Ὠδή πέμπτη. Εἰς Σούλι

Σούλι

 

α΄

Φυσάει σφοδρὸς ὁ ἀέρας,
καὶ τὸ δάσος κυμαίνεται
τῆς Σελλαιίδος· φθάνουσι
μακρὰν ἐδῶ, ὅπου κάθομαι,
μουσικὰ μέτρα. 

β´

Ἀφροντίστων ποιμένων
στίχοι δὲν εἶναι, ἢ γάμου,
ἢ πανηγυριζόντων
νέων γυναικῶν καὶ ἀνθρώπων,
μήτε ἱερέων. 

γ´

Ἄλλη λαμπρὰ πανήγυρις
τὴν σήμερον ἑορτάζεται
εἰς τὴν Ἑλλάδα· ὁ ἄγγελος
χορεύει τοῦ πολέμου·
δάφνας μοιράζει. 

δ´

Βράχοι ὑψηλοί, διαβόητοι,
βουνὰ τοῦ τετραχώρου,
ἀπὸ σᾶς καταβαίνουσι
πολλοὶ καὶ δυνατοὶ
ἀδάμαστοι ἄνδρες.

ε´

Κάθε χέρι, κλαδὶ·
κάθε κεφάλι φέρνει
στέφανον· ἀπὸ βράχον
πηδάουν εἰς βράχον ψάλλοντες
πολέμιον ᾆσμα. 

ς´

«Μακρὰν καὶ σκοτεινὴν
«ζωὴν τὰ παλληκάρια
«μισοῦν· ὄνομα ἀθάνατον
«θέλουν καὶ τάφον ἔντιμον
«ἀντὶς διὰ στρῶμα.» 

ζ´

Οὕτως ἐβόουν· συμφώνως
τ᾿ ἅρματά τους ἐβρόνταον
καὶ τ᾿ ἄντρα…. – Ὦ δὲν ἀκούω
πλέον παρὰ τὸν ἄνεμον
καὶ τοὺς χειμάρρους. 

η´

Ἐσὺ ὁποὺ τρέχεις, πρόσμενε
ὦ στρατιῶτα· εἰπέ μου,
καὶ ἂς μὴ σὲ κυνηγήσῃ
βόλι τοῦ ἐχθροῦ, ποῦ ὑπῆγαν
οἱ σύντροφοί σου; 

θ´

«Λείπει ὁ καιρός. Ἂν ἔχῃς
«ἐλαφρὰ τὰ ποδάρια,
«καὶ στῆθος, ἀκολούθα με·
«τρέξε καὶ σὺ μ᾿ ἐμένα·
«μᾶς φεύγει ἡ ὥρα. 

ι´

Γνωρίζω τὴν φωνήν σου.
Ὁδήγει. – Οἱ βράχοι φεύγουσι
τώρα ὑπὸ τὰ πατήματα
συχνά, φεύγουν ὀπίσω
σπήλαια καὶ δένδρα. 

ια´

Τῶν ποταμῶν πλατέα
νερά, βαθέα λαγγάδια,
ἔρημα μονοπάτια,
δάση, βουνά, χωράφια,
φεύγουν ὀπίσω. 

ιβ´

Ἰδοὺ τὸ Καρπενήσι·
αὐτοῦ ἀπὸ τὰ ψηλώματα,
ὅπου ἀναμένω, βλέπω
κρυπτὸν στεφανομένων
σύνταγμα ἡρῴων. 

ιγ´

Καὶ ἀντίκρυ τὰ ἀναθρέμματα
τοῦ Ὀσμᾶν μὲ᾿ δίχως τάξιν,
πλὴν χιλιάδας, χιλιάδας
βλέπω συγκεχυμένων
πεζῶν καὶ ἱππέων. 

ιδ´

Ὡς εἰς χώραν ἑορτάζουσαν
συντρέχει μὲν ὁ κόσμος
πολύς, κλαγγὰς δὲ ὀργάνων,
φωνὰς δὲ ἀνδρῶν χαιρόντων
ἀκούεις καὶ κρότον. 

ιε´

Οὕτω καὶ εἰς τὸ στρατόπεδον
τῶν βαρβάρων ἀκούεις
κραυγάς, τύμπανα, κτύπους·
ὅμως ἀτρέμα ὁ θάνατος
στέκων τοὺς βλέπει. 

ις´

Ὡς τόσον τῆς ἡμέρας
τὸ φῶς ἐγίνη κ᾿ ἄφαντον·
τοὺς οὐρανοὺς σκεπάζει
τὸ φοβερόν σου κάλυμμα
ἱερὰ νύκτα. 

