Τὰ δικά μας ὄνειρα.

Τὰ δικά μας ὄνειρα.Ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, κάθε ἡμέρα ποὺ κυλᾶ, ἡ διαβίωσίς μας δυσκολεύει ὅλο καὶ περισσότερο.
Λίγο ὁ φόβος μας, λίγο οἱ διαρκῶς μεγαλύτερες οἰκονομικὲς πιέσεις ποὺ δεχόμαστε, λίγο ὁ τρόμος τῶν γύρω μας… Ἔχουμε φθάσει στὰ ὅρια τῆς  καταθλίψεως, τοὺ μιθριδατισμοῦ καὶ κάποιες φορὲς τῆς παρανοίας.
Ἀφῆστε δὲ ποὺ κάποιοι ἀπὸ ἐμὰς δὲν ἀντέχουν τὰ φορτία, ἤ ἴσως τὴν σκέψιν τῶν φορτίων, κι …ἀποχωροῦν μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες.

Σήμερα ὅμως θέλω νὰ γράψω γιὰ τὰ ὄνειρά μας. Ὄχι αὐτὰ ποὺ εἴχαμε πρὶν τὴν ἔναρξιν τῆς κρίσεως, οὔτε κι αὐτὰ ποὺ ἀκόμη κλωθογυρίζουν μέσα στὸ κεφάλι μας, κρεμασμένα ἀπὸ κάτι κουρελιασμένες ἐλπίδες…
Σήμερα θέλω νὰ γράψω γιὰ τὰ ἄλλα ὄνειρα… Αὐτὰ ποὺ θάψαμε ἤ ἀγνοήσαμε. Αὐτὰ ποὺ οὐδέποτε σκεφθήκαμε πὼς ἀξίζει νὰ τὰ διεκδικήσουμε καὶ νὰ τὰ κάνουμε πραγματικότητα. Αὐτὰ ποὺ ἡ Φύσις κατέγραψε διὰ παντὸς στὸ γονίδιό μας καὶ μᾶς ἐπιφόρτισε μὲ τὴν ἱερὴ ἐντολὴ τῆς διαφυλάξεῶς τους.
Κι αὐτὰ τὰ ὄνειρα εἶναι πανανθρώπινα, δὲν εἶναι αὐτὰ ποὺ μάθαμε πὼς εἶναι ὄνειρα. Αὐτὰ τὰ ὄνειρα εἶναι ὁδηγοί… Κι αὐτὰ πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε….

Τὰ ὄνειρά μας… Τὰ δικά μας ὄνειρα… Αὐτὰ ποὺ δὲν μάθαμε νὰ κυνηγᾶμε, διότι πιστέψαμε πολὺ νωρὶς πὼς εἶναι ἄπιαστα…  Οὐτοπικά… Ἀνεκπλήρωτα… Κι ὅμως… Ἀκριβῶς τώρα ἔφθασε ἡ μεγάλη στιγμὴ νὰ τὰ ἀνασύρουμε ἀπὸ τὶς ἀραχνιασμένες καὶ σκοροφαγωμένες θυρίδες τῆς συνειδήσεῶς μας καὶ νὰ τὰ κάνουμε πράξι… Πραγματικότητα… Δική μας ἀλήθεια… Παγκόσμια ἀλήθεια…

