Ἡ Νίκη τῆς Σαμοθράκης

Ἡ Νίκη τῆς Σαμοθράκης«Ἡ Νίκη, ποὺ κάποιος τὴν εἶχε στήσῃ στὴν ὑψηλὴ ἀκροθαλασσιά, σ’  ἕναν βράχο στὴν Σαμοθράκη, κατάντικρα στὴν Θράκη καὶ στὴν Μακεδονία, ἀνέβηκε καὶ στάθηκε στὴν πλώρη ἑνὸς καραβιοῦ καὶ πῆρε τὶς θάλασσες. 
Ἄφησε τὸ νησί της καὶ πάει ἀλλοῦ, μὰ φεύγοντας ἔκρυψε τὸ κεφάλι της νὰ μὴν τὴν ἀναγνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι, γιατὶ τὸ πρόσωπό της ἦταν παράξενα λυπημένο ποὺ ἄφηνε τὸ νησί της…. 
Ξέχασε ὅμως νὰ κρύψῃ καὶ τὰ φτερά της, λησμόνησε πὼς τὰ φοροῦσε φεύγοντας….
Καὶ ἀπὸ τὰ φτερά της τὴν ἐγνώρισαν…»
(Ἴων Δραγούμης, «Σαμοθράκη»).

Ἀρχαία Ἑλλάς

Ἡ Νίκη τῆς Σαμοθράκης κι ἐγὼ συναντηθήκαμε γιὰ πρώτην φορὰ ὅταν ἤμουν δεκαεπτὰ ἐτῶν.
Τὴν ἀντίκρυσα στιμωγμένη, σὲ μίαν γωνία, μίας αἰθούσης, ἄς ποῦμε μουσείου, στὴν Σαμοθράκη καὶ ταράχτηκα. 
Ἀν καὶ γνώριζα πὼς αὐτὸ ποὺ ἔβλεπα δὲν ἦταν τὸ πρωτότυπον, ἡ συγκίνησις ἦταν ἔντονη καὶ ἡ ἀναστάτωσις μεγάλη. 
Λίγα χρόνια ἀργότερα βρῆκα τὴν ἀληθινὴ Νίκη στὸ Λοῦβρο. 
Ἀνεβαίνοντας τὴν σκάλα ποὺ ὁδηγεῖ στὸ ἄγαλμα, τὰ πόδια μου ἔτρεμαν, ἡ καρδιά μου πετάριζε, ἡ σκέψις μου εἶχε σταματήσῃ…. Αὐτὴν τὴν μαγεία μοῦ ἦταν ἀδύνατον νὰ τὴν χωνέψω, νὰ τὴν ἀποδεκτῶ. Οὔτε καὶ τὴν Νίκη μποροῦσα νὰ ἀντιληφθῶ ὡς ἀπόκτημα τῶν Γάλλων. 
Ἡ ἀπόλυτος ὀμορφιὰ στὰ χέρια αὐτῶν ποὺ ἀν τὶ νὰ πλένονται παρασκεύαζαν ἀρώματα!!! 
Ὕβρις!!!Ἡ Νίκη τῆς Σαμοθράκης2

Τὴν πρώτη ἡμέρα ποὺ ἔφθασα στὸ Λοῦβρο τὴν ξόδεψα σὲ δύο σημεῖα. Στὴν Νίκη καὶ στὴν Ἀφροδίτη. Τὶς ἐπόμενες ἡμέρες μόνον κατάφερα κάπως νὰ ἡρεμήσω καὶ νὰ δῶ τὰ ὑπόλοιπα ἐκθέματα. 
Ἀπὸ τότε, ἀν καὶ κατάφερα νὰ πάω ἀρκετὲς φορὲς ἀκόμη, πάντα ἡ Νίκη πρωτοστατοῦσε στὸ νὰ μοῦ κλέβῃ τὸν χρόνο.

