Δύσκολο ἡ ψυχὴ νὰ ξεκολλήσῃ ἀπὸ τὴν Πατρίδα.

Δύσκολο ἡ ψυχὴ νὰ ξεκολλήσῃ ἀπὸ τὴν Πατρίδα.Γενοκτονία. Μία λέξη, χιλιάδες εικόνες, χιλιάδες συναισθήματα, χιλιάδες αναμνήσεις. Μία λέξη που σου προκαλεί δέος, στενοχώρια, λύπη, μίσος, πόνο, οργή, όχι μόνο ακούγοντάς την αλλά και επεξεργάζοντάς την στο μυαλό σου, σε τραβάει στο παρελθόν θυμίζοντάς σου τις τόσα εκατομμύρια αδικοχαμένες ψυχές ανά τον κόσμο.

Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στην δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει την μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Ως γενοκτονία νοείται οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις: Όταν υπάρχουν δολοφονίες μελών της ομάδας, πρόκληση σοβαρής βλάβης της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητας των μελών της ομάδας. Η συνειδητή υποβολή της ομάδας σε συνθήκες οι οποίες μπορούν να επιφέρουν την πλήρη ή μερική καταστροφή της, η δια της βίας αφαίρεση και μεταφορά παιδιών μιας ομάδας στους κόλπους της άλλης ομάδας και όταν υπάρχουν μέτρα τα οποία αποβλέπουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων στην υπό διωγμό ομάδα.

Ένας από τους λαούς που υπέστησαν γενοκτονία ήταν και αυτός των Ελλήνων του Πόντου απ’ τους Τούρκους. Με στόχο την δημιουργία μιας νέας τουρκικής αυτοκρατορίας οι Τούρκοι θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε θέση για κανένα άλλο έθνος εκτός απ’ το δικό τους. Για τον σκοπό αυτό χρειαζόταν μια ισχυρή αλλά και πονηρή κινητήρια δύναμη. Αυτή η δύναμη ήταν το κίνημα των Νεοτούρκων, το οποίο ιδρύθηκε το 1908 στη Θεσσαλονίκη με αρχηγούς τους Ενβέρ, Ταλάατ και Τζεμάλ. Οι Νεότουρκοι είχαν δύο επιλογές είτε την βίαιη αφομοίωση των πληθυσμών είτε την εξόντωσή τους. Και οι απειλές δεν άργησαν να φανούν. Ο Σεφκέτ Πασάς (Τούρκος Πρωθυπουργός) απείλησε τον πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ΄ λέγοντάς του:
«Θα σας κόψουμε τα κεφάλια, θα σας εξαφανίσουμε. Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς».

Τον Οκτώβρη του 1911 οι Νεότουρκοι (ως κυβέρνηση πλέον), έπειτα από συνεδρίαση αποφάσισαν να εξοντώσουν όλες τις μη μουσουλμανικές εθνότητες καθώς και την βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών πληθυσμών. Συνεχείς διωγμοί, όλο και αυξανόμενες δολοφονίες και οι λεηλασίες πόλεων και χωριών ήταν μερικά από τα αποτελέσματα του φανατισμού των Τούρκων.
Έπειτα με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία συνεργάζεται με την Γερμανία και ο Μουσταφά Κεμάλ, ηγέτης πια των Νεότουρκων, θέλει, όπως λέει, να παραδώσει την Τουρκία στους Τούρκους, «καθαρίζοντας»  κάθε τι ξένο.

Το 1915 ολοκληρώθηκε το σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών. Έτσι ακολούθησαν εκτοπισμοί, τάγματα εργασίας, απαγχονισμοί, βιασμοί, δολοφονίες και εξορισμοί. Ανάμεσα σ’ αυτά όμως αναπτύχθηκε μια παλληκαρίσια, αλλά μάταια ελπίδα, το αντάρτικο του Πόντου, που μετά από λίγο καιρό λύγισε αφού δεν είχε πια την ρωσσική συμπαράσταση. Έτσι με την βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων, στις 19 Μαΐου του 1919, ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα και με επικεφαλής τον Τοπάλ Οσμάν άρχισε την γενοκτονία των Ποντίων.

Εκτός όμως από τους Ποντίους, γενοκτονία υπέστησαν και άλλοι λαοί. Οι Γερμανοί με δικτάτορα τον Χίτλερ, υπό ναζιστικό καθεστώς, σκότωσαν με απάνθρωπο τρόπο τους Εβραίους. Οι Τούρκοι, ένας λαός που έχει διαπράξει τις περισσότερες γενοκτονίες, σκότωσαν με αρχηγό τον Μουσταφά Κεμάλ  Ατατούρκ, Αρμενίους, Πέρσες, Ασσυρίους και Χαλδαίους.

