγάρι. Τὸ ζευγάρι κατέβηκε καὶ στάθηκε λίγα μέτρα ἐμπρός μου συζητῶντας.
Στὴν ἀρχὴ δὲν ἔδωσα σημασία ἀλλὰ κάποια στιγμὴ άπὸ ἀφηρημάδα μᾶλλον, κύτταξα πρὸς τὸ μέρος τους καὶ διεπίστωσα πὼς εἶχαν βάλει ἀνάμεσά τους ἕνα σακουλάκι μὲ ἡλιόσπορα, τὰ ὁποία τραγάνιζαν ἀλλὰ τὰ φλούδια τὰ πέταγαν στὶς πλᾶκες τῆς πλατείας.  
Ἀρχικῶς δὲν μίλησα ἀλλὰ ἄρχισα νὰ τοὺς παρατηρῶ μὲ προσοχή.  Ἤθελα νὰ μὲ δοῦν ποὺ τοὺς ἔβλεπα, ἀλλὰ ἦταν ἀπορροφημένοι ἀπὸ τὰ δικά τους….
Λίγην ὥρα ἀργότερα μία ὁδοκαθαρίστρια πέρασε καὶ ἔτρεξα νὰ τὴν προλάβω. Τῆς ὑπέδειξα τὸ σημεῖον ποὺ στεκόταν τὸ ζευγάρι καὶ μὲ κύτταξε παραξενεμένη. Δὲν τὴν ἐνδιέφερε… Εἶχε τελειώσει ἡ βάρδια της…
Ἄφησε τὸν τροχήλατο κάδο δίπλα σὲ ἕνα δένδρο, τὸν ἔδεσε μὲ μίαν ἁλυσίδα καὶ ξεκίνησε γιὰ νὰ φύγῃ.
Εἶχα ἐκνευριστεῖ…

Ἅρπαξα τὴν σκούπα καὶ τὸ φτυάρι (φαράσι ἦταν ἀλλὰ ὁμοίαζε μὲ φτυάρι) καὶ  κινήθηκα ἐπιδεικτικά, μὲ τὸ βιβλίο μου κάτω ἀπὸ τὴν μασχάλη, πρὸς τὸ ζευγάρι. 
Δὲν ἐνοχλήθηκαν διόλου.  (Μόνον ἡ ὁδοκαθαρίστρια πῆγε κάτι νὰ πῇ ἀλλὰ ἔπαψε σαστισμένη…) Σκούπιζα τὰ φλούδια καὶ ἐξακολουθοῦσαν τὴν κουβέντα τους, σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχα. 
Οὔτε κἄν τὰ πόδια τους τράβηξαν ἐμπρὸς στὴν ὁρμὴ τῆς σκούπας, ἐξακολουθῶντας νὰ μασουλοῦν τὰ ἡλιόσπορα καὶ νὰ πετοῦν τὰ φλούδια στὶς πλάκες…

Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη φορὰ ποὺ δὲν μίλησα, ἀναφορικῶς μὲ κάτι ποὺ μὲ ἐνόχλησε πάρα πολύ. Ἔπραξα… Ἀλλὰ μᾶλλον πρὸς τὴν λᾶθος κατεύθυνσιν… Ἔπρεπε ἴσως νὰ πιάσω τὴν σκούπα καὶ νὰ τοὺς κυνηγήσω…
Συνειδητοποίησα πὼς αὐτὸ τὸ ζευγάρι, καθῶς καὶ χιλιάδες ἄλλοι συμπολίτες μας, θεωροῦν ὑποχρέωσιν τοῦ κάθε ὁδοκαθαριστοῦ νὰ τρέχῃ πίσω τους καὶ νὰ μαζεύῃ τὶς κοπριές τους.
Συνειδητοποίησα πὼς ἔχουμε γίνει ἀπίστευτα κι ἀπόλυτα βρωμιάρηδες, ἔν ᾦ παραλλήλως ἀξιώνουμε ἀπὸ τὴν πολιτεία νὰ ἀναλάβῃ τὶς δικές μας ὑποχρεώσεις κι εὐθύνες. 
Συνειδητοποίησα πὼς αὐτὸ τὸ κατάντημα εἶναι σήμερα τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν, τὸ ‘Ραγιαδιστάν, τὸ Τιποτιστάν….
Κι αὐτὸ ἐπὶ τέλους πρέπει νὰ πάψῃ…
Ἴσως γιὰ ἐτοῦτο νὰ μὴν μίλησα....καὶ συνέχιζαν νὰ μασουλοῦν ἡλιόσπορα!