ιζ´.

Μητέρα φρονημάτων
ὑψηλῶν, συνεργὲ
ψυχῶν τολμηροτάτων,
νύκτα οὐρανία καὶ σύγχρονε
δικαιοσύνης. 

ιη´

Συχνὰ ἀπὸ σὲ παιδεύονται
λαοὶ ἄφρονες, ἄσωτοι·
συχνὰ καὶ τῶν τυράννων
ἀλλάζεις τὴν χρυσῆν
ζώνην εἰς στάκτην. 

ιθ´

Τώρα ἐδῶ τὸ πυκνότερον
σκότος σου χῦσαι. Ἄνθρωπος
ἄνθρωπον ἂς μὴ βλέπῃ,
ἂς μὴ ῾ξανοίγῃ μάτι
χεῖρα ὠπλισμένην. 

κ´

Τὸ πνεῦμα ταραγμένον
τῶν ἐχθρῶν της πατρίδος μου
ἂς πλάσση φοβεροὺς
γίγαντας, καὶ ἂς φαντάζεται
παντοῦ μαχαίρας. 

κα´

Ἀκούω, ἀκούω τὸν θόρυβον
ὡς ἀρχομένης μάχης·
κουφοβροντάει τοιούτως,
ὅτε ἐπάνω εἰς τοὺς βράχους
ρίχνεται ἡ θάλασσα. 

κβ´

Δάσος βοάει τοιούτως,
ὁπότε ἀπὸ τὰ σύγνεφα
σκληρῶς τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος·
ξηρὰ τὰ φύλλα φεύγουσιν
εἰς τὸν ἀέρα. 

κγ´

Νά, τῶν σπαθιῶν ὁ κρότος
προδήλως τώρα ἀκούεται·
νά, πέφτουν ὡς οὐράνιαι
βρονταί, πολλά, ἀπροσδόκητα
βόλια θανάτου. 

κδ´

Νά, πανταχοῦ σηκόνονται
ὁμοὺ καὶ τῶν νικώντων,
καὶ τῶν νενικημένων
ἡ φωναί, τρομερὴ
φρικτὴ ἁρμονία. 

κε´

Ὦ ἄγγελοι, ὁποὺ ἐτάχθητε
φύλακες τῶν δικαίων,
τῆς Σελλαιίδος σώσατε
τὰ τέκνα καὶ τὸν Μπότσαρην
διὰ τὴν Ἑλλάδα. 

κς´

Ἔπαυσ᾿ ἡ μάχη ὁλότελα,
ἀναχωρεῖ καὶ ἡ νύκτα·
ἰδοὺ ποὺ τ᾿ ἄστρα ἀχνύζουσι,
καὶ οἱ καθαροὶ λευκαίνονται
αἰθέριοι κάμποι. 

κζ´

Πυκναί, πυκναὶ ὡς ὁμίχλη,
περνάουν ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μου
τῶν ψυχῶν ἡ χιλιάδες·
τὰ χέρια των ἀκόμα
στάζουσιν αἷμα. 

κη´

Ἄνομοι, τὸν σταυρὸν
ἐχθρὸν ἐπῆραν· καὶ ἄγγελος
τοὺς ὁδηγεῖ· εἰς τὸ πρόσωπόν
του λάμπει ἡ καταδίκη,
ρομφαῖα ῾ς τὸ χέρι. 

κθ´

Ἰδοὺ ἀνὰ δεκάδας,
πετάουν καὶ τῶν Ἑλλήνων
τὰ πνεύματα ἐλαφρά·
ἀστράπτουν ὡς ἡ ἀκτῖνες
τοῦ πρώτου ἡλίου. 

λ´

Φέρνει σταυρὸν καὶ βάϊα
ὁ πτερωμένος ἄγγελος
ποὺ τοὺς ἠγεμονεύει·
ψάλλοντες ἀναβαίνουσιν
ὑπὲρ τὰ νέφη. 

λα´

Ψυχαὶ μαρτύρων χαίρετε·
τὴν ἀρετήν σας ἄμποτε
῾νὰ μιμηθῶ εἰς τὸν κόσμον,
καὶ ῾νὰ φέρω τὴν λύραν μου
μέ᾿ σᾶς ῾νὰ ψάλλω.

Ἀνδρέας Κάλβος

(Visited 12 times, 1 visits today)




Leave a Reply