Πέντε χιλιάδες χρόνια πρίν ἔζησε ὁ Ὅμηρος;

 

 

Ακόμα και οδικώς «ταξιδεύει» το αρνί προκειμένου να ψηθεί σύμφωνα με τα έθιμα της κάθε περιοχής (Φωτογραφία: Eurokinissi )

Ακόμα και οδικώς «ταξιδεύει» το αρνί προκειμένου να ψηθεί σύμφωνα με τα έθιμα της κάθε περιοχής (Φωτογραφία: Eurokinissi )

Βρὲ παιδιά, δὲν μᾶς τὰ λέτε καὶ τόσο καλά.

 

Τὴν μία τὰ τρωϊκὰ ἔγιναν τὸν 13ον αἰώνα πρὶν τὴν ἀρχὴ τῆς χρονολογίας μας.
Τὴν ἄλλην τὸν 18ον. Τὴν παράλλην τὴν 19ον.
Τώρα μᾶς ἀνακοινώνετε, μέσῳ μέσου ἐξημερώσεως τοῦ ΔΟΛου πὼς ὅλα αὐτὰ συνέβησαν πρὸ πέντε χιλιάδων ἐτῶν. Δῆλα δὴ περὶ τὴν 3η χιλιετία.
Ἀποφασῖστε ἐπὶ τέλους.
Πότε ἔγιναν τά τρωϊκά; Πότε ἔγραψε ὁ Ὅμηρος;

Ὅσο γιὰ τὰ ἀρνάκια καὶ τὰ κοκορετσάκια…
Ἔ, ναί… Αὐτὰ ἦταν πρὸ Ὁμήρου. Προομηρικά. Γιὰ νὰ μὴν πῶ καὶ πρὸ πρὸ πρό…
Ἀλλὰ δὲν τὸ λέω. Περιμένω ἐσᾶς νὰ τὸ πεῖτε. Ἔτσι, γιὰ νὰ γελάω περισσότερο καὶ καλλίτερα.

Φιλονόη.

Αρνί στη σούβλα και κοκορέτσι: εδέσματα από την εποχή του Ομήρου

Ακόμα και οδικώς «ταξιδεύει» το αρνί προκειμένου να ψηθεί σύμφωνα με τα έθιμα της κάθε περιοχής   (Φωτογραφία:  Eurokinissi )
«Φωτιά» θα πάρουν οι σούβλες και τα κάρβουνα για να «φιλοξενήσουν» τα παραδοσιακά πασχαλινά εδέσματα. Αρνί, κατσικάκι και κοκορέτσι θα έχουν την τιμητική τους στο πασχαλινό τραπέζι. Πολλοί δεν γνωρίζουν, όμως, ότι όλες οι παραπάνω γεύσεις αλλά και ο τρόπος παρασκευής τους ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια. Οι επίσημες ονομασίες στην αρχαία ελληνική ήταν «πλεκτή» για το κοκορέτσι και «γαρδούμιο» για τη γαρδούμπα.

Όταν, μάλιστα, οι αρχαίοι Έλληνες έψηναν στη σούβλα και καθώς δεν υπήρχαν τότε πινέλα αλλά ούτε και λαδολέμονο, βουτούσαν ένα κλαδί από πεύκο σε χυμούς από άγουρο σταφύλι και άγουρο δαμάσκηνο και άλειφαν το κρέας προσδίδοντάς του μια ιδιαίτερη γεύση από φρούτα και ρετσίνι.

Για να παρασκευάσουν κοκορέτσι μαρινάριζαν τα έντερα σε ξίδι, νερό και μέλι. Το ξίδι λειτουργούσε ως αντισηπτικό και αφυδάτωνε το έντερο από τα πολλά λίπη, ενώ το μέλι δημιουργούσε μια καραμελωμένη κρούστα.

Σήμερα, πέραν της γνωστής σε όλους σούβλας, κάθε τόπος έχει τη δική του πασχαλινή παράδοση που περιλαμβάνει πολλές και διαφορετικές παραλλαγές -από το κλέφτικο στη Μακεδονία και το ρίφι με πάτουδα στη Νάξο μέχρι τη γάστρα στην Ήπειρο και τα γαρδούμια στην Κρήτη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα νησιά, όπου το αρνί είναι γεμιστό με διάφορα χόρτα και ρύζι και ψήνεται στο φούρνο. Το ρίφι με πάτουδα της Νάξου είναι ουσιαστικά ερίφιο με σέσκουλα, κουτσουνάδες από τις παπαρούνες που βγαίνουν το Πάσχα, μάραθο, μυρώνια και φρέσκο κρεμμυδάκι. Λίγο βορειότερα, στη Μυτιλήνη, η παραδοσιακή συνταγή επιβάλλει το αρνί να είναι γεμιστό με σκέτο ρύζι, χωρίς χόρτα, αλλά με κουκουνάρι, σταφίδες και εντόσθια.

Η ιδέα του ψηφίσματος χωρίς αέρα ενσωματώθηκε στο χτιστό φούρνο, η είσοδος του οποίου χτίζεται με πηλό και σπάει την επόμενη μέρα, αφού έχει ψηθεί το κρέας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Σε πολλές περιοχές κυριαρχεί το σπληνάντερο, κατά το οποίο το παχύ έντερο των αμνοεριφίων γεμίζει με τη σπλήνα, με ρύζι κανέλα, καρπούς και σταφίδες, ενώ δεν λείπει και το κεφαλάκι, ένας μεζές που σερβίρεται στη λογική ότι δεν πετιέται ποτέ τίποτα φαγώσιμο.

Παραδοσιακές γεύσεις, συνταγές και τρόποι μαγειρέματος χιλιάδων χρόνων επιβιώνουν ακόμη στις περισσότερες περιοχές της χώρας, περνούν από γενιά σε γενιά και κατά καιρούς συγκεντρώνονται σε βιβλία μαγειρικής και σχετικές εκδόσεις χάρη στο μεράκι και το φιλότιμο κάποιων ανθρώπων.

πηγή

(Visited 16 times, 1 visits today)




One thought on “Πέντε χιλιάδες χρόνια πρίν ἔζησε ὁ Ὅμηρος;

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Πέντε χιλιάδες χρόνια πρίν ἔζησε ὁ Ὅμηρος; | Ἡ Φιλονόη καὶ οἱ φίλοι της

Leave a Reply