Ὅλοι αὐτοί, μὲ τοὺς ὁποίους φθάναμε στὸ Παρίσι, κατὰ καιρούς, εἶτε γιὰ ἐπαγγελματικοὺς εἶτε γιὰ κάποιους ἄλλους λόγους, ξοδεύονταν σὲ ἀγορές, σὲ τουριστικὲς βόλτες, σὲ καφενεῖα… Δὲν μποροῦσα ποτὲ νὰ διανοηθῶ πὼς μία πόλις θὰ ἦταν πόλος ἔλξεως γιὰ τὰ καφενεῖα της…
Κι ὅμως…
Ὅταν μάλλιστα σὲ μίαν ἐπίσκεψίν μας, πάλι στὸ Λοῦβρο, πρὸ ἑπτὰ ἐτῶν, σὲ μίαν ἔκθεσιν γιὰ τὸν Πραξιτέλη, γιὰ τὴν ὁποίαν οἱ σεβαστοὶ συνέλληνες ὑποτίθεται εἶχαν φθάσῃ ἔως ἐκεῖ, ἐγκατέλειψα τὴν ὁμάδα γιὰ νὰ ἐπιστρέψω γιὰ λίγες ὧρες κοντὰ στὴν Νίκη καὶ στὴν Ἀφροδίτη, ἐδέχθῃν ἀμέτρητες εἰρωνίες καὶ πειράγματα. Ὅλοι, οἱ συνέλληνες, μπῆκαν στὴν αἴθουσα τῶν ἐκθεμάτων μὲ τὴν μούρη καὶ βγῆκαν μὲ τὴν ὄπισθεν. Δὲν κατεδέχθησαν νὰ ἀναλώσουν τὸν χρόνο τους γιὰ τὰ μάρμαρα….
Τότε συνειδητοποίησα πὼς ὅλοι αὐτοὶ δὲν πῆγαν στὸ Παρίσι γιὰ νὰ θαυμάσουν τὶς Ἑλληνικὲς ἀρχαιότητες ἀλλὰ μόνον γιὰ νὰ βροῦν μίαν εὐκαιρία νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν ἀθλία καθημερινότητά τους: τὴν ἀνεγκεφαλίτιδα.

Δὲν ξέρω ἐὰν θὰ ξαναδῶ κάποτε τὴν Νίκη ζωντανὴ ἐμπρός μου, ὅπως τότε, τὴν πρώτη φορά… 
Δὲν ἔχει καμμίαν σημασία. 
Σημασία ἔχει πὼς γιὰ ἐμέναν παραμένει ἀγαπημένο σύμβολο. Ἀγαπημένη εἰκόνα. Καὶ πάντα θὰ ξέρω πὼς αὐτοὶ ποὺ ἔκλεψαν βρῆκαν εὐκαιρία νὰ τὸ κάνουν ἐπεὶ δὴ ἐμεῖς δὲν φυλάξαμε τὶς Θερμοπύλες ὅπως ἔπρεπε.

Φιλονόη. 

Υ.Γ. Τώρα τελευταία μοῦ ἔχει καρφωθῇ ἀκόμη μία σκέψις. Μήπως τελικῶς ἡ Νίκη, καθῶς φυσικά κι ὅλες οἱ ἀρχαιότητές μας, λειτουργοῦν ὡς μέσα ἐξελληνισμοῦ τους; Μήπως μειώνει τήν βαρβαρότητα καί τήν ἀνοησία;  Μήπως τελικῶς πρέπει νά εἶναι ἐκεῖ κι ὄχι ἐδῶ;

φωτογραφία 

πρώτη δημοσίευσις 12 Φεβρουαρίου 2013

(Visited 265 times, 1 visits today)




2 thoughts on “Ἡ Νίκη τῆς Σαμοθράκης

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Ἡ Νίκη τῆς Σαμοθράκης | Ἡ Φιλονόη καὶ οἱ φίλοι της

  2. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Ἡ Νίκη τῆς Σαμοθράκης « Φιλονόη καὶ φίλοι……

Leave a Reply