Κάνουμε τό ὄραμα πραγματικότητα;

Κάνουμε τό ὄραμα πραγματικότητα;

Πο σταματ τό νειρο; Πο ξεκινλήθεια!

Μπορομε νά ζήσουμε μέ τό νειρο   θά μς τό καταῤῥίψλήθεια;

Ατ πο θὰ  γράψω σήμερα κάποιους θ τος ξενίσουν πόλυτα. 

λλ εναι ἡ  δική μου πραγματικότης δ κα  χρόνια. 

Συνεπς, γιμένα σχύουν. Καθς πίσης σχύουν κα γι πάρα πολλος λλους

χω ντιληφθῇ πς μόνον ταν δομήσω να λοκληρωμένο ραμα, μίαν εκόνα ξεκάθαρη γι ατ ποπιθυμ  νχω, τότε κα  μόνον τότε,  μπορ  νποκτήσω ατ στποον στοχεύω. 

Ἐὰν γ δν χω ξεκαθαρίσῃ πολύτως μέσα μου, μ κάθε λεπτομέρεια, τν δρόμο πο θέλω ν πορευθ, καθς κι ἐὰν δν ξεκαθαρίσω πολύτως μέσα μου τ πο θέλω ν φθάσω, δν πάρχει περίπτωσις ν τποκτήσω. 

ς ποθέσουμε πς θέλω ν κατεβ μ τ ατοκίνητό μου στ κέντρο. Πς χρειάζομαι  ν  σταθμύσω κάπου γύρω π τν καδημία. 

σοι  θκουγαν  γι τν πρόθεσίν μου, θ γελοσαν. «Εναι δύνατον νὰ  σταθμεύσ  κάποιος στ κέντρο νόμιμα,  κανμν ναζητᾷ  τολάχιστον τρες ρες θέσιν σταθμεύσεως»  θσχυρισθον.

Θ σς διαψεύσω λους! 

σες φορς χρειάσθηκε ν κατεβῶ μ ατοκίνητον στ κέντρο, πάντα θέσις μ περίμενε κε  ποτν «εχα προγραμματίσῃ»!!!!!

πλς, λίγα λεπτ πρν ξεκινήσω, τν  φανταζόμουν νπάρχκε  κα  ν μ  περιμέν! Κα  τχω κάνῃ πάρα, μ πάρα πολλς φορές, κριβς μ ατν τν τρόπο!

Μάλιστα, κάποιες φορές, εναι πράγματι πολστεο! Παιρνον μπρς π τν «θέσιν μου» τόσοι κα  τόσοι λλ δν τν «βλέπουν»!  Τν γνοον ς  μπάρχουσα!!!! Διότι ατ εδικς θέσις εναι ποκλειστικς δική μου «παραγγελιά»!

Μία φορ δν τκανα, διότι χρειάσθηκε ν φύγω βιαστικ καὶ  δίχως «προετοιμασία», καπαιτήθηκε ν σταθ γι μερικ δευτερόλεπτα κάπου, πρ κειμένου ν «ναδομήσω» τν πραγματικότητά μου.  Λίγα δευτερόλεπτα λλαξαν τ δεδομένα κα θέσις δειασε σχεδν μπρός μου, τοιμη ν δεχθ  τ ατοκινητάκι μου

Πρ μερικν μερν, πηγαίνοντας γιπίσκεψι σ κάποιαν φίλη, βγκε γι ν μ καθοδηγήσ. Κατεβαίνοντας μως στν δρόμο, διεπίστωσε πς ξω π τ σπίτι της πρχε δεια θέσις σταθμεύσεως κα  βιάστηκε ν τν «προστατεύσ» μ τν μηχανή της.   θέσις μως ταν τόσο νετη, πο κα δίχως τς μηχανς ἐστάθμευε νετα να χημα. 

Στ  μεταξτρεξε ν μὲ  προϋπαντήσ τ πόδια) κα  ν μ πείσ νπιταχύνουμε, πρ κειμένου ν προλάβουμε. Μπαίνοντας στν δρόμο πο κατοικοσε, προπορεύετο  να λλο χημα,  τποον ναζητοσε  πίσης θέσις σταθμεύσεως. φίλη μου ναστατώθηκε. Φοβήθηκε πς δικα τρέχαμε. 

δηγς το προπορευομένου χήματος γνόησε τν θέσι πο μ περίμενε. Στ μεταξ εχα δη πῇ στν φίλη μου ν μν νησυχ, διότι θέσις εναι δική μας. Μέσα μου εχα ξεκαρδισθῇ στ γέλια, λλ δν θελα ν  πιστέψ οτε γι μίαν στιγμ πς τν ερωνευόμουν. 

Γι χρόνια πολλά, ζντας στν παρχία, κα  μάλιστα κτς πόλεως, τ ατοκίνητό μου τφηνα πάντα σ σημεον πογ εχα προγραμματίσῃ, ρκετ νωρίτερα. Συνήθως τδιο σημεον, γισα χρόνια χρησιμοποιοσα τ συγκεκριμένο γραφεο. κείνη περιοχταν τόσο δύσκολη στν στάθμευσι, ποσοι μ γνώριζαν σχεδν θύμωναν μ τν …θρασύτητά μου!

