Πατρίδα (α)

ΠατρίδαΠάλε ξυπνάει τῆς ἄνοιξης τ᾿ ἀγέρι 
στὴν πλάση μυστικῆς ἀγάπης γλύκα, 
σὰν νύφ᾿ ἡ γῆ, πὄχει ἄμετρα ἄνθη προίκα, 
λάμπει ἐνῶ σβηέται τῆς αὐγῆς τ᾿ ἀστέρι.

Πεταλοῦδες πετοῦν ταίρι μὲ ταίρι, 
ἐδῶ βουίζει μέλισσα, ἐκεῖ σφήκα· 
τὴ φύση στὴν καλή της ὥρα ἐβρῆκα, 
λαχταρίζει ἡ ζωὴ σ᾿ ὅλα τὰ μέρη.

Κάθε μοσχοβολιὰ καὶ κάθε χρῶμα, 
κάθε πουλιοῦ κελάηδημα ξυπνάει 
πόθο στὰ φυλλοκάρδια μου κι ἐλπίδα

νὰ σοῦ ξαναφιλήσω τ᾿ ἅγιο χῶμα, 
νὰ ξαναϊδῶ καὶ τὸ δικό σου Μάη, 
ὄμορφή μου, καλή, γλυκειὰ πατρίδα.

Λορέντζος Μαβίλης

(Visited 21 times, 1 visits today)




Leave a Reply