Οἱ αὐτόχειρες!


Οἱ αὐτόχειρες!

 

δκαμνεςδιαβάζουμεδιαρκςσντυπακασστοσελίδεςτπερατοκτονιν
ριθμςαξάνεταιμνεξελέγκτουςυθμοςκαοοκογένειεςδιαλύονται. 
Τ πρόβλημα,  διότι περ προβλήματος συζητμε, χει λάβει διαστάσεις θυέλλης.

Γιατί ατοί ονθρωποι ατοκτονον τελικς; Εναι δειλοί γενναοι; Τί τούς πλίζει τό χέρι καί φήνουν πίσω τους πολλά περισσότερα πό ατά πού παίρνουν μαζύ τους;

χω ρκετος πλέον γνωστος κα φίλους ποχω χάσει κα πόνος, τολάχιστον τν στιγμπο τ συνέβ, ταν βάστακτος. κόμη πι δύσκολο ταν ταν δν μποροσα ν πάω κοντά σ κάποιους, διότι μς χώριζαν κατοντάδες χιλιόμετρα. μως, μεγαλύτερος πόνος ταν ταν κοντ στος συγγενείς τους προσπαθοσα νρθρώσω μία φράσι παρηγορις. κε συνειδητοποίησα πς ατ πο συνέβ δν χωροσε σ καμμίαν φαντασία. 
Διότι, κακ τ ψέμματα, ατς ο καταστάσεις δν ντιμετωπίζονται. πληγ πονοίγει στος ναπομείναντες δν κλείνει ποτέ!

Γιατί μως κάποιος ποφασίζει νά περάσ τήν γραμμή καί νά ποχωρήσ; Γιατί δέν ντέχει τήν μάχη; 
Θά χάσ τό σπίτι; Τήν πιχείριση; Θά διαλυθ εκόνα πού τόσα χρόνια καί μέ τόσον κόπο δομοσε;

ξία τς ζως εναι νυπολόγιστος. Εναι τελειότατον δημιούργημα τς Φύσεως. Εναι κάτι πο δν χωρ διαλόγους, διαπραγματεύσεις κα ζύγια. Εναι νεκτίμητος.

Μς δίδεται τ δρον τς ζως π τν Φύσι. (Λέω γώ Φύσι, σες βλτε θεό, βλτε διάολο, βλτε συμπτώσεις… Βλτε κα τν κουμπρο τν Πολύδωρο κα τν γυναίκα το Ζεβεδαίου. ,τι βολεύει…)
ρχόμαστε σ ατν τν πλανήτη γι ν ζήσουμε, ρθότερα ν διαβιώσουμε, ν μέσλων τν καλν κα τν κακν στιγμν πο θ μς προκύψουν. 
ξία μας σν νθρωποι γκειται στν τρόπο τς ντιμετωπίσεως τν καταστάσεων. 

άν μέ τήν πρώτη, ς τ μεγάλη ναποδιά, μες τν «κοπανμε», τότε τί στό καλό κτίμησι χουμε στήν ζωή καί γενικότερα σέ ατό πού εμαστε;
μες παίρνουμε ξία πό τίς πράξεις μας; ο πράξεις φαίνονται ξιες πό μς;
μες εμαστε τό σπίτι; πιχείρησις; Τό χρέος στήν τράπεζα; λα ατά πάρχουν διότι μες εμαστε ξιοι καί τά δημιουργομε;
κόμη κα τ χρέη, μες τ δημιουργήσαμε κι μες θ τ σβήσουμε!

π μικρ παιδλεγα, ταν κάποιοι σχολίαζαν γι τ περασμένα μεγαλεα τν προγόνων μας, πς ἐὰν καταφέρ κάποιος μίαν φορ ν φτιάξνα σπίτι, τότε,σοι σεισμο κι ἐὰν λθουν γι ν τίξουν, θ καταφέρν πάντα ν τ ξανά-φτιάχν καλλίτερο κανθεκτικότερον π τν πρώτη φορά.
Κι άν εναι γέρος κι ρρωστος; Τί θά γίν τότε;
Τότε πλούστατα θ διδάξ σλλους ν φτιάχνουν σπίτια νθεκτικότερα κακαλλίτερα π ατ ποπεσε. 

Γιατί ρχόμαστε σέ ατόν τόν πλανήτη; Μία στιγμή νθουσιασμο τς μητέρας καί το πατέρα μας εναι τόσο σήμαντος; κρύβει κάτι περισσότερο;
Εμαστε σπορά τς τύχης; Εμαστε κάτι διάφορον;
Γιατί τόσο μεγάλη νάγκη μας νά πιβεβαιωνόμαστε μέσ τν λικν γαθν; 
Γιατί μόλις τά χάσουμε χανόμαστε;

κεξω εναι χιλιάδες στεγοι. Εναι νθρωποι ποχασαν τ πάντα. Εναι κι ατο σν κάποιους λλους, πο, πολ πιθανν, νφθασαν στ κατόφλι τς ατοκτονίας, λλλλαξαν γνώμη. 
Εναι κάποιοι γονες πο παράτησαν τ παιδιά τους στρφανοτροφεα, πρ κειμένου ν μπορέσουν ν βρον τς νέες δυνάμεις ποπαιτονται κα ν ξαναστήσουν τ πάντα π τν ρχή.
να καλύβι στν ρχή. σως δίχως παράθυρα. Δίχως πόρτα. Δίχως κρεβάτια. 
Μετ κα μ παράθυρα. Κα πόρτα κα στρώματα…

λλκόμη κι ἐὰν ατ δν ξανποκτηθον, τί σημαίνει; Σημαίνει πώς χάσαμε τό δικαίωμα στήν ζωή; Σημαίνει πώς ξία τν γαθν εναι μεγαλυτέρα πό τήν δική μας;

Δν θέλω ν χαρακτηρίσω δειλος τος ατόχειρες. λλ δν μπορ ν τος χαρακτηρίσω κα γενναίους. Γενναοι εναι ατο πο στήνουν πλάτη κα παλεύουν. Κα στέκονται ρθιοι, νεξαρτήτως τν κτυπημάτων. Διότι κόμη κι ἐὰν λυγίσουν, παραμένουν δ κι γωνίζονται. 