Αὐτὰ τὰ ὄνειρα εἶναι κοινά… Εἶναι πανανθρώπινα.. Εἶναι συμπαντικά…
Ἐὰν ῥίξουμε μίαν κλεφτὴ ματιὰ στὴν Φύσι, θὰ διαπιστώσουμε πὼς κάθε πλᾶσμα της σέβεται ὅρια, κανόνες, ἀρχές… Κάθε πλᾶσμα της ἔχει δικαιώματα καὶ ὑποχρεώσεις… Κάθε πλᾶσμα της ἔχει ἐλευθερίες καὶ δεσμεύσεις…
Γιατί ὄχι κι ἐμεῖς; Ἡ κορωνίς τῆς Φύσεως δέν εἶναι ὁ Ἄνθρωπος; Δέν θά ἔπρεπε λογικά νά μπορῇ νά γεύεται ἐξ ἴσου τίς αὐτές ἀπολαύσεις μέ τά ὑπόλοιπα ὄντα τοῦ ζωϊκοῦ καί φυτικοῦ βασιλείου; Καί γιατί δέν τό ἔχουμε κατακτήσει ἀκόμη, ἄν καί τόσους αἰῶνες διαρκῶς παλεύουμε γιά βασικά ἀγαθά;
Πότε ἔπαυσε λοιπόν ἡ δουλεία στόν πλανήτη; Πότε ἔπαυσε ἡ ἀσέβεια στούς Φυσικούς Νόμους; Πότε ἔπαυσε ἡ καταπάτησις τῶν δικαιωμάτων τῶν πολλῶν ἀπό τούς ὁλίγους;  (Ἄς μὴν πιαστοῦν κάποιοι ἀπὸ τὰ πολλά, δυστυχῶς, παραδείγματα καφροειδῶν ποὺ κυκλοφοροῦν γύρω μας. Κι αὐτὰ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς στάσεως εἶναι! Παραίτησις τῶν συνειδητοποιημένων, καταπάτησις ὑπὸ τῶν ἀσυνειδήτων!!!)

Τώρα πιὰ ἔχουμε περάσει στὴν κορύφωσι τῆς ἀκυρώσεως τῶν δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου! Κι αὐτὸ τὸ τμῆμα τοῦ ἔργου θὰ εἶναι τὸ σκληρότερον. Ἤ ποὺ θὰ ἐπικρατήσῃ διὰ παντὸς στὸν πλανήτη ἡ Ὕβρις, ἤ ποὺ θὰ τὴν καθαρίσῃ ἡ Νέμεσις!!! Καὶ νομίζω πὼς πλησίαζουμε ἐπὶ τέλους στὴν καμπή…

Καί τί εἶναι ἡ Νέμεσις ἐάν δέν εἶναι μία μορφή καθάρσεως τέτοια, πού θά χαράξῃ διά παντός στίς μνῆμες τῶν τιμωρημένων τήν κάθαρσιν;
Συζητᾶμε γιὰ Νέμεσι, ἀλλὰ δὲν ἔχουμε σταθεῖ οὔτε κἄν στὴν ἱστορία ποὺ κουβαλᾷ…
Μέσα μας βαθιά, πολὺ βαθιά, γνωρίζουμε πὼς ἔρχεται… Ἀλλὰ δὲν γνωρίζουμε οὔτε πῶς εἶναι, οὔτε τὶ μορφὴ ἔχει, οὔτε τὰ ἀποτελέσματα ποὺ θὰ ἐπιφέρῃ… Ἔχουμε μήπως ἀναρωτηθῇ τό ἐάν κι ἐμεῖς εἴμαστε τμῆμα της; Ἐάν κι ἐμεῖς σιγά, ἀλλά σταθερά, μεταμορφωνόμαστε σέ ὄργανό της; Ἤ ἀκόμη κι αὐτή ἡ πιθανότης μᾶς τρομάζει;

