Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὰν σκιὰ τοῦ Ὀνείρου…

 

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὰν σκιὰ τοῦ Ὀνείρου...Θυμάμαι ὅταν πήγαινα σχολεῖο τοὺς συμμαθητές μου νὰ παραπονοῦνται: «ἄντε να πάρουμε τὸ ἀπολυτήριο να τελειώνουμε».

Ἐγὼ τοὺς ἔλεγα νὰ ζοῦν τὸ ΤΩΡΑ… τὸ σχολεῖο εἶναι γιὰ λίγα χρόνια, τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς μας θὰ ἤταν χωρὶς αὐτὸ καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν ΕΜΠΕΙΡΙΑ γιὰ ὄσο κρατοῦσε.

Μετὰ θὰ τοὺς ἔλειπε…

 

Ἀργότερα, στὸν στρατό, θυμᾶμαι τὶς «σειρές» μου νὰ παραπονοῦνται: «ἄντε νὰ πάρουμε τὸ ἀπολυτήριο νὰ τελειώνουμε».

Ἐγὼ τοὺς ἔλεγα νὰ ζοῦν τὸ ΤΩΡΑ… ἡ στρατιωτικὴ θητεία εἶναι γιὰ λίγους μῆνες, τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς μας θὰ ἤταν χωρὶς αὐτὴ καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν ΕΜΠΕΙΡΙΑ γιὰ ὄσο θὰ κρατοῦσε.

Μετὰ θὰ τοὺς ἔλειπε…

 

Θυμᾶμαι ἀνθρώπους νὰ λένε: «μὲ κούρασε ὁ τάδε, ἡ δεῖνα» μιλῶντας γιὰ ἀγαπημένα τους πρόσωπα.

Ἐγὼ τοὺς ἔλεγα νὰ τοὺς χαίρονται ὄσο τὸν/τὴν ἔχουν δίπλα τους, γιατὶ κανένας μας δὲν εἶναι δεδομένος στὴν ζωὴ καί, πάνω ἀπ’ ὅλα, κανεὶς μας δὲν εἶναι ἀθάνατος.

Μετὰ θὰ τοὺς ἔλειπε…

 

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι Σκιὰ τοῦ Ὀνείρου… τὴν μιᾷ στιγμῇ ζεῖς καὶ ἀναπνέεις καὶ τὴν ἄλλη ἔχεις ἁπλὰ «φύγει».

Καὶ ἑγὼ σᾶς λέω νὰ μὴν ἀφήνετε ἐκκρεμότητες μὲ τοὺς ἀνθρώπους-σταθμοὺς τῆς ζωῆς σας… δὲν ξέρετε ἂν δὲν τοὺς ἔχετε δεῖ  ΗΔΗ για τελευταία φορά.

Καὶ μετὰ θὰ σᾶς λείπουν…

 

Γιατὶ τὰ πιὸ βαριὰ λόγια, εἶναι τὰ λόγιά ποὺ φοβηθήκαμε να ποῦμε.

Καὶ θὰ μας βαραίνουν πάντα…

Νικόλας Παναγοδημητρόπουλος

φωτογραφία

(Visited 27 times, 1 visits today)




Leave a Reply