Οἱ  φίλοι μου ξαφνιάζονταν κα κάποιες φορς πίσης θύμωναν, διότι κατ βάθος πίστευαν πς τος δούλευα πλς πς μουν μόνον πάρα πολ τυχερή. 

χω δεκάδες παραδείγματα, πμέτρητες ναλόγου τύπου καταστάσεις στν ζωή μου. Κα  εμαι σίγουρη πς κεξω εναι πάρα πολλοκόμη, ποπως γώ, χουν ν διηγηθον νάλογα περιστατικά. 

Δν εναι μαγεία. Εναι στάσις ζως. 

Κα  δν εναι μόνον ατό. 

Τ θέμα τς σταθμεύσεως εναι τ πιπλό. 

Τδια συμβαίνουν σ κάθε κομμάτι ποπαρτίζει τν καθημερινότητά μου. π τ πλούστερο πρόβλημα, ως τν μεγαλυτέρα δυσκολία. 

σο πιεσμένη κι ἐὰν εμαι, σο δύσκολη κι ἐὰν εναι στιγμή, σο δύνατες κι ἐὰν φαίνονται ο  λύσεις, πασχίζω ν χαλαρώσω κα ν σκεφθ μρεμία τν κατάστασιν κείνη πο θ μ κάν ν ασθανθ καλλίτερα. 

Σαφς καπάρχουν κάποιες στιγμς πο πονμε γι κάποια ζητήματα. Σὲ  ατς εδικς τς στιγμς ατ πο μπορομε ν καταφέρουμε εναι ν δομε τν αυτόν μας χαλαρό, χαρούμενο καρεμο.  Εναι δύσκολο λλσο περισσότερες φορς τφαρμόζουμε, τόσο περισσότερο ποδίδει. 

Κάποιαν στιγμ γίνεται τρόπος ζως. Δευτέρα Φύσις. Καί,  σίγουρα, ταν τ πάντα γύρω μας φαντάζουν νυπόφορα, εναι νας μοναδικς τρόπος γι ν τντιμετωπίσουμε. 

χω φήσει πίσω μου τ μεγαλύτερα προβλήματα μόνον μ ατν τν μέθοδο. 

χω πάντα τν ασθησι πς λήθεια μας εναι κάτι πομες δομομε μέσ τν σκέψεών μας. Εμαστε πάντα ατ ποχθς σκεφτόμασταν. Θ γίνουμε ατ πο σκέψις μας δημιουργε  σήμερα. 

Δλα δή, πιστεύω τόσο πολ στν δύναμι τς σκέψεως κα τς  δημιουργίας ὁραμάτων, ποχει γίνῃ τρόπος ζως μου πλέον. 

Τδιο μως κριβς συμβαίνει σ κάθε μου δραστηριότητα. 

Δν θ  μποροσα, γι παράδειγμα,  οὐδέποτε ν φαντασθ πς κλέβω κάτι π κάποιον, διότι μέσα μου ατ θχδη δομηθῇ. Δν θχ  καμμίαν σημασία ἐὰν θ τ πράξω χι. π τν στιγμ πο γεννήθηκε στν σκέψι μου εναι δη πραγματικότης. 

Δν γίνεται ν φαντασθ πς πράττω κάτι, τποον δν θ μορεσε ν πράξουν λλοι ες βρος μου. 

Δλα δή, σκέψις μου παραμένει ς φίλτρον γι τν πραγματικότητά μου. Γι τ τώρα κα τ αριο. 

Μ τν διον τρίπο χω μέσα μου δομήσῃ τ αριο τς Πατρίδος μου. 

νας κοκος φέρνει τν νοιξι, τχω δηλώσῃ δη ατό!

Σ κάποιων τν ντίληψιν σως ν φαν παράλογος μία τέτοια τοποθέτησις. σως ν φαντάζξύμωρος δική μου θεώρησις. 

Ἐὰν μως τναγάγουν στ «δ κα τώρα» τους, ἐὰν ναλογισθον τ δικά τους βήματα, ἐὰν τ συνδυάσουν μ ατ ποντιμετωπίζουν, σως ν κατανοήσουν σα σχυρίζομαι!

ζωπο ζομε τώρα, εναι ποτέλεσμα στάσεως, σκέψεων κι πιλογν πομες κάναμε χθές. 

ζω πο θ ζήσουμε αριο εναι ποτέλεσμα δικν μας τωρινν σκέψεων, εκόνων καὶ ὁραματισμν. 

Τἐὰν θ ἐπιτύχουμε χι ατ ποπιθυμομε, ξαρτται πολύτως πμς. 

Τ πάντα ξαρτνται μόνον πμάς! Κα τ καλά κα τ κακά!

Εναι θέμα συνειδητοποιήσεως.

Φιλονόη.

φωτογραφία

πρώτη δημοσίευσις 25 Ἰανουαρίου 2012

(Visited 26 times, 1 visits today)




Leave a Reply