Λυπᾶμαι ποὺ δὲν πρόλαβα

Λυπᾶμαι ποὺ δὲν πρόλαβα

ταν τοπρλη κτη,

μρα φωτειν,

ποκουσες τν φων μου

καδγησες τ μτια μου,

ες τν ετυχαν τν χρωμτων.

 

ταν τοπρλη κτη,

μρα ρωτικ,

πο πρες μ χαρ τ χρι μου

κα μδγησες ν γευθ,

τν χων τν κσμο.

 

ταν τοπρλη κτη,

μρα γελαστ,

πο τ στθη σου,

προσφρωντς μου τροφ,

μρωναν τ’ ναφιλητ μου.

 

ταν τοπρλη κτη Μητρα,

ταν τ δκρυ σου μριζε ετυχα,

πιασμνο π τ χρι τν χειλιν σου

κα τς καρδις σου τν λαχτρα,

κλισε  πνω μου,

δνοντς μου ζων.

 

π τν  κτη τοπρλη Μητρα,

περσαν χρνοι πολλο·

φυγες ξημερματα,

χωρς ν προλβω ν σο δεξω τν εγνωμοσνην μου,

τν γπη μου

κα τ σημδι ποφησε τ δκρυ σου πνω μου.

 

Λυπμαι πο δν πρλαβα …

 

Δεσποτκης τς Δαμητρς

λλην

28-8-2011

(Visited 23 times, 1 visits today)




One thought on “Λυπᾶμαι ποὺ δὲν πρόλαβα

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Λυπᾶμαι ποὺ δὲν πρόλαβα | Ἡ Φιλονόη καὶ οἱ φίλοι της

Leave a Reply