 

πηγή

Κάποτε, σὲ μίαν παραλία, εἶχα μαζέψει δεκάδες σακοῦλες, ποὺ τὶς γέμισα μὲ σκουπίδια, κατάλοιπα ἑνὸς ἀνυπάρκτου πολιτισμοῦ.
Αὐτὸ τὸ ἔκανα γιὰ μερικὲς ἑβδομάδες, κάθε ἀπόγευμα, γιὰ ἀρκετὲς ὧρες… Ἔως τὴν στιγμὴ ποὺ νύκτωνε.
Ὅταν τελείωσαν τὰ πολλὰ σκουπίδια ἀπεφάσισα νὰ μαζέψω τὶς γόπες. Μπουκάλια ἄφθονα γύρω μας. Μᾶς τροφοδοτοῦσαν καθημερινῶς ὅλοι οἱ κάφροι ποὺ περνοῦσαν ἀπὸ τὴν παραλία.
Μάζεψα λοιπὸν ἕνα μπουκάλι καὶ τὸ γέμιζα γόπες. Χιλιάδες γόπες. Χιλιάδες ἐπικύψεις!  Ἀπροσδιόριστα συναισθήματα θυμοῦ… 
Ἦταν Κυριακή. Ἡ παραλία γεμάτη. Κι ἐγὼ πήγαινα ἀνάμεσα στὶς παρέες καὶ τοὺς ἐνοχλοῦσα μαζεύοντας γόπες… Καὶ τὶς δικές τους ἀλλὰ καὶ τῶν προηγουμένων….
Ξέρετε πιό ἦταν τό χειρότερο ὅλων;
Ὅταν πιὰ ἀπελπίστηκα, διότι ἀπὸ τὴν μία μάζευα ἐγὼ κι ἀπὸ τὴν ἄλλην βρώμιζαν οἱ λουομένοι, κάθισα νὰ ξεκουραστῶ. Καὶ τότε δύο παιδάκια, παιδάκια Ῥουμάνων, ὄχι Ἑλλήνων, ἔπιασαν τὸ μπουκάλι καὶ ἐξακολούθησαν νὰ τὸ γεμίζουν. 
Τὴν ἐπομένη ἡμέρα ἡ παραλία ἦταν πάλι μέσα στὴν γόπα. Προσέφερα στοὺς γνωστούς μου καπνιστὲς ἀπὸ ἔνα μπουκάλι, πρὸ κειμένου νὰ τὸ χρησιμοποιήσουν ὥς στακτοδοχεῖο. Ξέρετε τί ἔκαναν; Ἐξακολούθησαν νὰ πετοῦν τὶς γόπες τους στὴν ἀμμουδιά, ἐκτὸς μίας κυρίας ποὺ ἔφερνε τὸ δικό της στακτοδοχεῖο ἀπὸ ἐκείνην τὴν ἡμέρα καὶ μετά. 
Τί πρέπει λοιπόν νά σκεφτῶ γιά ὅλους αὐτούς;
Τί πρέπει νά σκεφτῶ γιά τό χθεσινό ζευγάρι;
Γιά τήν ὁδοκαθαρίστρια;

Τὸ μόνον ποὺ μπορῶν πλέον νὰ σκεφθῶ εἶναι πὼς εἴμαστε ἀπολύτως ἄξιοι τῆς Μοίρας μας!
Καὶ εἰλικρινῶς, ὅσο κυλᾶ ὁ καιρός, τόσο λιγότερο λυπᾶμαι!

Φιλονόη.  

(Visited 29 times, 1 visits today)




Leave a Reply