Ὁ λαός μας λέει πὼς τὸ πυκνότερον σκότος πρὸ τῆς Αὐγῆς φαίνεται. Κι ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον. Εἰσερχόμεθα μὲ ταχύτητες ποὺ δὲν ἀντέχουμε, στὸ βαθύτερον σκότος τῆς Νύκτας ποὺ ἔχει σκιάσει κάθε τὶ γύρω μας, καὶ ποὺ ἑτοιμάζεται νὰ καταπιῇ καὶ νὰ ἀκυρώσῃ κάθε ἀντίδρασι…
Μᾶς πονάει αὐτό… Τρόμος μᾶς καταλαμβάνει… Παραλύουν ὅλα μας τὰ μέλη…. Κι ὅμως… Τώρα εἶναι ἡ μεγάλη μας εὐκαιρία…
Τώρα θὰ ἀποδειξουμε ἐὰν δικαιούμαστε νὰ καμαρώνουμε γιὰ προγόνους καὶ δόξες τοῦ παρελθόντος… Τώρα θὰ ἀποδείξουμε πὼς αὐτὰ τὰ ὄνειρα, αὐτὰ τὰ παιδικὰ ὄνειρα, ποὺ ἡ Φύσις ἐμφύσησε μέσα στὴν ὕπαρξίν μας, μὲ τὴν γέννησι, δικαιούμαστε ἤ ὄχι νὰ τὰ διεκδικήσουμε!
Καὶ εἴπαμε… Αὐτὰ τὰ ὄνειρα εἶναι μεγαλύτερα ἀπὸ ἐμάς…
Ξεφεύγουν ἀπὸ τὸ μικρὸ σπιτάκι… Ἀπὸ τὴν μικρὴ ζωούλα… Ἀπὸ τὴν μεγάλη καθημερινότητα…
Εἶναι ἡ Ἀνάγκη ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ πλέον! Κι ἐκεῖ  θὰ φθάσουμε, διότι δὲν ἔχουμε ἄλλην ἐπιλογή!

Δὲν ἀγωνιζόματε πλέον γιὰ νὰ κρατήσουμε κάτι ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἴχαμε. Καὶ μάλλιστα, τὸ καλλίτερο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε, εἶναι νὰ ἀποκοποῦμε συναισθηματικῶς ἀπὸ τέτοιου εἴδους ἐξαρτήσεις πλέον, διότι αὐτοὶ ποὺ λαμβάνουν τὶς ὅποιες ἀποφάσεις δὲν ἔχουν χρόνο γιὰ χάσιμο. Δὲν θὰ σταθοῦν στὰ κλαψουρίσματά μας καὶ τὶς ἡκεσίες μας. Βιάζονται νὰ σαρώσουν, κι ὅσο τοὺς παίρνει, θὰ σαρώνουν…
Δὲν εἴμαστε ἐμπόδια… Οὔτε κἄν συνθῆκες καθυστερήσεως εἴμαστε…  Εἴμαστε ἁπλῶς ἀριθμοί…
Οἱ ἀριθμοὶ δὲν ὑπολογίζονται… Καταγράφονται, προστίθενται κι ἀφαιροῦνται…

Τὰ δικά μας ὄνειρα δὲν εἶναι ἡ ἀποτίναξις τῶν ἐπιδερμικῶν ζυγῶν… Οὔτε μόνον ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν κατ’ ἐξακολούθησιν ἀτιμωρησία… Οὔτε μόνον ἡ ἀντικατάστασις τῶν ὑπαρχόντων κάφρων, μὲ ἄλλους, λιγότερο κάφρους.
Ἡ δική  μας Ἀνάγκη, Μοίρα καὶ Δρόμος πλέον μᾶς ὁδηγεῖ στὴν συνολικὴ ἀπελευθέρωσι τοῦ Ἀνθρώπου ἀπὸ κάθε μορφῆς ζυγό, ὀρατὸ ἤ μή.
Τί θά κάνουμε λοιπόν ἐμεῖς; Ἐμεῖς πού βαλλόμρθαστε περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον στόν πλανήτη σήμερα; Θά σκύψουμε τό κεφάλι ἤ θά ἀντιδράσουμε; Καί θά ἀντιδράσουμε γιά ποιόν; Γιά ἐμάς ἤ γιά τό σύνολον τῆς Ἀνθρωπότητος;