Σχεδόν 90 χρόνια μετά, ο λαός αυτός, ο ποντιακός αγωνίζεται για να δικαιωθεί,  για να αναγνωριστεί η γενοκτονία που υπέστη. Αγωνίζεται είτε εμπνευσμένος από τις γενοκτονίες που προηγήθηκαν ή τις μεταγενέστερες είτε έχοντας ως συναγωνιστές, συνοδοιπόρους τους συμπάσχοντες, θύματα γενοκτονιών, πάντα σύμφωνα με τους νόμους της ανθρωπότητας. Αν τελικά το καταφέρουν, ύστερα από πολλούς αγώνες, η αναγνώριση αυτή θα αποτελέσει καταρχήν δικαίωση για τον λαό που υπέφερε. Η διεθνής αναγνώριση σαφώς μπορεί να αφυπνίσει τους λαούς ώστε στο μέλλον να μην επαναληφθούν τέτοιου είδους ενέργειες. Επίσης με την αναγνώριση της γενοκτονίας μαθαίνουμε τα άσχημα αποτελέσματα της βίας, έτσι όχι μόνο την αποφεύγουμε αλλά και την καταδικάζουμε.

Ωστόσο, σε διεθνές επίπεδο μέχρι σήμερα οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου είναι οι εξής:

Μάιος 2002 – Μάιος 2008 7 πολιτείες των Η.Π.Α. Αναγνώρισαν τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

19 Μαιου 2002, Νέα Υόρκη

2 Σεπτεμβρίου 2002, Νιου Τζέρσεϊ

8 Δεκεμβρίου 2002, Κολούμπια

10 Ιανουαρίου 2003, Νότια Καρολίνα

3 Φεβρουαρίου 2003, Γεωργία

12 Δεκεμβρίου 2003, Πενσυλβάνια

11 Μαΐου 2005, Κλίβελαντ

2008, Ρόουντ Άιλαντ

 24 Φεβρουαρίου 1994 Με ομόφωνη απόφαση η ολομέλεια της Ελληνικής Βουλής όρισε την 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

19 Μαΐου 1994 Η Κυπριακή Βουλή καθιέρωσε την 19 Μαιου ως ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

15 Δεκεμβρίου 2007 Η Διεθνής Ένωση Επιστημόνων Μελέτης της Γενοκτονίας (IAGS, International Association of Genocide Scholars) αναγνώρισε την γενοκτονίατων Ελλήνων του Πόντου.

30 Απριλίου 2009 Η τοπική βουλή της Νότιας Αυστραλίας αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

11 Μαρτίου 2010 Το Σουηδικό κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της γενοκτονίας των Ποντίων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων.

1 Μαΐου 2013 Η Γερουσία της πολιτείας της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων κατά την περίοδο 1915-1922. Στις 12 Μαΐου 2013 η Βουλή της Νέας Νότιας Ουαλίας με πρόταση του πρωθυπουργού της πολιτείας Μπάρι Οφάρελ αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Η 19 Μαΐου δεν είναι ημέρα μίσους αλλά ημέρα μνήμης. Ο ποντιακός λαός δεν ζητάει αντίποινα ή πόλεμο αλλά δικαίωση.
Δικαίωση για τις 353.000 και πλέον ψυχές που χάθηκαν άδικα στα πάτρια εδάφη του Πόντου και χιλιάδες άλλους που υπέστησαν βαρβαρότητες και προσφυγιά.
Αυτές οι ψυχές ζητάνε να διδάξουμε την ιστορία και τα παθήματα του λαού μας στα παιδιά και στα εγγόνια μας, με την προτροπή να κάνουν το ίδιο και στα παιδιά τους. Γιατί μόνον αν μείνει η θυσία τους ζωντανή στην μνήμη μας, θα δικαιωθεί ο άδικος θάνατος τους και η ιστορία του Πόντου θα μείνει ζωντανή.

Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού μπορεί να σφράγισε την πορεία του στο πέρασμα των χρόνων, μπορεί να αποτέλεσε πλήγμα στις ψυχές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, δεν κατάφερε όμως να τους εξαφανίσει. Αυτοί έδωσαν την ζωή τους, εμείς έτσι απλά, ας τιμήσουμε την μνήμη τους με την ευχή ποτέ ξανά η ανθρωπότητα και οποιοσδήποτε λαός, να μην γνωρίσει αυτό που γνώρισε ο ποντιακός, σφαγή, βαρβαρότητα, ξεριζωμό.

 Σάββας Καρίπογλου

φωτογραφία

(Visited 22 times, 1 visits today)




One thought on “Δύσκολο ἡ ψυχὴ νὰ ξεκολλήσῃ ἀπὸ τὴν Πατρίδα.

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Δύσκολο ἡ ψυχὴ νὰ ξεκολλήσῃ ἀπὸ τὴν Πατρίδα. | Φιλονόη καὶ φίλοι......

Leave a Reply