«Νὰ σκέπτεσαι…»

«Νὰ σκέπτεσαι..Ἔτσι μοῦ εἶπε…
Ἤμουν στὰ δεκαοκτὼ κι ὁ πρῶτος μου δάσκαλος ἦταν στὰ τελευταῖα του.
Πῆγα νὰ τὸν δῶ στὸ νοσοκομεῖο… Μὲ γνώρισε, ἄν καὶ εἶχε μετρήσῃ μία ντουζίνα ἐγκεφαλικά, ἔως τότε…
Δὲν μίλησα… Δὲν μίλησε… Γιὰ ὥρα κυττούσαμε τὸ κενό…
Σηκώθηκα νὰ φύγω… Μοῦ ἔσφιξε τὸ χέρι, γιὰ μίαν στιγμή…
Ἔσκυψα νὰ τὸν φιλήσω καὶ μοῦ ψιθύρισε μὲ κόπο, ἀλλὰ καὶ μὲ ὁρμή: «Νὰ σκέπτεσαι…»…

Ἔφυγα ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο ἀναστατωμένη.
Πέρασαν χρόνια… μὰ κάθε ἡμέρα, μόλις ἀνοίξω τὰ μάτια μου, θυμᾶμαι τὴν κουρασμένη φωνή του: «νὰ σκέπτεσαι»…

Νά σκέπτομαι; Μέσα σέ τόση ὑπερπληροφόρησιν; Μπορῶ; Ἀντέχω;
Νά σκέπτομαι; Πῶς; Μέ τί ἐργαλεῖα;
Νά σκέπτομαι;

Δρόμος μακρύς…
Καὶ κάπου κάπου, λίγοι οἱ σύντροφοι γιὰ νὰ συνταξειδεύσουμε…
Μὰ εἶναι ὄμορφο τὸ ταξείδι…
…ἄν κι ὄχι πάντα μὲ καλὲς στιγμές… Ἤ μὲ καθαρὲς σκέψεις…

Μεγάλο φορτίο… Βαρύ… Ἀσήκωτο…
Μπορεῖς τελικῶς πάντα νά σκέπτεσαι;

Φιλονόη

φωτογραφία

(Visited 15 times, 1 visits today)




Leave a Reply