Ἕλληνες….
Οἱ φερόμενοι ὥς ἔχοντες, αὐτοὶ ποὺ ὑπογράφουν καὶ σκύβουν καὶ προσκυνοῦν καὶ ξεπουλοῦν, δὲν εἶναι τίποτα περισσότερα ἀπὸ μικρά, σιχαμερά, ἀνύπαρκατα ἀνθρωπάρια. Μιάσματα τοῦ πλανήτου… Τὰ τελευταῖα ζόμπι-φύλακες, μίας κοινωνίας ἁρπακτικῶν…
Βιάζονται νὰ κάμψουν κάθε ἀντίστασιν, μὴ ἀντιλαμβανόμενοι πὼς ἀκριβῶς αὐτὸ εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους τους.
Ἡ Δράσις φέρνει Ἀντίδρασιν. Ἀλλὰ καμμία ἀντίδρασις, σὰν αὐτὲς ποὺ γνωρίζαμε δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ τοὺς σταματήσῃ!
Ἡ μοναδική μας Ἀντίδρασις, αὐτὴ ποὺ πράγματι θὰ κάμψῃ κάθε πίεσι, εἶναι ἡ καθαρότης τῆς Σκέψεῶς μας. Αὐτῆς ποὺ θὰ μᾶς κρατήσῃ ζωντανούς, ἱκανούς, ἑτοιμοπολέμους…
Γιὰ νὰ συμβῇ ὅμως αὐτὸ θὰ πρέπῃ νὰ ὁρίσουμε τὸν στόχο μας ξεκάθαρα!
Τί ἀκριβῶς θέλουμε;
Θέλουμε κοινωνίες πού θά ἔχουν μισούς καλούς καί μισούς κακούς, ἤ  θέλουμε κοινωνίες Ἀρίστων;
Θέλουμε δικαιοσύνη τυφλή, καί συνεπῶς ἄδικη, ἤ θέλουμε δικαιοσύνη δίκαιη;
Θέλουμε ἰσονομία ἤ θέλουμε πολλά μέτρα καί πολλά σταθμά, ἀναλόγως τῶν συνθηκῶν;
Τί θέλουμε;

Ἐὰν γιὰ παράδειγμα ὁ διπλανός μου θέλῃ μόνον νὰ ἀλλάξουμε τοὺς ὑπάρχοντες κρατοῦντες, μὲ ἄλλους, τότε ποιός ὁ λόγος νά συμπορευόμαστε; Ἐγὼ δὲν θέλω κανέναν… Αὐτὸς θέλει κάποιους. Ὑπάρχει περίπτωσις νά συναντηθοῦν οἱ δρόμοι μας κάπου;
Ἐὰν πάλι κάποιος ἄλλος θέλῃ μόνον νὰ τιμωρηθοῦν οἰ καταχραστές, τότε γιατί νά παραμένουμε στίς ἴδιες ἐπάλξεις; Αὐτὸς μόλις θὰ δῇ κάποιο εἰδικὸ δικαστήριο,  θὰ χαμογελάσῃ ἱκανοποιημένος καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ στὰ τοῦ οἴκου του.
Ἐὰν πάλι κάποιος ἐπιθυμῇ νὰ  μποῦμε στὴν βο(υ)λὴ καὶ νὰ τοὺς σφάξουμε ὅλους, ποιός ὁ λόγος νά συμπορευόμαστε; Μία σφαγὴ δὲν φέρνει συνειδητότητα, τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ συνείδησις ἔχει χαθεῖ ἀπὸ πάρα πολλούς, συμμετέχοντες καὶ μή, στὰ τῆς βο(υ)λῆς. Τὸ μόνον ποὺ θὰ φέρῃ εἶναι ἕνα ἐλαφρὺ μούδιασμα, ἔως τῆς στιγμῆς ποὺ πάλι, σὰν τὰ ποντίκια, θὰ ἀρχίσουν νὰ βγαίνουν τὰ γνωστὰ ἁρπακτικά, ἀπὸ τὰ λαγούμια τους, ποὺ στὸ μεταξὺ θὰ ἔχουν κρυφτῇ.
Ἐὰν δίπλα μου θὰ εἶναι κάποιος ἄνεργος, μήπως θά ἐπιστρέψῃ στά τῆς ζωούλας του μόλις θά βρῇ μίαν ἐργασία;
Ἐάν θά εἶναι κάποιος συνταξιοῦχος, καί καταφέρουμε νά τοῦ ἐπιστραφοῦν μέρος τῶν χρημάτων πού ἐλάμβανε, μήπως θά ἐπιστρέψῃ στό καφενεῖο του κι αὐτός;
Ἐάν δίπλα μου βρεθῇ κάποιος πού θά θέλῃ νά κάνῃ τήν Ἑλλάδα ἐπαρχία τῆς Τουρκίας ἤ τῆς Ῥωσσίας ἤ τῆς Νορβηγίας, πῶς θά μπορέσουμε νά συμπορευτοῦμε ἀργότερα; Θά βροῦμε τρόπους ἤ θά κτυπᾶμε ὁ ἕνας τό κεφάλι τοῦ ἄλλου σέ λίγον καιρό;

