Γιατί ὄχι;

Γιατί ὄχι;Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ να νοιώσει ὅλα τοῦ τὰ συναισθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό. Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρὰ αὐθόρμητα, σὲ αὐτά ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελάει, κλαίει. Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.

Κανένα παιδὶ δὲν γεννιέται μὲ τὰ συναισθήματά του προγραμματισμένα,  ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει. Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ νὰ δείχνει τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ θὰ νοιώσει ἐνοχὴ καὶ φόβο, ποιὸν καί τὶ νὰ μισεῖ. Παρ΄  ὅ,τι τὸ κάθε παιδὶ δοκιμάζει ὅλα του τὰ συναισθήματα, προσαρμόζεται σὲ ἕνα βασικὸ συναίσθημα, ὅταν τὰ πράγματα ἀγριεύουν στὸ σπίτι. Τὸ παιδί ποὺ ἀκούει συνεχῶς ἀπὸ τοὺς γονεῖς του ἣ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός του τὴν φράση «ντρέπομαι για σένα», ἢ «θὰ ἔπρεπε νὰ ντρέπεσαι», προσαρμόζεται νὰ νοιώθει ἐνοχή. Τὸ παιδί ποὺ ἀκούει νὰ τὸ ἀπειλοῦν, γιὰ νὰ συμορφωθεῖ, προσαρμόζεται, διδάσκεται νὰ φοβᾶται.

Τὸ παιδί ποὺ ἀκούει, «μὴν μιλᾶς σὲ αὐτούς», μαθαίνει νὰ μὴν ἐμπιστεύεται καὶ να νοιώθει θυμό, μῖσος καὶ καχυποψία.
Τὸ παιδί ποὺ ἀκούει συνεχῶς «πρόσεχε» μαθαίνει νὰ μὴν ἐμπιστεύεται τὸν ἑαυτό τουῦ.

Τὰ συναισθήματα εἶναι σὰν μάγνητες, δηλαδὴ ἕλκουν καταστάσεις, προκειμένου νὰ βγοῦν ἔξω καὶ νὰ ἐκφραστοῦν.
Στὴν ἐνήλικη ζωή μας λοιπόν, ὅταν ἔχουμε διδαχθεῖ νὰ νοιώθουμε ἐνοχές, τότε ἀναζητάμε καταστάσεις ποὺ θὰ βγάλουν στὴν ἐπιφάνεια αὐτὸ τὸ παλιὸ ὀδυνηρό, ἀλλὰ οἰκεῖο καὶ γνωστὸ συναίσθημα.
Ἂν ἔχουμε διδαχτεὶ να μὴν ἐμπιστευόμαστε, τότε σίγουρα θὰ ἐπιδιώξουμε νὰ μποῦμε σὲ καταστάσεις ποὺ θὰ μᾶς προμηθεύσουν μὲ αὐτὸ τὸ γνώριμο συναίσθημα.
Ἔχουμε πολλοὺς τρόπους γιὰ να τὸ κάνουμε.
Εἴμαστε δεξιοτέχνες σὲ αὐτό.
Πολλὲς φορὲς ἐκμεταλλευόμαστε τοὺς ἄλλους, δηλαδὴ τοὺς ἀναγκάζουμε μὲ τὴν συμπεριφορά μας νὰ μᾶς συμπεριφερθοῦν μὲ ἕναν συγκεκριμένο τρόπο καὶ ἔτσι νὰ ἀναβιώσουμε αὐτὰ τὰ συναισθήματα. Καὶ περνάμε μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μαζεύοντας κουπόνια καὶ βλάπτοντας τὸν ἑαυτό μας. Καὶ ὑπάρχουν πολλοὶ ἄνθρωποί ποὺ θυμοῦνται τὶ ἔγινε στὶς 8 Ἰουνίου τοῦ 1959 καὶ πόσο πολὺ πληγώθηκαν.
Εἶναι ὁ θησαυρός τους, ποὺ δὲν λένε μὲ τίποτα νὰ τὸν ἀποχωριστοῦν.

Γιατί ἐπιμένουμε νά τό κάνουμε, ἐνῶ εἶναι ὀδυνηρό;

Πρῶτον γιατὶ τὸ διδαχθήκαμε καὶ δεύτερον γιατὶ πιστεύουμε ὅτι δὲν εἴμαστε ἀρκετὰ καλοὶ καὶ μᾶς ἀξίζει κάτι τέτοιο.
 Ὡστόσο, ὅταν κάποιος σταματήσει νὰ μαζεύει κουπόνια μπορεῖ νὰ βρεθεῖ σὲ ἀπογνώση καὶ νὰ σκεφθεῖ: «καί τώρα τί γίνεται»;

 Γιὰ νὰ σταματήσουμε μιὰ συνήθεια χρειάζεται νὰ τὴν ἀντικαταστήσουμε μὲ μιὰν ἅλλη. Μποροῦμε να ἀρχίσουμε νὰ μαζεύουμε χρυσᾶ κουπόνια καὶ να ἀναζητήσουμε τρόπους γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ζωή μας, νὰ κτίσουμε τὴν αὐτοπεποίθησή μας, ζῶντας ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα ὄχι μὲ «γιατί;» ἀλλὰ μὲ «γιατὶ ὄχι;»

Γιῶτα Σούσουλα

φωτογραφία

(Visited 18 times, 1 visits today)




Leave a Reply