Ποιοί θά στήσουν τήν λλάδα στά πόδια της;
Ατοί πού φυγαν ατοί πού ντεξαν τά κτυπήματα;

Κι μένα δν μορέσει τίποτα π τν πραγματικότητά μου. Δν χει νόημα ν κτυπ σ τοίχους. φστε δ πο τ προβλήματα καθημερινς μεγαλώνουν. 
Τί πρέπει νά κάνω; Νά πάρω τόν μμάτιόν μου καί νά τήν κοπανήσω; 
Εναι λύσις; 
Κι λοι ατοί πού μοιράζομαι τόσα καί τόσα; Θά χάσω ατήν τήν μορφιά πού ζταν τούς συναναστρέφομαι; Εμαστε σοβαροί;
Θά χάσω τό γέλιο μέ τούς φίλους; 
Τήν ζεστή γκαλιά;
Τόν ρωτα; 
Τ (κνευριστικότατον μολογουμένως κάποιες φορς) ζουζούνισμα τν παιδιν;
Τήν διαφωνία μέσα σέ ναν καλό διάλογο;
Τήν δυνατότητα νά γωνίζομαι γιά ατά πού πιστεύω;
Γιατί; Διότι δέν  ντέχω νά διαβι στόν δρόμο; μήπως διότι θά μέ χαρακτηρίσουν τά γαπημένα μου πρόσωπα ποτυχημένο; μήπως διότι κάποιοι θά μάθουν πώς δέν πγα τόσο καλά, σο περίμεναν πό μένα;

Μά γιατί ρχομαι σέ ατόν τόν πλανήτη; Γιά νά πηγαίνουν λα καλά; 
Δλα δή τί θά λεγαν ο παπποδες μας πού τούς γενοκτόνησαν ο τουρκόσποροι;
πρεπε νά ατοκτονήσουν διότι χασαν σα χασαν;
Πς θά πήρχαμε μες σήμερα άν ατοί εχαν ατοκτονήσει;

λοι μας, μικρο κα μεγάλοι,  χουμε περάσει κα θ περάσουμε π κάθε λογς περιπέτειες.
λοι μας, σοι πέλεξαν νντιμετωπίσουν τ βουν τν προβλημάτων, τ κάνουμε διότι τσι «ρισε»   Φύσις μας.  
ζω στν πλανήτη θ εχε σβήσει δ κι αἰῶνες, ἐὰν νθρωπότης δν ταν ξια ν ξαναδομήσ τ πάντα π τν ρχή.

,τι δν μ σκοτώνει μ κάνει πι δυνατό. 
Μ σκοτώνει να πιστόλι. 
Μ σκοτώνει πείνα! 
Μ σκοτώνει δίψα!
λλ κι ατ καλομαι ν τ παλέψω! 
Ν βρ τρόπους νντιμετωπίσω τ πιστόλι! Ν βρ τρόπους ν δημιουργήσω τροφή. Ν βρ τρόπους ν ξεδιψάσω, κόμη κι ἐὰν χρειαστ ν σκάψω πηγάδι.

άν φύγω γώ, μπορε κάποιος νά μέ βεβαιώσπώς δέν θά συμπαρασύρω μαζύ μου καί μίαν λόκληρη μελλοντική γενεά πού θά μποροσε νά κάν πολλά περισσότερα γιά τόν τόπο; 

Δν μπορ νντιληφθ πλέον πόση δύναμι χρειάζεται κάποιος γι  ν πατήσ τν σκανδάλη γι ν περάσ τν θηλι στν λαιμό του γι  ν βρ τέλος πάντων τν ποιονδήποτε τρόπο πρ κειμένου ν βάλ τέρμα στν ζωή του. 
Μπορμως ν μοιραστ τν πόνο πο δημιουργεπουσία του. 
Μπορ νντιληφθ τν φόβο του. 
Μπορ ν κατανοήσω…
λλ δν μπορ ν συμφωνήσω!

χουμε ν πράξουμε κάτι πάρα πολ μεγάλο. 
χουμε φορτωθε στς πλτες μας ναν γώνα, ποσως κα ν μν πιλέξαμε συνειδητς. 
Κάθε νας πο φεύγει, εναι νας πολεμιστς λιγότερος. 
Δν μπορ ν σταματήσω κανέναν ατόχειρα, ἐὰν διος δν τπιθυμ.
Μπορμως ν τν θέσω πρ τν εθυνν του!

Κα σίγουρα, ατο πο φεύγουν εναι πολ καλλίτεροι π ατος πο μένουν πίσω, σον φορ στθος. 
ς σκεφθον καλλίτερα… Καθαρότερα… 
Μέσα στν σκοτοδίνη πο σβήνει τς ξόδους, σίγουρα  πάρχει να χαμόγελο.

Δέν ξίζει γιά ατό τό χαμόγελο νά δόσουμε κόμη μίαν εκαιρία στό αριο;

Φιλονόη.

φωτογραφία  

 πρώτη δημοσίευσις 1 Φεβρουαρίου 2012

(Visited 78 times, 1 visits today)




Leave a Reply