Οἱ τάσεις ποὺ ἐπικρατοῦν γύρω μας πολλές. Οἱ κομματᾶρχες ἐπίσης ἀπεκδύθησαν τὴν κομματικὴ ταὐτότητα καὶ ἐνεδύθησαν τὴν ταὐτότητα τοῦ ἀμεσοδημοκράτου… (Κούνια ποὺ μᾶς κούναγε…!!!) Οἱ διαπλεκόμενοι ἄρχισαν νὰ προσεγγίζουν ἤδη κόμματα, ἀποκόμματα καὶ συνιστῶσες τῶν ὅσων μέλλεται νὰ μᾶς κυβερνήσουν, ἀποδεικνύοντας πὼς οὐσιαστικῶς ὁ λύκος δὲν ἀλλάζει, ὅσα χρώματα κι ἐὰν ἀλλάξουν οἱ προβιές του.
Κι ἐμεῖς πᾶμε, ὅπου μᾶς πηγαίνουν, δίχως ὄραμα. Δίχως ὄνειρο… Δίχως δέσμευσι…

Κι ὅπως μᾶς βαροῦν χορεύουμε… Αὐτὸ ἔχουμε!!! Ξένοι ταμπουράδες στὸ δικό μας γλέντι…
Καὶ τὶ ταμπουράδες… Γιὰ μαϊμοῦδες…
Τί θά κάνουμε λοιπόν ἐμεῖς;
Θά ἐξακολουθήσουμε νά χορεύουμε κατά πῶς βολεύει τούς ἄλλους ἤ θά πιάσουμε τόν δικόμας χορό; Τόν δικό μας ῥυθμό;

Τὰ δικά μας ὄνειρα…
Γιὰ νὰ μάθουμε ὅμως νὰ τὰ ἀναγνωρίζουμε καὶ κατ’ ἐπέκτασιν νὰ τοὺς δόσουμε χῶρο καὶ χρόνο γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ ἐμᾶς. Ὄχι ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ἐπὸ ἐμᾶς.
Ὀφείλουμε νὰ ξαναγνωρίσουμε αὐτὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ εἴμαστε. Νὰ τὸ ἀνακαλύψουμε βῆμα τὸ βῆμα. Νὰ ξαναγίνουμε ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα αὐτὸ ποὺ θαυμάζουμε σὲ κάποιους ἄλλους, ποὺ πέρασαν, ἄφησαν τὸ στίγμα τους ἀλλὰ μᾶς ἔχρισαν κληρονόμους τους. Ὀφείλουμε νὰ γίνουμε οὐσιαστικῶς τιμημένοι ἀπόγονοι τιμημένων προγόνων.
Πῶς; Μόνον μὲ τὴν παιδεία. Μόνον μὲ τὴν ἐπίγνωσι. Μόνον μὲ τὴν διαρκὴ ἐνασχόλησι μὲ τὸ ὄνειρο…
Γιὰ νὰ πάψῃ ἐπὶ τέλους νὰ εἶναι ὄνειρο καὶ νὰ γίνῃ πραγματικότης.

Φιλονόη.

φωτογραφία

(Visited 15 times, 1 visits today)




Leave a Reply