Κάποτε… ἡ δεσποινὶς Πελαγία…

Ἡ μικρούλα τῆς φωτογραφίας, ἤ τοῦ πορτρέτου, ἄν θέλετε, ἦταν ἡ μὶς Πελαζύ – Πελαγία ἴσως – γεννημένη στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰώνα, σὲ ἀστικό, ἀθηναϊκὸ σπίτι.
Παιδεύτηκε, ὡς παιδί, μὲ τὶς κορδέλες, τὶς σφικτὰ δεμένες στὰ μαλλιά, τὶς ἀψογες νταντέλες καὶ τὶς αὐστηρὲς νταντάδες, τοὺς αὐστηροὺς γονεῖς, τοὺς αὐστηροὺς δασκάλους κι ἐξ οὔ τὸ μελαγχολικὸ βλέμμα…
στερα; Ποιός ξέρει;
Χάθηκε ἡ ἱστορία της κι ἔμεινε ἡ φωτογραφία σὲ συλλέκτη, ποὺ προφανῶς τὴν πέτυχε στὸ Μοναστηράκι.
Καὶ στήθηκε, ἔκτοτε, τὸ πορτρέτο, μὲ τὸν φιόγκο της, σὲ τοῖχο διαμερίσματος, σὲ πολυκατοικία τῆς Εὐελπίδων.
Κάποτε... ἡ δεσποινὶς Πελαγία...Φάτσα στὸ παράθυρο…
Κι ἀτένιζε πάντα μελαγχολικὰ τὸν χρόνο ποὺ περνᾶ…
Κόσμο νὰ ‘ρχεται, νὰ φεύγει, δρόμους νὰ ἀλλάζουν, κτίρια νὰ ἀλλάζουν…
Μέχρι χθὲς τὸ βράδυ ποὺ εἶδε καὶ τὸν Ἕλληνα νὰ ἀλλάζει…
Αὐτὸς ἐκεῖ ὁ φιόγκος μὲ ταράζει…
Σὰν νὰ δείχνει τὴν νοημοσύνη μας εἶναι…
Ἐνθουσιασμός, ἐπειδὴ ἔχουμε δημοκρατία… Ἔχουμε δημοκρατία μίς Πελαζύ;
Κάποτε φωνάζαμε «ψωμί, παιδεία, ἐλευθερία». Δὲν ἔχουμε πιὰ ἀπὸ δαὔτα…
Τότε πῶς;

Κάκια Ἰγερινοῦ.

 

(Visited 13 times, 1 visits today)




Leave a Reply