Λυρικά. Ὠδή Δευτέρα. Εἰς Ψαρά

Ψαρά Ν.Γ.

α΄

Ἐρατεινή, γλυκεῖα
θυγάτηρ Ὑπερίονος,
πόσον, ὦ χρυσοβλέφαρος,
πόσον δεκτὴ καὶ νόστιμη
φέγγεις ὦ ἡμέρα. 

β´

Ἐλεύθερος ἢ δοῦλος
τί χρησιμεύει ἂν εἶναι,
μόνον ἂς ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος,
ὅτι εἶναι ἡ γῆ παράδεισος,
καὶ ἡ ζωὴ μία. 

γ´

Δεῦτε, ἐν ᾧ τὰ τῆς Κύπριδος
δάκτυλα μυρισμένα
τὰς χορδὰς κολακεύωσι,
καὶ ἡ τρυφερὰ κιθάρα
τὸν κόσμον θέλγη· 

δ´

Τρέξατε σεῖς ὦ ἀμέριμνα
πλήθη λαῶν· τὸν μέγαν
μελίφρονα ἀμφορέα
τοῦ Βασσαρέως ἀδράξατε
νέοι καὶ παρθένοι. 

ε´

Μὲ χιτῶνα σιδώνιον,
μὲ σάνδαλα χρυσόδετα
χοροβατοῦντες ψάλατε
ἢ τὴν στροφὴν τὴν λέσβιον,
ἢ τέιον μέλος. 

ς´

Φθάνει τώρα τὸ κέρασμα,
φθάνει ὁ χορός, καὶ τ᾿ ἆσμα·
κάθε ἡδονὴ τὸ μέτριον
ἐὰν ἀγαπᾷ, ἂς προσφύγωμεν
εἰς χαρὰν ἄλλην.

ζ´

Ἐδῶ ὑπὸ τὸν πολύφυλλον
καὶ δροσερὸν κεδρώνα
ἐλᾶτε, ἂς ἀναπαύσωμεν
τὸ κορμί μας καὶ ἂς ἔχωμεν
τ᾿ ἄνθη διὰ στρῶμα. 

η´

Ἕνα φιλί… κ᾿ ἕν᾿ ἄλλο…
Ἔρωτα τρέξε, ἐξάπλωσον
αἰώνια τὰ πτερά σου,
σκέπασον τὸ μυστήριον
τῆς ἑορτῆς σου. 

θ´

Οὕτω, καθὸ ἡ ταχύπους
Ἴρις λάμπει καὶ ἀβίαστος
μὲ᾿ τὰ ζεφύρια πνεύματα
φεύγει, δι᾿ ἐμᾶς ἀδάκριτοι
φεύγουν ἡ ἡμέραι. 

ι´

– Ἀναίσχυντα φρονήματα
τῶν ἀγεννέων ἀνθρώπων·
ὕμνοι μανίας, ποὺ ἐφύγατε
ἀπὸ τὰ ὀδόντια τοῦ ᾅδου
στίχοι Ἐριννύων· 

ια´

Ἂν τῆς δικαιοσύνης
περιβλαστὴ τὸ σκῆπτρον,
ἂν φιλάνθρωπον φύσημα
εἰς τὴν καρδίαν εἰσπνέῃ
τῶν βασιλέων· 

ιβ´

Ἂν ἡ ἀρετή, κ᾿ ὁ ἐλεύθερος
νόμος ὡς ἅγια χρήματα
εἰλικρινῶς λατρεύωνται,
τότε καθὸ ὁ παράδεισος
δίδει ἡ γῆ ρόδα.

ιγ´

Ἀλλ᾿ ἡ ζωὴ καὶ τότε
δὲν εἶναι διὰ τὸν βλέποντα
ἄνθρωπον τοὺς ἀστέρας
ἄλλο παρὰ προοίμιον
ἀθανασίας. 

ιδ´

Ἰδοὺ τὰ πολυτάραχα
κύματα τῆς θαλάσσης·
ἰδού, ἰδοὺ τῶν ἀμώμων
Ψαρῶν δικαιοτάτων
ἡ τραχεῖαι πέτραι. 

ιε´

Αὐτοῦ καμμία κιθάρα
φθοροποιός, ὄχι ὄργια,
ὄχι κρότος Μαινάδων,
οὔτ᾿ Ἔρωτος παιγνίδια
τὸν νοῦν συγχίζουν. 

ις´

Ἀλλ᾿ ὡς, κατὰ τὸ βράδυ
τὸ θερινόν, ἀνάπτονται
ταχεῖαι, συχναὶ ἡ ὀλύμπιαι
ἀστραπαὶ καὶ θαμβόνουσι
τοὺς ὀδοιπόρους· 

ιζ´

Οὕτως τὰ μὲν θηκάρια
σορηδὸν ἐρριμμένα
κρύπτουν τὴν γῆν, τοὺς βράχους·
ὁ δὲ σιδηροχάρμης
ἄφοβος Ἄρης, 

ιη´

Κινεῖ τὴν νῆσον. Χίλια
πολέμου χάλκεα ὄργανα
βροντούν· εἰς τὸν ἀέρα
τῶν ξίφων μύριαι γλῶσσαι
λάμπουν, κλονοῦνται.

ιθ´

Μία βοὴ σηκόνεται,
μία μόνη ἐπιθυμία,
καὶ ὡσὰν ἀκτίνα οὐράνιος,
ὡς φλόγα εἰς δάση εὐάνεμα
καίει τὰς καρδίας. 

κ´

«Ὑπὲρ γονέων καὶ τέκνων,
«ὑπὲρ τῶν γυναικῶν,
«ὑπὲρ πατρίδος πρόκειται
«καὶ πάσης της Ἑλλάδος
«ὅσιος ἀγῶνας. 

κα´

«Θαλπτήριον τῆς ἡμέρας
«φῶς, διὰ πάντοτε χαῖρε·
«καὶ σεῖς ὁποὺ εὐφραίνετε
«μὲ᾿ φωνὴν ἠδυόνειρον
«τῆς γῆς τὰ τέκνα, 

κβ´

«Χαίρετ᾿ ἐλπίδες. – Ἦλθε
«τῆς Ἄγαρ τὸ ὑπερήφανον
«σπέρμα· ἐπάνω εἰς τὰς ὄχθας
«τῶν Ψαρῶν, ἀλαλάζον
«σφόδρα, κατέβη. 

κγ´

«Ὦ πατρίς, τὴν ἑκούσιον
«δέξου θυσίαν»… -Αστράπτει.-
Σεισμὸς πολέμου ἀκούεται.
Ὑπὸ τύμβον ὑψήνορα
ἥρωες κοιμῶνται. 

κδ´

Ἐπὶ τὸ μέγα ἐρείπιον
ἡ Ἐλευθερία ὁλόρθη
προσφέρει δυὸ στεφάνους·
ἕν᾿ ἀπὸ γήινα φύλλα,
κ᾿ ἄλλον ἀπ᾿ ἄστρα.

Ἀνδρέας Κάλβος

(Visited 20 times, 1 visits today)




Leave a Reply